Fat White Family :: 4 maart 2016, La Madeleine

Terwijl Pete Doherty en co met The Libertines druk aan het cashen waren in de AB, bewees Fat White Family even verderop in de nieuwe concertzaal La Madeleine dat het wél een relevante Britse band voor de toekomst is.

Neiging naar zelfdestructie, tours vol drank en drugs, nummers over nazi’s — ze hebben een in het Duits gezongen nummer “Lebensrau” — met varkenskoppen en stront naar het publiek gooien. Met Fat White Family programmeerde platenlabel PIAS een op z’n minst controversiële band in de nieuwste Brusselse concertzaal, die echter véél te groot blijkt te zijn. Fat White Family is dan ook niet bepaald een mainstreamband. Erger nog: het gestoorde zestal wordt wel eens weggezet als een bende poseurs. Maar ons niet gelaten: met Champagne Holocaust en het begin dit jaar verschenen Songs For Our Mothers hebben ze al twee dijken van platen op de wereld losgelaten.

Neen, bovenvermelde strapatsen zijn er allemaal niet bij in Brussel. Zanger Lias Saoudi en zijn bende houden het bij bier slurpen en ongegeneerd roken op het podium. Als we dan echt hét moment van de avond moeten kiezen: al in het tweede nummer “Auto Neutron” trapt gitarist Saul Adamczewski het af. De band moet het vooral doen met Adam J. Harmer en dat is er aan te horen: de met kraut, country en rock-’n-roll doorspekte postpunk klinkt werkelijk verschroeiend. Dus, beste fans van The Fall, The Birthday Party en Suicide: u zal zeker uw gading vinden bij de scheurende gitaren, primitieve maar keiharde, machinale drums van Severin Black (ondanks zijn kleine gestalte) en ongecontroleerde noisey uitbarstingen.

Om te beginnen zijn de eerste minuten al om in te kaderen. Saoudi komt tijdens “Tinfoil Deathstar”, een nummer dat handelt over heroïne snuiven en gedreven wordt door een wilde keyboardmelodie van Nathan Saoudi (broer van), van een van de twee indrukwekkende metalen trappen gewandeld die het podium omgeven. Op de achtergrond springt een doek met hamer, sikkel en een varkenskop in het oog. Een absurd gezicht: we zien (op dat moment nog) zes maniakken wild tekeer gaan in een zaal die meer weg heeft van een televisiestudio.

Geloof het of niet: er is wel degelijk variatie te horen bij Fat White Family. Het derde bommetje dat gedropt wordt, is eerste single “Whitest Boy On The Beach”, een heerlijk hypnotiserende brok drone-’n-roll in de stijl van Suicide en Spacemen 3. Maar de zaal ontploft pas echt tijdens de explosieve punksong “Is It Raining In Your Mouth”. Jawel, een eerste moshpit is een feit en Saoudi is er niet vies van om er in te springen — tot grote bezorgdheid van zijn norse roadie. Ook “I Am Mark E. Smith” is een schot in de roos.

“Cream Of The Young” is het enige ietwat tragere, bezwerende nummer. Want daarna is het weer feesten geblazen met het geniale “Satisfied”, waarin Saoudi zich ontpopt tot de jonge versie van Nick Cave. Dat nummer werd trouwens mee geproducet door Sean Lennon. De countryballade “Goodbye Goebbels”, gezongen vanuit het standpunt van — alstublieft — Hitler, wordt niet bepaald beheerst gebracht. Maar hey, waren we dan gekomen voor een subtiel spektakel? Het uitzinnige deel van het publiek wordt tot slot nog eens op het podium geroepen bij “Bomb Disneyland”, tot grote bezorgdheid van de security.

Jammer genoeg geen weergaloze nieuwe nummers als “Hits Hits Hits” of “We Must Learn To Rise” in de setlist. En het feit dat Fat White Family in een te grote zaal staat, is ook wel te betreuren. Maar niettemin was de passage van de balorige Britten goed genoeg om uit te kijken naar hun passages op Best Kept Secret Festival of Dour.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 7 =