Grimes :: 3 maart 2016, AB

Wanneer wij aan Grimes denken, schiet Alice In Wonderland ons telkens opnieuw door het hoofd. Het zijn beiden dartele durfallen die zich te pletter amuseren, in het geval van Grimes in de kleurrijke speeltuin van de popmuziek. Maar net als Alice lijkt ook Grimes een sprookjesfiguur, waarvan we ons afvragen of ze wel van vlees en bloed is, en ook in het echte leven bestaat?

Een beetje een koppige doordouwer, dat is deze Canadese zangeres, née Claire Boucher, ook. Zo behoudt ze de volledige controle over haar muziek, clips en artwork, en wanneer Rihanna haar neus ophaalt voor een nummer dat ze van Boucher aangeboden krijgt, laat Grimes zich niet ontmoedigen en brengt ze het doodleuk zelf uit. Op haar laatste album Art Angels maakte ze gekke bokkensprongen waardoor ze de focus al eens verloor. “Vroeger maakte ik simpele chocoladekoekjes, inmiddels heb ik geleerd chocoladecake te bakken”, zo vertelde Grimes erover aan het Nederlandse VPRO. Art Angels ligt inderdaad wat zwaar op de maag. Boeiend, maar vermoeiend, zo luidde onze conclusie.

Vanavond trakteert de Canadese ons vooral op een boeiend schouwspel. De spektakelwaarde ligt hoog: zo laat Grimes zich bijstaan door drie danseressen en besteedt ze veel aandacht aan het visuele, met veel kleuren, een imposante belichting, laserstralen, en een decor dat opgetrokken is uit enorme visnetten. Voor een begeleidingsband was geen budget meer, wat inhoudt dat heel wat op tape staat, en dat wordt meteen duidelijk wanneer Grimes tijdens opener “Genesis” naar voren rent en tussen haar dansers postvat.

Voor “Flesh Without Blood” omgordt Grimes dan toch een gitaar, maar vergeet ze de Vocal sample aan te klikken — vooral de stukken waarop haar stem de hoogte ingaat lopen mee op band — waardoor ze het nummer opnieuw moet starten. Net als “Scream”, “Butterfly” en de nieuwe versie van “Be A Body”, dat nu veel wegheeft van een liefdeskind tussen The Human League en Diplo, is het onbeschaamde popmuziek. Bij momenten neigt de sound zelfs naar schaamteloze EDM, zoals op “Venus Fly”. Normaal vraagt Grimes publiek hier te dansen, maar daar is het al volop mee bezig. Het werkt wel, de combinatie van het frêle van deze kleine spring-in-‘t-veld met de monsterachtige beats. Wanneer de Canadese smachtend tegen de grond gaat, zorgt dat voor de nodige spektakelwaarde. Zie het gerust als het betere sprookje, en neem het vooral niet te serieus, dat doet Grimes zelf ook niet.

Wat Grimes siert, is dat ze doet wat ze wil en lak heeft aan alle commentaar. Ze doet haar zin, wanneer ze met “Symphonia IX (My Wait Is U)” een beenharde technobeat de zaal in knalt, of als ze met “Go” wel héél protserig uit de hoek komt. Maar je merkt dat ze houdt van dit soort muziek, en het niet brengt omdat een of andere manager of producer het haar opdringt. Ze gaat er helemaal voor, zeker wanneer ze naar het einde toe met de begintonen van “Oblivion” het publiek volledig doet ontploffen. Er volgt nog een warrige uitleg over bisnummers, die ze liever niet brengt, dus plakt ze haar bis “Kill v. Maim” aan haar reguliere set. En dan zit het sprookje er na exact een uur al op.

Zoals ook u intussen ongetwijfeld vernomen heeft, heb je tegenwoordig flirten en flirten-flirten. Grimes flirtte vanavond met de grenzen van drama en kitsch, maar overschreed ze niet. Bovenal liet ze haar menselijke kant zien, maakte ze keuzes en spreidde ze haar passie tentoon. Ze doet het zo graag, met zoveel overgave, en dan dekt de mantel der liefde al sneller het een en het ander toe. Een aanrader voor de festivalzomer, deze Grimes, tenzij u allergisch bent aan chocoladecake.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + acht =