Grimes, 17 mei 2012, Botanique

“Hey you guys, I’ve been puking all day, there is a pukebucket on stage with me”, er zijn aanlokkelijker manieren om je publiek te begroeten. Het ziet er even naar uit dat het langverwachte optreden van Grimes vanavond door een griepje onderuit gehaald zal worden, maar zo snel laat de jonge Canadese zich niet kennen.

Van zodra Claire Boucher, zoals ze in het echt heet, achter haar knoppen staat, verandert ze namelijk in een onvermoeibare, zij het nogal zwijgzame entertainer, en behalve een ietwat vuile hoestbui midden in “Genesis”, valt er van de griep weinig te merken en zal de emmer verder onaangeroerd blijven. Gelukkig maar, want sinds het verschijnen van Grimes’ derde album Visions neemt haar fanbase gestaag toe, zodat dit optreden al tijden uitverkocht was en vooraf al als een hoogtepunt van Les Nuits bestempeld werd. De spanning in de zaal is dan ook voelbaar, de adoratie voor dit meisje is groot.

Niet geheel onterecht: op Visions staan enkele pareltjes die zich ergens tussen commerciële pop en duistere dance in bevinden. Openen doet Grimes vandaag echter met “Vanessa”, van op EP Darkbloom. Het gaat aanvankelijk wat moeizaam; de intro wordt verknoeid door allerlei slecht afgestelde elektronica, en het duurt even voor Boucher met haar hoge popprinsesjesstemmetje de juiste toon vindt. Gaandeweg lukt dat alsnog, en ontpopt het nummer zich tot een meer dansbare versie van zichzelf, met dreunende bassen die er oorspronkelijk niet inzaten. Boucher kijkt erbij alsof het hogere wiskunde is, en ze met veel plezier haar knoppen kapot zou draaien.

Die knoppendraaierij vormt de kern van dit optreden: op een synthesizer na, gebruikt Boucher voornamelijk haar stem op alle mogelijke vervormde manieren om haar songs te stofferen. Ze samplet, remixt en verknipt zanglijnen (de vreemde, achterstevoren afgespeelde intro bij het van moddervette beats voorziene “Circumambient”, om maar één voorbeeld te noemen), en haar stem schiet alle kanten uit — de ijselijke gil in “Be A Body” gaat door merg en been, maar evengoed klinkt ze lieflijk in “Symphonia IX (My Wait Is U)”, tot ook daar donderwolken en duistere synths het nummer voor de zoveelste keer een andere richting uitsturen.

Af en toe sluipt de verveling in deze nochtans korte set, vooral wanneer de Enya in Grimes te veel komt bovendrijven. “Nightmusic”, waarin de vocals van Boucher opnieuw een paar keer behoorlijk de mist in gaan, is zo’n moeilijk geval: hoewel de synths aanvankelijk onweerstaanbaar bouncy klinken, breit ze er een veel te lange outro aan vast, waarin ze haast Jean Michel Jarre-achtige terreinen verkent, weliswaar een Jarre met een stevige portie goeie drugs achter de kiezen. “Genesis” blijft nog even in dezelfde regionen hangen, maar kan door een straffere melodie wél de hele song lang boeien.

Grimes speelt vanavond amper zeven songs, maar dat geeft niet. De korte duur behoedt dit concert voor de dreigende eentonigheid — het ontbreekt Boucher soms nog wat aan variatie in de opbouw van haar songs — en maakt tegelijkertijd hongerig naar meer. Geniaal is het allemaal nog niet, maar dit meisje heeft duidelijk een geheel eigen recept te pakken voor niet-alledaagse popsongs die méér kunnen dan een fijn feestje bouwen. “Post-internet”, wordt ze weleens genoemd, vanwege de grabbelton vol invloeden (waarin zelfs Enya cool is) waaruit ze haar nummers samenstelt, en hoe debiel die term ook klinkt, Grimes bewees vanavond dat het misschien wel de way to go is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 2 =