Eindejaarslijstje 2014 van Stavros Kelepouris

Het plezier van eindejaarlijstjes zit ‘m toch vooral in het opstellen ervan, en het herbeluisteren van al die geweldige platen. Om dan, geheel naar jaarlijkse gewoonte, halfweg december te beseffen hoeveel platen je niet hebt kunnen beluisteren. Denk dus gerust het uwe over de 20 namen hieronder – het zijn er veel te weinig.

  1. Caribou :: Our Love Waarschijnlijk de beste plaat die Dan Snaith al uitbracht, met zekerheid onze favoriet in 2014. Caribou bracht troost naar de dansvloer, stanste zijn housebeats vol melancholie, en perste er een elektronicaplaat uit die vanaf het begin aanvoelde als een moderne klassieker. Over 20 jaar wijzen mensen jaloers naar het t-shirt dat ik kocht bij zijn concert in de Botanique.
  2. The War On Drugs :: Lost In The Dream Hun vorige meesterwerk bracht hen tot op de rand van de doorbraak, en op Lost In The Dream grijpt frontman Adam Granduciel die kans met beide handen. Grandioze stonerrock, psychedelische gitaren, Springsteen-americana – alles klopt. Wat een boerenjaar heeft deze band achter de rug.
  3. Young Fathers :: Dead Gelabeld als experimentele hiphop, maar eigenlijk dekt dat de lading amper. Eindeloos vaak naar geluisterd, telkens weer onder de indruk van de bravoure, clevere lyrics en gedurfde muzikale stappen van Young Fathers.
  4. St. Vincent :: St. Vincent Na Strange Mercy en haar samenwerking met David Byrne kon Annie Clarke al niks meer verkeerd doen bij ons, en haar self-titled vierde plaat bewijst alleen maar wat wij altijd in haar gezien hebben. St. Vincent haakt frisse en soms weirde elektronica aan hoekige gitaarrock, en dat levert fluks een van de topplaten van dit jaar af.
  5. Beck:: Morning Phase De man die er eeuwig 25 blijft uitzien kampeerde dit jaar in onze CD-lade met een plaat die zomaar het verlengstuk van Sea Change kon zijn. Volwassen maar viriel, gelouterd en bedachtzaam. Becks catalogus heeft er een prachtige kleurschakering bij. Hoeveel artiesten van zijn standing blijven na 20 jaar nog platen van dit formaat afleveren?
  6. FKA Twigs :: LP1 In de elektronische scene is enkele jaren geëxperimenteerd met gebalsemde R&B-structuren, tot de Londense Tahliah Barnett het tijd vond om terug de omgekeerde beweging te maken. FKA Twigs zette dit jaar een eikpunt neer voor de toekomst van de betere R&B.
  7. Aphex Twin :: Syro Die uitgekiende promocampagne was niet eens nodig geweest voor Syro. Als Aphex Twin een plaat uitbrengt, luister je. Punt. En als platen zo goed zijn als deze, blijf je luisteren. Aan zijn elektronica is nog steeds geen touw vast te knopen, en op zijn vernieuwingsdrang staat geen rem.
  8. Angel Olsen :: Burn Tour Fire For No Witness De eerste plaat dit jaar die ons met verstomming sloeg. Ze heeft er drie pogingen voor nodig gehad, maar met het intrigerende, dromerige Burn Your Fire For No Witness greep Angel Olsen maandenlang naar onze keel. En we hebben nog steeds het gevoel dat ze ons niet alle hoeken van haar kamer heeft laten zien. “Unfucktheworld”? Absoluut.
  9. Sun Kil Moon :: Benji De afgelopen jaren reeg Mark Kozelek iets te vaak wisselvallige langspelers aan elkaar, maar met Benji zat hij er voor het eerst sinds meesterwerk April weer een hele plaat lang boenk op. Beslist geen licht verteerbare plaat, wel een triomf met Kozeleks ziel op het kapblok.
  10. Strand Of Oaks :: HEAL Lange tijd heeft-ie naar zichzelf moeten zoeken – zowel muzikaal als mentaal –, maar toen hij eindelijk zichzelf in de ogen keek, deed hij dat met striemende gitaren en gouden rockparels. Opener “Goshen ‘97” zet de toon voor een weergaloze gitaarplaat, met ruimte voor een magnifieke ode aan Jason Molina.

11. Run The Jewels :: RTJ2
12. Movement :: Movement EP
13. Parquet Courts :: Sunbathing Animal
14. Real Estate :: Atlas
15. Ex Hex :: Rips
16. Liars :: Mess
17. Andy Stott :: Faith In Strangers
18. The Hold Steady :: Teeth Dreams
19. Vessel :: Punish, Honey
20. Swans:: To Be Kind

Met stip op één in de live-categorie: Primavera Sound Barcelona. Mijn hartslag loopt sindsdien gelijk met de beats van Factory Floor, en ik zag Darkside een buitenaardse set spelen. Oh ja, Arcade Fire, Neutral Milk Hotel, Slowdive, Queens Of The Stone Age, The War On Drugs en Stromae speelden er ook. Onwaarschijnlijk straf festival, ook al omdat al die bands allemaal boven zichzelf leken uit te stijgen. Voor Stromae kwam het hoogtepunt evenwel pas later, als afsluiter van Schueremans’ tuinfeestje.

En verder, allemaal in een Belgische zaal mogen aanschouwen: Parquet Courts, St. Vincent, Moderat, Sun Kil Moon, Flaming Lips, Holden, nog een keertje Arcade Fire, Caribou, Foxygen, Jon Hopkins, The Antlers, en tal van andere bands waarvoor ik nu even geen zin meer heb om de juiste HTML-links te leggen in deze tekst.

Fuck, waren we bijna nog de Stones vergeten, jong.

Afin, wij waren dit jaar gelukkige concertgangers.

Stavros Kelepouris

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 1 =