Eindejaarslijstje 2013 van Stavros Kelepouris

Ik heb wel eens horen beweren dat een slecht muziekjaar niet bestaat. Dat is natuurlijk waar, maar toch vond ik 2013 uitzonderlijk goed. Elektronica zat in een opvallende hausse, maar dit jaar heb ik zo veel straf spul te horen gekregen dat dat niet eens uit dit lijstje op te maken valt.

  1. Vampire Weekend :: Modern Vampires Of The CityAlles wat ze goed deden op hun eerste twee platen hebben ze niet alleen behouden, maar ook gewoon verbeterd. ’t Is vintage Vampire Weekend – onder de soms heel jolige huid kruipen aders vol twijfel, liefde, spot, en lust for life – maar opwindender dan dit hebben ze nog nooit geklonken. Onze nummer een is geen moeilijke plaat, maar niettemin een die bijzonder veel te bieden heeft.
  2. Arcade Fire :: Reflektor Was dit het debuut van een jonge hemelbestormende band, dan was Reflektor moeiteloos een mijlpaal in muziekjaar 2013. Maar als Arcade Fire een plaat maakt, voelt de halve wereld zich opeens gedwongen om wel ergens kritiek te gaan zoeken. Larie: Reflektor is ambitieus, poëtisch, groots en bovenal een nieuwe stap voorwaarts voor de Canadezen. Arcade Fire heeft, na Funeral en The Suburbs alweer een klassieker in de dop bij elkaar gespeeld – sorry, Neon Bible.
  3. Darkside :: Psychic Een plaat die zijn geheimen slechts spaarzaam prijsgeeft. Op Psychic strooien Nicolas Jaar en Dave Harrington wild in het rond met kosmische spacerock, minimal, blues en ambient, maar zonder in een hokje te blijven hangen. Wie aandachtig luistert, voelt Psychic uiteindelijk gewoon door zijn lijf daveren. Telkens Dave Harrington een snaar aanraakt, spat de emotie er met vonken af, en in Jaar heeft hij de perfecte partner in crime gevonden: twee virtuozen die weten dat muziek niet iets is om te horen maar om te ervaren.
  4. Disclosure :: SettleStraf: twee jonge opdondertjes boetseerden met de soundtrack van hun puberjaren – house, postdubstep, grime, UK garage, 2-step – een debuut van fenomenale clubtracks. De beste danceplaat van het jaar is er een die de soms moeilijk doordringbare post-dubstep klaarstoomt voor het grote publiek. Op Settle serveren Guy en Howard Lawrence hits aan de lopende band – ‘White Noise’, ‘Latch’, ‘Confess To Me’, ‘F For You’, iemand? Indrukwekkend spul.
  5. The National :: Trouble Will Find Me Berninger bezingt als geen ander de donkere kamers in zijn hoofd, maar laat ook af en toe licht door de ramen gluren. Onmogelijk te tellen hoeveel bands een paar ledematen veil zouden hebben voor een song als ‘Sea Of Love’ of ‘Graceless’, maar wereldplaat is gewoon het gemiddelde niveau van The National geworden. Trouble Will Find Me is de universele expressie van de allerindividueelste emotie.
  6. Foxygen :: We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic De eerste plaat dit jaar waar wij compleet zot van waren. De twee kornuiten van Foxygen masturberen zich los op de platencollectie van hun vaders en nonkels, maar doen niet aan gratuit imiteren: hun muzikale helden zijn niet meer dan de basis van iets compleet eigenzinnigs. ‘No Destruction’, ‘On Blue Mountain’, ‘San Francisco’, ‘Shuggie’ – wat een weelde, wat een branie.
  7. Arctic Monkeys :: AM Of het nu de beste plaat uit hun back catalogue is, laten we in het midden. Zeker is wel dat Arctic Monkeys na bijna 10 jaar nog niks aan relevantie ingeboet hebben. De jongens uit Sheffield zijn volwassen geworden, maar klinken nog altijd even kwiek als op Whatever People Say I am, That’s What I’m No. Arctic Monkeys are here to stay, en Alex Turner pikt nog steeds met een blik je lief. Damn you, Turner.
  8. Holden :: The Inheritors Geen makkelijke plaat, maar wel een die overloopt van briljante ideeën. James Holden heeft er bijzonder lang over gedaan om zijn tweede plaat bij elkaar te bricoleren, maar dat is niet meer dan een voetnoot. The Inheritors is een monument van experimentele elektronica die geen grenzen schuwt.
  9. Daft Punk :: Random Access Memories Random Access Memories was moeiteloos de meest geanticipeerde plaat van het jaar – hell, de laatste vijf jaar –, en laat het aan Guy-Manuel De Homem-Christo en Thomas Bangalter om 1 vooruitgestuurd refrein wekenlang in je hoofd te laten nadreunen. Akkoord, RAM kon teren op een uitgekiende promocampagne, maar maakte de verwachtingen ook gewoon waar. Pharrell, Giorgio Moroder, Chilly Gonzales en Daft Punk op een plaat, dat breekt potten.
  10. Savages :: Silence Yourself Vorig jaar getipt door BBC’s Sound of 2013, en dit all-female kwartet maakt de verwachtingen meer dan waar. Schunnige, brutale, vinnige postpunk – Savages is een soort Brits antwoord op The Dead Weather, en heeft een ronduit indrukwekkend debuut afgevelerd.

Killing your darlings: niet makkelijk, wel noodzakelijk. Dat geen van de onderstaande de top-10 haalde, zegt veel over hoe straf de platen hierboven zijn.

11. Factory Floor :: Factory Floor
12. Waxahatchee :: Cerulean Salt
13. Deerhunter :: Monomania
14. Rhye :: Woman
15. Danny Brown :: Old
16. Dirty Beaches :: Drifters/Love Is The Devil
17. Jon Hopkins :: Immunity
18. These New Puritans :: Fields of Reed
19. Atoms For Peace :: Amok
20. Kurt Vile:: Wakin’ On A Pretty Daze

Oh, en voor ik het vergeet: toch ook weer veel schoon volk op de bühne gezien in 2013. Bruce Springsteen was weer zijn onnavolgbare zelf op de weide van Werchter – no suprises there. The National was in het Koninklijk Circus én in Club 69 de band waar je als mens alleen maar van kan houden, en Nick Cave ontbond zijn duivels en zijn ego op meesterlijke wijze. Atoms For Peace, Modeselektor, Jon Hopkins, James Blake en Darkside caterden de beats; Wire stond in voor het streepje anti-establishment, Chvrches en Vampire Weekend voor het pure popplezier. Ergens daartussen ook nog even verbluft gestaan van Arctic Monkeys, en Eels bezig gezien in een fantastische Paradiso. Nou, dat kon slechter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 4 =