Eindejaarslijstje 2014 van Tom De Moor

Even leek 2014 een mager jaartje met voornamelijk enkele zware teleurstellingen (dag John Frusciante, Zola Jesus en Alt-J), maar eens je begint te grasduinen doorheen de voorbije twaalf maanden, dan beginnen toch enkele parels serieus te blinken. Daarmee kom je al snel tot een lijstje waarin al-dan-niet-PB-R&B, duistere seks en melancholie afgekruid worden met beats en een oorwurm of zeven. Alvorens van wal te steken, nog even dit: bovenop deze tien platen zal 2014 ook altijd het jaar blijven van Kate Bush live, de bijna surreële ontmoeting met een van ‘s werelds grootste enigma’s die zowaar een geboren podiumbeest bleek te zijn.

  1. FKA Twigs :: LP1       Tahliah Barnett vliegt nu al twee jaar op mijn persoonlijke hype-radar en blijft bij elke release of show(case) meer verbazen. Dit langspeeldebuut kwam er op het gepaste moment, net wanneer ze haar geluid lang genoeg had laten rijpen. Een erotische trance van tien nummers lang die het meer heeft van de aanhoudende extase dan van het mikken op goedkope climaxen.
  2. Andy Stott :: Faith In Strangers       Deze zomer speelde hij in Berghain een set die nog net dat beetje genadelozer over de betonnen muren van de technobunker heen liep. Een paar maand later kwam deze plaat, die in enigmatische duisternis start en je even in alle rust laat kwijlen alvorens de eerste beats in je bakje te gooien. Een aanval op je zintuigen die niet altijd snoeihard hoeft te gaan om een impact te hebben.
  3. My Brightest Diamond :: This Is My Hand       Mevrouw Worden heeft een vast abonnement op een podiumplaats in de eindejaarslijstjes. Ditmaal dankt ze deze niet alleen aan de pure emotionele geladenheid, de prachtig gelaagde melodieën of haar immer indrukwekkende stem. Voor plaat nummer vier waagde ze zich meer dan ooit op het popterritorium en maakte daar enkele oorwurmen met een muzikaal IQ om u tegen te zeggen.
  4. Lana Del Rey :: Ultraviolence       Voor velen is Lana the girl they love to hate – of was het nu omgekeerd? Door Paradise kreeg ze me in haar ban, live loste ze even haar grip, maar met deze Ultraviolence is mijn liefde vuriger dan ooit gaan branden. Toegegeven, ze is een studioproduct. Klopt, haar teksten lezen als een tienerdagboek. Edoch, met dit album maakte ze een naar commerciële normen gewaagde keuze en die werkt wonderwel. De eerste helft is nagenoeg perfect – het titelnummer kan zelfs meedingen naar song van het jaar – en wat volgt mag er ook best zijn. Enkel “The Other Woman” mag naar een other record verbannen worden.
  5. Dillon :: The Unknown      Na een niet meer dan charmant debuut schrapte Dillon de bij momenten banale vrolijkheid en vertrok ze van wat de hoogtepunten van dat werk zo speciaal maakten. Ze zet haar krakende, bij momenten naïeve stem tegenoverover duistere, diepe elektronica en laat deze de melodieën bij momenten volledig overspoelen. Een schandelijk over het hoofd geziene plaat die je ‘s nachts op de hoogste volumestand volledig in trance kan brengen.
  6. St Vincent :: St Vincent       Hoewel ik altijd een zwak heb gehad voor de vrouwenstem, moet ik toegeven nooit een grote fan geweest te zijn van Annie Clark. Ze klonk altijd wat berekend artistiek, een geforceerd buitenbeentje; tot dit jaar. Op deze titelloze plaat lijkt ze zich eindelijk helemaal te laten gaan, met verrukkelijke waanzin als resultaat.
  7. Kelis :: Food       Haar debuutplaat was destijds een baken van veelbelovendheid, maar nadien leek Kelis plaat na plaat haar persoonlijkheid kwijt te raken. Nooit gedacht dat ze ooit nog een eindejaarslijstje zou halen, en kijk: hier is ze dan! Gestript van alle stoerdoenerij en opgezwollen beats, maar ditmaal niet van de kleren om haar lijf, maakte ze eindelijk die dijk van een plaat die ze ooit in zich leek te hebben. In deze subtiele soulcomposities en in de handen van Dave Sitek komt haar rauwe timbre eindelijk volledig tot zijn recht. Een album om te koesteren, en met “Running” een song om levenslang graag te zien.
  8. How To Dress Well :: What Is This Heart?        Tom Krells derde is zonder twijfelen zijn meest commerciële plaat. Geen enkel nummer grijpt naar de keel zoals “Suicide Dream 2” dat kon, maar de heupen worden daarentegen rijkelijk beroerd. Met What Is This Heart? werpt hij zich op tot de alternatieve Justin Timberlake, of wat Jamie Woon had kunnen zijn.
  9. Röyksopp & Robyn :: Do It Again       Geen onomwonden meesterwerk, daarvoor duurt ‘”Inside The Idle Hour Club” net te lang. Wel een puike, gebalde dansplaat met drie volbloedvoltreffers (“Monument”, “Do It Again”, “Every Little Thing”) die je doen watertanden naar meer. Spijtig genoeg voornamelijk naar meer van Robyn, die ons voorlopig op onze honger laat zitten.
  10. Fink :: Hard Believer       De vijfde Fink gaat gebukt onder de opdeling in een experimentele en een radiovriendelijke helft, maar brouwt nog steeds prachtige composities met als basisingrediënten sluimerende melodieën en Greenalls pakkende diepe stem. “Green And The Blue” en “Two Days Later” mogen zonder blikken of blozen tot zijn sterkste werk tot op heden gerekend worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − zes =