Gijsemans :: Hubert

Indrukwekkend debuteren heet dat dan. Prachtige pagina’s en een weemoedig verhaal – Hubert is echt een strip voor de herfst.

Hubert Luyten is een stille, teruggetrokken man die in Brussel woont en opleeft bij zijn bezoekjes aan de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten aan de Regentschapstraat. Daar verliest hij zichzelf in de kunstwerken. Thuis werkt hij dan zonder ophouden voort aan het maken van eigen versies van al deze meesterwerken. Tegelijk biedt ook Huberts buurvrouw een moment van zonneschijn in zijn dag wanneer ze aan haar raam verschijnt. De stilte en de bewuste eenzaamheid van Hubert worden op een erg treffende manier verbeeld door debutant Ben Gijsemans. Het tempo in dit verhaal ligt laag. Wanneer Hubert een lifter meeneemt of op bezoek gaat bij zijn onderburen, is het contrast groot. De andere mensen praten en praten maar op, terwijl Hubert liever de kunst voor zich laat spreken.

Het tekenwerk in Hubert laat niet vermoeden dat we hier te maken hebben met een debutant. Gijsemans overtuigt met een hedendaagse variant op Winsor McCays stijl uit Little Nemo. Alle tekeningen baden in een soort korrelige film, wat het hele album een nostalgisch karakter geeft. Het lijkt wel een strip uit een vorige eeuw. Ook Olivier Schrauwens werk uit My Boy is grafisch niet ver weg. Het surrealisme uit diens werk blijft in Hubert wel helemaal achterwege. Gijsemans puurt deze arty retrostijl echter helemaal uit in monumentale pagina’s met statige personages die soms in slow motion lijken te bewegen.

Het is dan ook niet helemaal een verrassing dat Ben Gijsemans als een van de meest onderscheiden studenten ooit afstudeerde aan Sint-Lukas Brussel, opleiding Beeldverhaal. Een eerste deel uit Hubert vormde zijn afstudeerproject. Het was meteen duidelijk dat dit verhaal perfect zou passen in een albumuitgave van de volledige strip. Gijsemans werkte het verhaal dan ook verder uit tot de 88 pagina’s die het boek nu telt.

Wat 2014 betreft, geldt Hubert dan ook zeker als een van de beste Vlaamse debuten van het jaar. In een volgend album kan de auteur echter zeker nog groeien. Zo waren we graag meer te weten gekomen over Hubert. Nu blijft het allemaal wat te veel bij ‘kijken mag, maar aankomen niet’. We geven ook graag een pluim voor de prachtige uitgave die Oogachtend van dit album gemaakt heeft. Met een matte hardcover en een mooie tint van papier draagt de uitgave bij tot de schoonheid van het werk van Gijsemans. Meteen na verschijnen van het album waren er overigens al geruchten te horen dat vertalingen van Hubert niet lang op zich zullen laten wachten. Een Franse uitgeverij was op basis van amper één voorbeeldpagina al overtuigd. Wij wensen Ben Gijsemans het succes alleszins toe, zodat hij zich volop kan blijven uitleven in het creëren van boeiende verhalen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 8 =