David Lynch maakt solodebuut

Deze herfst maakt David Lynch (ja, dé David Lynch) zijn solodebuut als muzikaal artiest. Crazy Clown Time zet niet zijn kunsten als regisseur, maar zijn zang- en muziektalent in de kijker. Het onafhankelijke Britse label Sunday Best Recording releast de veertien nummers, geproducet en geschreven door Lynch zelf, internationaal op 7 november. Crazy Clown Time zal ook digitaal verkrijgbaar zijn, in de vorm van een Collector’s Edition CD, én in de vorm van een dubbele LP set met bonus tracks.

Voor wie regelmatig al eens een filmpje van hem meepikt, is Lynch’s passie voor muziek geen geheim. Het heeft, volgens Lynch zelf, “altijd een prominent deel uitgemaakt van zijn filmmaken”. In zijn langspeeldebuut Eraserhead (1977) is “In Heaven” te horen, een track die hij schreef met Peter Ivers. Ook in zijn recenter werk Inland Empire (2006), zijn verschillende tracks te horen die hij zelf componeerde. Voor het felbejubelde Twin Peaks werkte hij samen met Angelo Badalamenti, en voor Dark Night of the Soud schakelde hij de hulp in van Sparklehorse en Danger Mouse. Het markante aan Crazy Clown Time is echter dat Lynch deze keer op zijn eentje in de spotlight staat.

“De liefde voor het experimenteren met geluid en muziek is de bron van dit experiment,” legt de autodidactische “non-muzikant” uit. “Alle nummers zijn begonnen als een jamsessie. Die kregen uiteindelijk vorm en als vanzelf kwam de tekst erbij.” Zo verliep het niet helemaal, want Lynch heeft zich toch enkele maanden teruggetrokken zijn eigen Asymmetrical Studio. Met de hulp van Dean Hurley, die regelmatig een tandje bijstak op gitaar of drum, werd het opnameproces er eentje van vele creatieve ongelukjes. “There were so many accidents, this album should be in the hospital,” beweert Lynch.

Twee tracks die eind vorig jaar uitkwamen lichtten al een tipje van de sluier op. De beat die terug te vinden is bij “Good Day Today” komt terug bij “Stone’s Gone Up”, “Noah’s Arc” en “Strange and Unproductive Thinking”. De duisternis van “I Know” weergalmt tot in “So Glad”, “Football Game” en “Pinky Dream”. In dit laatste nummer is ook Karen O van de Yeah Yeah Yeah’s te horen.

“Good Day Today” en “I Know” zorgden al voor wat buzz bij Amerikaanse en Britse bladen. Los Angeles Times schrijft: “Dit is Lynch’s meest onverwachte onderneming tot op heden.” De BBC zegt: “Nu drukt David Lynch ook zijn stempel op het muzieklandschap.” En de Washington Post voegt er nog aan toe: “Precies zo aangenaam bizar als je zou verwachten van Lynch.”

Om naar uit te kijken dus: een verzameling van duistere nummers die Lynch zelf beschrijft als “moderne blues”. Hypnotische ritmes, enigmatische lyrics, en experimentele soundscapes. Niet alleen de fans van Lynch’s films, maar ook luisteraars die houden van gedurfde en bizarre popmuziek zullen Crazy Clown Time weten te appreciëren.

Reageren op dit nieuwsbericht? Dat kan op ons forum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =