The Raid 2

In 2011 scoorde de Welshe regisseur Gareth Evans een onverwachte culthit met Serbuan Muat, in onze contreien bekend geworden als The Raid (met of zonder extra hard klinkende ondertitel Redemption). In die Indonesische actieprent serveerde Evans rauw, compromisloos geweld dat je van bij de eerste minuten bij de strot greep om pas tegen de aftiteling weer los te laten. Wie het origineel bekeek, weet dus ook wat ie moet verwachten van de opvolger: hetzelfde, maar dan duurder. Kan niet slecht zijn.

The Raid 2 opent luttele uren na zijn voorganger. Gelegenheidsheld Rama (Iko Uwais) levert de slechterik uit deel één af bij zijn oversten, om bijna meteen weer terug het veld in gestuurd te worden. Deze keer moet hij de georganiseerde misdaad van Jakarta infiltreren door vriendjes te worden met de zoon van maffiabaas Bangun (Tio Pakusodewo). Rama komt terecht in een machtsstrijd tussen verschillende clans, georchestreerd door buitenstaander en archetypische schurk Bejo (Alex Abbad met wandelstok, zonnebril en lederen handschoenen). Het verhaal is beter uitgewerkt dan in het origineel, maar verwacht er niet al te veel van. Evans mag zijn personages deze keer misschien effectief een persoonlijkheid meegeven, maar die persoonlijkheid is helaas rechtstreeks gekopieerd uit het Grote Boek der Misdaadfilms. Gefrustreerde onderbazen, corrupte flikken en psychologisch weinig evenwichtige henchmen maken de dienst uit. De plotwendingen zie je van ver aankomen, de personageontwikkeling blijft quantité negligeable. Dit hoeft geen probleem te zijn – bij films als deze is de manier waarop acteurs op elkaar inslaan immers belangrijker dan de reden waarom ze dat doen.

Op de momenten dat de personages de wapens opnemen, is het namelijk smullen geblazen. Evans is een groot liefhebber van de Indonesische gevechtssport Pencak Silat, en dat valt te merken. De lijf-aan-lijfgevechten zijn met zorg gechoreografeerd en in beeld gebracht, je verliest als kijker nooit het overzicht en als het wat eentonig wordt, knalt Iko Uwais wel een achterhoofd of een neus tegen één of ander keihard oppervlak zodat je weer helemaal bij de les bent. In goede martial arts-traditie kan elk voorwerp dat niet te heet of te zwaar is als wapen gebruikt worden, wat leidt tot bijzonder interessante toepassingen van paletten, bakplaten en klauwhamers. Als er zich na verloop van tijd personages als Hammer Girl en Baseball Bat Man aandienen, is het helemaal feest. Op dat moment verandert The Raid 2 ook een beetje van toon. Van rauw en (redelijk) realistisch misdaaddrama naar all-out maffe actieprent à la Kill Bill. Waar het interessantste wapenfeit uit de eerste helft een gruwelijk ‘echt’ aandoend gevecht op de binnenplaats van een gevangenis is, bestaat de tweede helft vooral uit absurd lange man-tot-mangevechten waarbij beide partijen de reflexen van Spider-Man en het recuperatievermogen van Wolverine lijken te hebben. Het geweld blijft rauw maar de personages worden wat cartoonesker. Dat voelt, ook met de grauwe brutaliteit van het origineel in het achterhoofd, een beetje misplaatst aan. Nu, wat grauwe brutaliteit betreft heb je als kijker in feite niet te klagen: er worden genoeg botten gebroken, schedels gekraakt en buiken opengereten om af en toe eens lekker in elkaar te krimpen van ongemak. Creatief gebruik van glassplinters, aanstormende auto’s en betonblokken zorgen hier wel voor. Let ook op het brokje poetic justice dat Baseball Bat Man geserveerd (no pun intended) krijgt: qua police brutality kan dat tellen.

Alles bij elkaar levert dit een indrukwekkende geweldorgie op die zeker het bekijken waard is. Evans geeft het geheel mooi vorm, met fraai gestileerde beelden die doen denken aan Old Boy en Only God Forgives. De gevechten zijn, zoals gezegd, spectaculair en helder in beeld gebracht, maar ook de geweldloze scènes zitten goed in elkaar. Visueel zit de boel dus zeker goed. De plot mag dan misschien wat gaten vertonen, ook dat hoeft geen probleem te zijn. Het grootste minpunt aan de film is echter de absurd lange speelduur. The Raid 2 klokt af op 150 minuten, wat zelfs voor de grootste Pencak Silat-aficionado een beetje overdreven is. Een mens kan maar zo veel hoofden tegen tegeltjes zien knallen voor het allemaal wat begint te vervelen. Evans doet zijn best om de zaken gevarieerd te houden (met de occasionele car chase of verrassende arena), maar slaagt daar niet genoeg in om de zaken tweeënhalf uur lang boeiend te houden. Dat de plot steeds clichématiger wordt, komt de spanningsboog ook niet ten goede. Het had allemaal net iets gebalder gemogen. Ach, laat ons eerlijk zijn: ook dat is een vorm van muggenzifterij. Alsof het grootste pijnpunt aan de beste actiefilm van het jaar is dat er teveel actie in zit.

Wie nog eens een ouderwetse martial arts-knaller wil zien, moet maken dat ie in de bioscoop is. The Raid 2 mag de aandachtspanne van de gemiddelde actiefilm dan misschien op de proef stellen, Evans brengt wel 150 minuten spetterend vuurwerk. Deze prent is spannender, opwindender en gewaagder dan wat u deze zomer ook aan ander blockbustervoer te slikken zal krijgen. Liefhebbers van het betere geweld weten waar ze moeten zijn. De rest: ook gaan kijken. Al was het maar om op café te kunnen uitpakken met uw kennis van de Indonesische cinema.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 20 =