We zijn wat lawaai gewend van Limburgse noiserockers (Kabul Golf Club! 30.000 Monkies! Vandal X!), maar wat de Hasseltse geluidsterroristen van El Yunque laten horen, zoekt echt wel de grens der extremen op.
Dat heel wat gevoelige oortjes al zullen afhaken bij de beukende opener “Reine”, daar is geen twijfel aan. Het weerbarstige nummer raast voorbij aan een tempo waarbij de nek het amper bijhoudt. De geknipte muziek voor fans van de teringherrie van Lightning Bolt en The Locust, lijkt ons. Nog erger voor uw teergevoelige trommelvlies is de schreeuwlelijk die het vocale lawaai in dit nummer verzorgt. Maar dat de drie heren van El Yunque ook fans zouden zijn van The National en dEUS — dat vertrouwden ze ons toe –, daar horen we vooralsnog niet veel van. Ons niet gelaten.
Opmerkelijk genoeg speelde El Yunque zijn eerste show in het najaar van 2013. Het is er wel aan te horen dat er veel tijd in de nummers is gestoken of dat ze al heel lang geleden aan het creatieve brein van de heren ontsproten zijn. Zo groeit “Dor” dankzij zijn nerveuze dynamiek na een paar luisterbeurten uit tot onze favoriet van dit gewelddadige plaatje. De Swans-invloed is hier het duidelijkst, zeker wanneer een akoestische (?) gitaar en retespannend drumwerk met elkaar vervlochten worden. Twee gitaren en een elektronisch drumpad, meer heeft het trio niet nodig om een verschroeiend geluid neer te poten. Geen idee of daar bij El Yunque ook roesmiddelen bij kwamen kijken. Maar als dat nodig zou zijn: best begrijpelijk hoor!
Het elf minuten durende beuknummer “Kabeldraad” refereert dan weer vooral aan Godflesh door de loodzware, industriële drums die afwisselend overdonderen en in chaos verzinken, tot het u zwart voor de ogen ziet. En zo gaat El Yunque even meedogenloos door tot het nummer na ruim vier minuten nog slechts met haken en ogen aan elkaar hangt. Of dat erg is, mag u zelf beslissen. Maar een beetje structuur mag toch wel?
Ook aan “Toten Wald” kunnen we aanvankelijk kop noch staart krijgen, maar dat zal ook de bedoeling zijn. El Yunque mikt op verwarring, zoveel is duidelijk. Net als “Dor” baadt het nummer in een Swans-achtig tribaal sfeertje dat je niet zomaar loslaat en heeft het tegelijk een griezelig en rustgevend effect. Faut le faire.
Met “Achtste Dag”, dat eerst vooral overheerst wordt door opruiende drums, is het weer beuken geblazen. Er volgt ook nog een best wel gevaarlijke gitaarlijn — The Jesus Lizard, iemand? –, maar sta ons toe te zeggen dat het nummer toch iets beter mocht worden uitgewerkt.
Niettemin: dit zootje ongeregeld verdient wat aandacht als uw muzikale smaak even eigenzinnig en knettergek is. Het lijkt nog iets te vroeg voor deze jonge snaken om op 25 september de support te verzorgen voor Swans — daarvoor zou Rape Blossoms nog meer in aanmerking komen –, maar binnen een paar jaar kan Michael Gira misschien wel aankloppen bij El Yunque. Oppassen dus voor deze band in de toekomst.
