WERCHTER 2014 :: The Day After

Hopla, weer een Rock Werchter voorbij. Weer een zomer afgetrapt met een groot muziekfeest. Opnieuw Metallica, Pearl Jam, Franz Ferdinand, Placebo en Kings of Leon. Weeral een hamburger die wat verkeerd is gevallen. Alweer een onverwacht hoogtepunt van een debutant in een tent gezien.

Het staat buiten kijf dat we trots mogen zijn op een festival als Rock Werchter. Het zorgt er elke zomer voor dat de grootste internationale artiesten naar ons land afzakken en heeft headliners waar de meeste andere Europese festivals maar van kunnen dromen. Metallica, Pearl Jam, Arctic Monkeys, Kings of Leon: er zijn weinig festivals die deze artiesten in een jaar op het hoogste schavotje kunnen zetten. Al zou je ook kunnen argumenteren dat enkel Arctic Monkeys nog echt relevant zijn en dat zelfs die er eigenlijk vorig jaar hadden moeten staan.

Werchter heeft ook een ronduit fantastische infrastructuur: schitterend podia, uitgekiende opstelling van de boxen, waardoor je echt moet zoeken naar een plekje waar het geluid slecht is (dat hadden we het eerste uur van het Metallica-concert wel doodleuk gedaan, maar bon) en artiesten die er elk jaar weer zin in lijken te hebben, dankzij een blijkbaar wel erg geweldig publiek.

Zo was Eddie Vedder uitgebreid aan het glimmen dankzij de enthousiaste meezingmomenten in “Black” en leek Damon Albarn even positief verrast door de respons als vorig jaar (hoe memorabel en geniaal Blur ook was vorig jaar, die “Clint Eastwood” vergeten we nooit meer). Mark E. Everet vond zelfs een kersverse vriendin (welja) in het Werchterpubliek. We zijn met zijn allen een geweldig publiek, zoveel is wel zeker.

Maar toch. We hebben het al meer gezegd: herbronning dringt zich op als Rock Werchter echt relevant wil blijven. Podia bijzetten, is een ding. Een nieuw stukje weide veroveren op de omgeving ook, maar daar dan iets boeiends en spannends mee doen, is weer iets heel anders. Geen idee wat de North West Walls in de toekomst moeten worden (podium 4, mini-Tomorrowland? Campingfestivalterrein? VIP-ruimte? Chill-out?), maar gezellig of uitnodigend was het dit jaar alvast niet en al zeker niet met die strenge sluis die de grens met de rest van het terrein bewaakt.

De Klub C en Barn mogen dan wel mooie tenten zijn waar net als in de Marquee, flink wat te ontdekken valt, dit jaar waren ze meermaals te klein. Zowel bij Pixies als London Grammar stond de tent stampvol en kon je van buiten hooguit nog wat flarden muziek opvangen (als er op de Main Stage niet net iemand aan het spelen was). En het was soms vreemd te zien welke bands op het hoofdpodium en welke in een tent mochten staan. Albarn stond goed in Klub C, maar Pixies waren waarschijnlijk een beter voorprogramma voor Pearl jam geweest dan The Black Keys. Vreemd genoeg hadden we dit jaar meer dan voordien momenten dat er niets te doen was en momenten dat we op twee plaatsen tegelijk wilden staan, maar dat zal allicht niet aan de programmering, maar aan ons moeilijk karakter gelegen hebben. Oh ja: als er een vierde podium bij komt, zou het leuk dat zijn dat dat gevuld wordt met nieuw, onbekend, spannend en jong geweld.

En de catering. Die was na jaren gezonde Vlaamse kermiskost aangevuld met de verfijndere hamburgers van de Burgerij, maar het blijft voor het grootste deel veel te dure rommel. De helft van enola’s Werchterteam kwam net van Best Kept Secret en had daar gemerkt dat festivaleten niet standaard uit een frietketel moet komen. Dat festival mag dan makkelijk worden weggezet als overpriced en alleen maar bestemd voor luxepaardjes van boven de dertig die zich te goed voelen voor een tent, we betaalden er wel maar 3 euro voor een (smakelijker) friet met saus, in plaats van 5 op Rock Werchter. De uitstekende keuze aan hamburgers op Best Kept Secret bleef ook ver onder de 10 euro die de Burgerij voor haar (weliswaar zeer smakelijke) burger vroeg op Rock Werchter.

Dus, liefste Rock Werchter: vernieuw eens wat. Geen idee wat de criteria voor ‘Beste Festival Ter Wereld’ heden ten dage zijn maar je moet niet erg ver kijken om festivals te zien die het anders doen en daar veel lof mee oogsten. Tomorrowland met het oog voor detail in aankleding en ervaring, Best Kept Secret door locatie, doorgedreven keuzes in muzikale identiteit, catering en sfeer, Pukkelpop door zowel in de breedte als in de diepte divers te programmeren, Lowlands, Latitude en End of the Road door niet alleen muziek te programmeren.

Rock Werchter 2014 was degelijk, goed georganiseerd en bood voor elk wat wils, maar als het niet het CD&V van de zomerfestivals wil worden, is het hoog tijd voor een scheut vernieuwing, ideeën en rock-’n-roll. Al een geluk dat Stromae in zijn eentje al een flink tegengif was voor alle doordeweeksheid en voorspelbaarheid die tussen de tandwielen van de goed geoliede machine die deze 30ste Rock Werchter was, dreigde heen te sijpelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + 3 =