Nuit Belge :: 21 mei 2014, Botanique

De Belgen staan weer sterk dit jaar. Een wijs man zei ooit dat kiezen gelijkstaat aan verliezen en op Le Nuit Belge van de Botanique was hij zonder twijfel in herhaling gevallen. Gelukkig namen de wetmatigheden van het tijdsschema en de goesting van het moment ons vakkundig bij het handje.

Zo mocht Scarlett O’Hanna de avond openen in het Grand Salon, dat naar aanleiding van Les Nuits ingericht was als Art Nouveau-concertzaal met helrode tapijten en dito zetels. Dat bleek een geschikte locatie voor O’Hanna, een hippe Brusselse jonkvrouw met een hese stem, die met veel présence en sérieux haar gelijknamig trio aanvoerde. Met gitaar of solo achter de piano (een vergelijking met Cat Power loert om de hoek); het klonk vaak behoorlijk catchy. “Are you happy?”, scandeerde O’Hanna. Best wel, ja. Helaas werd de zaal opgejaagd door het optreden van Madensuyu dat er in de Rotonde net iets te vroeg zat aan te komen. Passons.

Het duo van Madensuyu koos traditiegetrouw voor less is more: een minimale opstelling (drum en gitarist-op-stoel), een spaarzame hemelspot en een sample van een koorknaap. De quasi religieuze sfeer sloeg onmiddellijk om van hemel naar hel. Gitarist Ylode De Gezelle bouwde met loops en samples een muur op van postpunk, noise en andere smeerlapperij; zijn atonale gezangen – geen mens die begreep wat hij zong – droegen bij tot de sinistere sfeer. Hoewel de eerste nummers niet altijd even overtuigend en strak waren, bleek hun set een tikkende tijdbom die echt goed ontplofte tijdens “Crucem” (die bassynth!). Zwaar onder de indruk waren we ook van “Dolorosa” en “Fafafafuckin’”, een livefavoriet met bliksemschichten en oerschreeuwen.

De intensiteit waarmee beiden hun muziek brachten was bij momenten indrukwekkend – met zijn nerveuze geratel tijdens ‘Give’ leek De Gezelle wel bezeten door een kwelgeest. En wat een dynamiek: PJ Vervondels grooves zijn hoogst repetitief, maar hij speelde ze bij momenten steeds harder en gedrevener en de genialiteit daarvan is slechts vatbaar met je eigen ogen en oren. Madensuyu is een band die volop zijn eigen artistieke ding doet en daarmee logischerwijs geen volle zalen trekt, maar werkelijk iedereen die aanwezig was in de Rotonde stond met een brede glimlach uitbundig mee te knikken en dat was toch zo mooi om zien.

De Orangerie baadde in een volkomen andere sfeer bij het aantreden van Amatorski en hun breekbare art-pop. Al vroeg in de set tekende de trilogie “Warszawa” – “Boy/Girl” – “Fragment” voor een langgerekt hoogtepunt van de avond. En een nummer als “How Are You?” klonk voorwaar beter dan op plaat. Blij toe ook om te horen dat Amatorski met zijn oudere nummers aan de slag gegaan was. ‘Never Told’ klonk anders dan anders zonder vioolwerk en ‘Peaceful’ klonk coherent en minder dramatisch dan op tbc. Zoals het een headliner betaamt, kwam het drietal terug voor een bisronde, waarin ze Elliott Smith meebrachten (“Needle in the Hay”) en met “She Became a Ballerina” een van hun pakkendste nummers voor het laatst bewaard hadden. Als we dan toch even willen muggenziften: de zanglijnen geraakten niet altijd waar Inne Eysermans hen wilde krijgen. Maar dat is niet meer dan een detail, want ervaren als ze zijn, loste Amatorski de verwachtingen moeiteloos in.

Na James Holden, tUnE-yArDs en Mac Demarco wederom een geslaagde avond op Les Nuits ’14, dat zowat de hoogmis van het muzikale jaar begint te worden. Doe zo voort, jongens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 12 =