Terwijl de meeste mensen woensdagavond nog genoten van een zomeravond, trok enola zich terug in het duistere gat waarin de Balzaal van de Gentse Vooruit omgetoverd was.
Er zijn van die optredens die je maar een paar keer in het jaar meemaakt. Je weet niet precies wat te verwachten, maar je bent er wel zeker van dat het een ervaring wordt. Meestal gaat het over nog goed bewaarde geheimen in de undergroundscene waarvan je op YouTube niet al te degelijk opnames vindt. Meestal zijn het ook geen bands die om het half jaar in ons landje staan en muziek maken om per se de wereld te veroveren. De double bill van het Gentse Räpe Blossoms en het Japanse Nisennenmondai was er zo een. De Vooruit stelde dus een affiche samen om u tegen te zeggen.
En of we benieuwd zijn naar Ruinenlust, de nieuwe plaat van Räpe Blossoms die opgenomen en gemixt werd door de grote Pascal Deweze. Starving Vultures At 7-Eleven was een huiveringwekkende postpunkexplosie, terwijl de nieuwe nummers in een duistere new wavesfeer baden, zoals “Saturn” bijvoorbeeld. Meer Bauhaus dan Iceage dus, maar in nummers als het percussiegedreven “Slow Breath”, “Outlines” en “VHS”, waarin dissonante gitaren en nerveus drumwerk de bovenhand halen, voel je nog steeds de snijdende onderhuidse spanning die de band altijd gekenmerkt heeft. Maar de beste nummers lijken nog steeds de nummers die voortgestuwd worden door bas en drum. Bent u toch teleurgesteld? Laat de nieuwe nummers bezinken. Een massapubliek zal Räpe Blossoms nooit ofte nimmer lokken, maar als new wave of postpunk u iets doet of als u het woord oogkleppen niet kent, is de band een must hear.
Drie frêle Japanse dames die je in trance brengen: de aankondigende tekst op de website van de Vooruit is op zijn minst opmerkelijk. Nisennenmondai kreeg al complimenten van Joe Stanier (Battles), welbekend als de menselijke metronoom. Dat wil al wat zeggen. Deze opmerkelijke noiseband werd opgericht in 1999 door Masako Takada (gitaar), Yuri Zaikawa (bas) en Sayaka Himeno (drum). Na hun optreden is het meer dan duidelijk: Merzbow, Boris, Mono en Envy (en we zijn er nog vergeten) zijn niet de enige klinkende Japanse namen.
Stilistisch schoven de dames met de jaren op van experimenteel lawaai naar de kunst van het herhalen. Live wekt het stoïcijns spelende trio dan ook een hypnose op door gitaareffecten, stampende basdrum en repetitieve hihatslagen. Net als in minimal techno zijn er subtiele elementen die de luisteraar blijven vasthouden, zoals de gitaareffecten, maar de delay- en distortionknoppen worden veelvuldig gebruikt. Nummers opnoemen heeft geen zin. Zoals (gp) voorspeld had, is het een waar undergroundfeest.
Nisennenmondai live is als minimale techno, maar dan met échte instrumenten. Het bevreemdende is: een bas of gitaar is amper te horen. Het trio is rauw en dansbaar tegelijk, energiek en akelig precies. Ook hier weer: een aanrader als u toe bent aan een muzikaal avontuur. Waarom we de Japanse vrouwen nooit eerder op een van onze vele festivals gezien hebben, is een raadsel. Maar anderzijds: anders was de verrassing eraf.
Voor de late beslissers: Räpe Blossoms speelt vanavond nog met Big Ups in de Muziekodroom in Hasselt. U kan u ze ook nog twee keer samen met Holograms zien: op 31 mei in DNA in Brussel en op 1 juni in De Kreun in Kortrijk.
