David Bryant, bekend van Godspeed You! Black Emperor, en Kevin Doria (Growing) werken al enige tijd samen als Hiss Tracts. Toch brengen ze nu pas hun debuut uit op Constellation. Hoewel de link met GY!BE natuurlijk het meest in het oog springt, ligt deze plaat toch meer in de lijn van de eerste platen van Kevin Doria’s Growing. Wie episch aanzwellende songs zoekt, zal ze hier dus niet vinden.
Hiss Tracts brengt in de plaats daarvan organische, maar weinig originele soundscapes, die los van elkaar en zonder enige verbeeldingskracht van de luisteraar maar moeilijk overeind zouden blijven. Er is dus wat inspanning vereist. Shortwave Nights werkt dan ook enkel als geheel, maar zuigt je wel mee in een boeiend spanningsveld dat zorgvuldig wordt opgebouwd. Minimalistische gitaarmotieven en onheilspellende, broeierige geluiden leggen de basis voor de kille sfeer die een constante is. “Halo Getters” vormt halverwege de plaat een eerste hoogtepunt. Het nummer steunt op een trage, bezwerende loop waarover ijle klanklagen worden gedrapeerd. Wanneer de eerste gitaarnoten invallen, is het nummer al uitgegroeid tot een snerpende geluidsbrij. Met “For The Transient Projectionist” keert de relatieve rust even terug. Zachtjes aanzwellende en uitstervende feedback geven vorm aan een collage van vervormde stemmen en een monotone cello.
De truc met de samples van al dan niet vervormde stemmen is Bryant zeker niet onbekend — GY!BE heeft er zowat z’n handelsmerk van gemaakt — en ze mist dus ook hier haar effect niet. Maar wat nu precies het nut is van “Drake Motel / “9 Gold Cadillacs”, mogen ze te gepasten tijde toch eens komen verduidelijken. Het “nummer” begint met een streepje mondharmonica, dat de meest foute country die je je kan indenken lijkt aan te kondigen, maar gaat dan over in een amper verstaanbare dialoog tussen twee Amerikaanse randfiguren die mijmeren over rijk leven en arm sterven. Je zou het in de antikapitalistische context van GY!BE kunnen plaatsen, toch mist het hier op z’n minst een soort subtiliteit die het zou kunnen doen werken. De muziek refereert ook nergens anders naar een gelijkaardig thema en dus blijven we over de bedoeling in het duister tasten.
Als er al een concept gezocht dient te worden achter Shortwave Nights, dan is het toch vooral “geluid” dat telkens als thema terugkomt. Niet enkel op de hoes, maar ook in de songtitels refereert men meermaals naar termen uit de klankwereld. Zo laat een titel als “Ahhh-weee Dictaphone” weinig aan de verbeelding over als het gaat over de gebruikte geluidsbron, en in “Beijing Bullhorn / Dopplered Light ” is de hoofdrol weggelegd voor een loop van een stem die door een megafoon galmt. Het zijn leuke titels, die de ongrijpbare muziek uit het abstracte tillen, maar daar ligt ook het zwakke punt van Hiss Tracts: dit soort muziek is lang niet meer zo vernieuwend en blijft bij gebrek aan context wat hangen in gelijkvormigheid. De live performances met begeleidende beelden van filmkunstenaar Karl Lemieux zullen ondanks dat een hele belevenis zijn.
Voor de liefhebbers blijft Shortwave Nights evenwel overeind, want Bryant en Doria weten hoe ze aan spanningsopbouw moeten doen. Essentiële muziek levert dat helaas niet op. Als luisteraar word je bovendien geacht mee te gaan in de verbeelding, maar wanneer die dan plots doorprikt wordt door een draak van een intermezzo, krijg je toch zin om het schijfje helemaal onderaan de stapel drone-, ambient- en soundscapeplaten te leggen. Intussen luister je dan maar gewoon naar, ik zeg maar iets, Multitudes van Super Minerals.
