Met zijn zevende plaat leek Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra eind vorige maand in een doodlopende straat te zijn beland. Op de planken van de Botanique bewees de vocale post-rockgroep donderdagavond echter nog vitaal genoeg te zijn om te begeesteren, al bleef het bij preken voor eigen parochie.
Zeggen dat Thee Silver Mt. Zion nog tot hippe orde van de dag behoort zou de waarheid immers geweld aan doen. De Orangerie van de Botanique is aardig vol, maar dat is ze voor deze band al tien jaar, en meer is het nooit echt geworden. Toch blijft de groep rond Efrim Menuck stug doordoen, de punkidealen van hun krakersachtergrond getrouw. Ook op Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything blijft de groep zweren bij zijn traditionele mash-up van folk en post-rock tot een hypnotische mix.
Niet dat er niets is veranderd in deze band, die altijd meer een collectief was. Breide de bandnaam al bij de tweede plaat uit met dat “Memorial Orchestra”, meteen ging het ook van “& Tra-La-La Band”. De cd daarna, de eerste waarop de groep ook zang ging gebruiken, werd daar nog een “With Choir” aan toegevoegd. Dat verdween echter al even snel; en drie platen later mocht ook die band-toevoeging beschikken. In de Botanique bleek donderdagavond hoe terecht dat was. Dit was Thee Silver Mt. Zion zonder veel tralalala: accuut rockend, direct naar de pure essentie, en recht door zee.
Zo was ook half januari het nieuwe Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything; een razende lap post-rock met groepszang die slechts zelden gas terug neemt. Op het podium van de Botanique flirt de groep eveneens met de kakofonie: er word gespeeld met het monotone van de drone, en alles ontspoort al van bij de start van opener “Fuck Off Get Free (For The Island Of Montreal)” in drammerige noise, krijsende vioollijnen, en geschreeuwde zang. “Austerity Blues”, door frontman Efrim Menuck opgedragen aan alle Europeanen, gaat op dat elan verder.
Dat is dan ook wat je krijgt met een tot zijn kern gestripte groep. Van het septet dat de groep op zijn meest bevolkt was, is het herleid tot een vijftal; en dat is, binnen de context van deze groep, de absolute basisbezetting: gitaar, bas, drum en twee violen. Het tekent voor een geluid dat meer rockend is dan ooit. “Take Away These Early Grave Blues” — “opgedragen aan iedereen die jong sterft” — raast met het soort energie waar moederband Godspeed You! Black Emperor vaak een kwartier naar moest opbouwen, en in een ver verleden nam ook deze groep zijn tijd. Nu begint de groep bij zijn climax, om van daar verder door te rammen.
Meer dan ooit geldt dus de slogan van vroeger= “This Is Our Punkrock”. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra blijft zijn woede over de wereld vertalen in een mix van folk, free jazz en samenzang die schuurt en kraakt, en blijft zo fascineren. En dat zal het ook in de toekomst ongetwijfeld blijven doen. Het nog niet op plaat verschenen, vijftien minuten durende “All The Kings Are Dead”, laat alvast geen grote koerswijziging voor de toekomst horen, of het zou de falsetzang van Menuck moeten zijn. Met een wat meer ingehouden, op veel collectieve zang drijvende “What We Loved Was Not Enough” eindigt de set uiteindelijk in een ingetogen hoogtepunt.
Natuurlijk is het jammer dat A Silver Mt. Zion, vooruitblikkend als steeds, weigert oud materiaal te spelen. Geen “God Bless Our Dead Marines” dus, of een andere publieksfavoriet van op doorbraakalbum Horses In The Sky, enkel kersvers materiaal. Toch ontgoochelt Thee Silver Mt. Zion niet. Zonder voor grote verrassingen zorgen toonde het zich als een vaste waarde die nog niet uitverteld is.
