Cloud Control :: 28 februari 2014, Charlatan

Hoedje af voor Democrazy, dat er met zijn Big Next-concertreeksen keer op keer in slaagt alternatieve toppers in wording af te leveren aan het Gentse thuispubliek. Neem nu vrijdagavond ter hoogte van de Charlatan, dat ditmaal het decor vormde voor de veelzijdige indiejonkies van Cloud Control.

De kerels van DVKES mochten de aftrap geven en deden dat met verve. Sinds de release van hun eerste EP bij WasteMyRecords in 2013 dook de naam geregeld op en in de Charlatan bewezen DVKES, ongehinderd door de nog nauwelijks volgelopen zaal, dat dat niet meer dan terecht is. De groep speelt live namelijk strak als een gerodeerde machine, onder aanvoer van de drummer-cowboy van dienst, die er gretig op los mepte. DVKES heeft referenties zat, maar denk toch vooral aan The Strokes en aanverwanten. Misschien deed Afrekeninghitje “Happy” bij het publiek nog het meest een belletje rinkelen, maar in het bijzonder “Lucy Called My Name” (met veranderde lyrics) en de uitgesponnen jam aan het eind van de set bleven bij. En niet onbelangrijk, het geluid zat perfect, vaak geen evidentie in de Charlatan.

Dit beloofde goeds. Vreemd toch, dat de zaal ook bij aanvang van Cloud Control verre van volzet was. De Australiërs genieten in eigen land nochtans meer aanzien dan pakweg hun land- en muziekgenoten van Tame Impala. Geen erg, want het sfeertje zat met de catchy melodieën van opener “Scream Rave”/“Dojo Rising” meteen goed.

Wie de groep daarmee echter in het hok van Bombay Bicycle Club en andere Kakkmaddafakka’s wenste te plaatsen, was er direct aan voor de moeite. Want wat nu net zo interessant bleek bij Cloud Control is dat de groep in zijn set moeiteloos een evenwicht vond tussen meerdere vaatjes, waaronder ook dat van Flaming Lips en Tame Impala. Bij aanzien van de ritmesectie — langharige baardmannen met petten — hadden we al enige vermoedens, en effectief, de snedige bashooks en psychedelische gitaarrifs van “Island Living” hakten er nog steviger op in dan op plaat en tekenden voor een vroeg hoogtepuntje.

Om daaropvolgend wederom over te gaan in het meer opgewekte werk. “Let’s do some dancing”, klonk het enthousiast. Dan kenden ze het Belgische publiek nog niet; hoewel de zaal wel degelijk haar algehele goedkeuring gaf, bij wijze van hoofdgeknik en occasionele armbewegingen.

Wat Cloud Control ook bracht, ze deden het met presence en schepten er zichtbaar plezier in. Het eind van de set kwam dan ook veel te vroeg naar ieders goesting — “I have the feeling we’re just getting to know each other”. “Dream Cave” (een powerballad met echo’s van Crowded House) klonk als een oprechte liefdesverklaring en toonde nog maar eens hoe gevarieerd de Australiërs wel weten te klinken. Met “Death Cloud” (een nummer uit de ietwat oudere doos) ging Cloud Control er vervolgens met een stevige mep vandoor, naar verluidt richting de paterkes van West-Vleteren; Wie in België speelt, dient zich te verdiepen in de lokale specialiteiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =