L’Inconnu du Lac

Naast het feit dat La Vie d’Adèle gewoon een dijk van een film was die al z’n lofbetuigingen meer dan verdiend heeft, is de film erin geslaagd om op bepaalde fora ook wel wat reacties los te weken over de representatie van (al dan niet lesbische) seks in de media. Hier en daar eens een blote borst of de suggestie van een potje vrijen, allemaal goed en wel, maar moet seks grafisch getoond worden in scènes van tien minuten, en moeten geslachtsdelen daarbij in volle glorie in beeld komen? Voelen we in deze 21ste eeuw de exponent van de seksuele bevrijding, of keren we juist terug naar een ouderwetse pudeur en preutsheid, als er in Cannes stemmen opgingen om de seksscènes in La Vie d’Adèle te hermonteren voor een publieke release? Hoe het ook zij, iedereen die zich gechoqueerd voelde door de (overigens prothetische) flamoezen van Léa Seydoux of Adèle Exarchopoulos, zal zich ronduit vies voelen na het bekijken van L’Inconnu du Lac, een film met homo’s, bosjes, en close-ups van al dan niet ejaculerende piemels – toch nog altijd een groter taboe dan eender welk vrouwelijk geslachtsdeel.

Niet dat L’Inconnu du Lac evenveel reacties zal losweken als La Vie d’Adèle: daarvoor heeft de film te weinig Gouden Palmen gewonnen, wordt de prent niet breed genoeg verdeeld en is de beeldtaal te eigenzinnig om een mainstream publiek aan te spreken – en dus een publiek debat te creëren. Het zou ons echter verbazen mocht dat de ambitie zijn van regisseur Alain Guiraudie, die meer geïnteresseerd lijkt in wat we voor alle gemak maar even een esthetiserende thriller zullen noemen.

Zoals de titel doet vermoeden, speelt L’Inconnu du Lac zich integraal af om en bij een niet nader genoemd meer in een zonnige uithoek van Frankrijk, dat in de eerste plaats wordt gefrequenteerd door homofiele mannen die in de bosjes rondom het strand gretig – pun alert! – aftrek vinden voor hun seksuele driften. Franck (Pierre Deladonchamps lijkt wel een Franse versie van Matthew Goode) is één van hen: hij komt regelmatig in z’n blootje op het keienstrand liggen, neemt een duik in het water en sluipt daarna het struikgewas in met een andere strandganger. Op een dag leert hij Michel (Christophe Paou) kennen, een adonistype op wiens bovenlip de genen van Freddie Mercury welig verder tieren: Franck is meteen verkocht, tot hij op een avond ziet hoe Michel z’n verovering van die avond verdrinkt in het meer.

In dat opzicht lijkt het wat vreemd dat L’Inconnu du Lac met de Queer Palm werd bekroond omdat de film ‘de beeldvorming van homoseksuelen in een positief daglicht stelt’: één van de hoofdfiguren blijkt een moordenaar, en de anderen leiden wat op z’n minst een promiscue leven genoemd kan worden. Nee, wat ons betreft heeft Guiraudie die prijs in de eerste plaats gewonnen voor z’n beeldvoering, die behoorlijk eigenzinnig is. In de eerste scènes doet ze erg denken aan de jongste films van Fien Troch – uitgemeten composities, bewegingsloze camera – maar Guiraudie is minder puristisch dan Troch, en tracht meer rekening te houden met de spanningsboog die zich ondertussen strak moet houden.

Hoewel L’Inconnu du Lac omwille van de aangehouden stijl een tikkeltje te klinisch en afstandelijk durft te worden, is het toch net de haarfijne visuele taal die de film in de eerste plaats boven de middelmaat doet uitstijgen. Dan hebben we het niet alleen over compositie of belichting – het hele spectrum, van hard zonlicht ’s middags tot schemerdonker ’s avonds, wordt geduldig verkend – maar ook over de momenten wanneer Guiraudie erin slaagt om louter stilistisch een soort spanning te creëren, door een vreemd gemonteerde dialoog of een ongewone angle.

Dat lijkt allemaal weinig relevante technische prietpraat, maar het is wel degelijk de invalshoek van waaruit de Franse regisseur zijn personages en de gebeurtenissen bekijkt. Enerzijds wordt er veel aandacht besteed aan de paradoxale spanning tussen seksuele openheid en persoonlijke geslotenheid – het is dan ook in die context dat expliciete seksscènes en extreme close-ups van geslachtsdelen geen zeldzaamheid zijn. De personages uit L’Inconnu du Lac duiken vrolijk met elkaar het gebladerte in, maar zijn erg terughoudend wanneer het op hun persoonlijkheid aankomt: namen worden amper genoemd in de film, en wat ze met hun leven doen wanneer ze niet aan het cruisen zijn, lijken ze doorgaans te verzwijgen.

Anderzijds valt echter ook op dat de gestileerde benadering een tikkeltje te vaak moet verbergen dat die spanning niet voor de volle speelduur van de film kan worden aangehouden: na een uurtje merk je dat er eigenlijk niet al te veel rek in de premisse van de prent zit, en dat er niet naar een zinderende climax wordt toegewerkt. De hele boel wordt knap in beeld gezet, maar dat kan niet verhinderen dat je na een tijdje de indruk krijgt dat je scènes al eens eerder gezien hebt of dat ze bitter weinig toevoegen aan de plot of de sfeer van de film. Een sequens waarin Franck dan toch een blowjob ontvangt van een voyeur die doorheen de hele film terugkomt, doet eigenlijk weinig ter zake, ook al is de ongemakkelijke hand die de twee mannen elkaar achteraf geven, een raak geobserveerd ironisch grapje.

Dan waren we meer onder de indruk van de dialoogscènes tussen Franck en Henri (een erg sterke rol van nobele onbekende Patrick d’Assumçao), een buitenstaander die de hele boel observeert en die net als Michel even goed de onbekende uit de titel zou kunnen zijn. Hoewel die conversaties ook niet altijd even nuttig lijken voor de plot, voel je wel de intensiteit die doorheen de film hangt, en de groeiende zenuwachtigheid van hoofdpersonage Franck.

L’Inconnu du Lac zal hoe dan ook geen spek naar ieders bek zijn, en dat niet enkel omwille van de expliciete homoseks, maar ook door de invalshoek van waaruit regisseur Alain Guiraudie de film benadert. Iedereen willen behagen is echter de eerste garantie voor zouteloze cinema, dus L’Inconnu du Lac verdient alleen voor z’n originaliteit al meer aandacht dan hij krijgt. Dat de mix tussen suspense en schoonheid daarbij niet altijd even fijn afgemeten is, moet je er dan maar bij nemen. Het kan niet alle weken La Vie d’Adèle zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 9 =