“Beat-up old Stetsons, beehive hair, belt buckles bumpin’ in time. / There’s little girls dancin’ on their daddies’ toes, spinnin’ around on a dime”: zet je schrap voor een lap country van het zuiverste soort, inclusief fiddle en lapsteel.
De twee regels komen uit ”Cornmeal Waltz”, zo’n typisch nummer waarin Clark met fotografische precisie het beeld van een zwoel zomers, all American boerenbal op je netvlies tovert, inclusief een sepiakleurige laag nostalgie. Niet toevallig dus dat een oude foto van Clarks echtgenote, die in 2012 overleed, de kapstok is waaraan de plaat werd opgehangen. De foto werd genomen op het moment dat ze in een razende woede het huis uit kwam gelopen, nadat ze er voor de zoveelste keer een ladderzatte Clark en Townes Van Zandt had aangetroffen. De koffers werden gepakt, maar vertrekken deed ze niet. Het tafereel is nu, behalve op foto, ook muzikaal vereeuwigd in het geweldige titelnummer dat ondanks het heel specifieke onderwerp een instant klassieker is. Van een heel persoonlijke belevenis een universeel nummer maken, het is alleen de groten gegeven en Clark bewijst met z’n nieuwste meer dan eens dat hij thuishoort in het rijtje Townes Van Zandt, Merle Haggard en Johnny Cash.
Die laatste coverde ooit onder meer “Let Him Roll” en ook “Hell Bent On A Heartache” had niet misstaan op één van Cash’s American-platen. Clark vertoeft intussen zelf in de herfst van zijn leven waardoor z’n stem dezelfde littekens draagt die Johnny Cash zijn testament zo doorleefd lieten klinken. Het is een haast cynische natuurwet, maar rasechte country klinkt nu eenmaal beter door de keel van een veteraan die als ervaringsdeskundige de wijsheid in pacht heeft. Al stelt hij die wijsheid eigenhandig in vraag in “Good Advice”. Het is één van de nummers waarop Morgane Stapletons vocale harmonieën de vergelijking met Emmylou Harris oproepen. De plaat had met enkel de stem en gitaar van Clark evengoed overeind gebleven, maar elke song krijgt met een uitgebreide begeleiding de gepaste sfeer mee.
”El Coyote”, over de mensensmokkel vanuit Mexico, is country met een weemoedig mariachitintje en het beste voorbeeld van die muzikale sfeerschepping. Qua thematiek komt hij hiermee in het vaarwater van Bruce Springsteen en ook “Heroes”, over het miserabele lot van de oorlogsveteranen, werd al eerder uitgebreid bezongen. Clark doet het zo poëtisch en uitgepuurd dat het toch beklijvend blijft. Dieptepunten zijn er niet te bespeuren op My Favorite Picture Of You, al moet gezegd dat dit soort maatschappelijk geëngageerde songs niet kunnen tippen aan tijdloze klassebakken als “Hell Bent On A Heartache”.
Een genreoverstijgende mijlpaal is My Favorite Picture Of You zeker niet geworden – daarvoor hebben Cash en Rick Rubin de lat onvoorstelbaar hoog gelegd – maar Guy Clark heeft weer een pareltje afgeleverd dat voor de countryliefhebbers van begin tot einde de perfectie benadert.
