Rodion G.A. :: The Lost Tapes

Rodion G.A. was het Roemeense adoptiekindje van Kraftwerk en Can. Het verdween sneller dan de Ceaucescu’s en zelfs de geheime dienst had amper opnames. The Lost Tapes bundelt een verloren gewaand stuk Roemeense muziekgeschiedenis, en dat is best een boeiende luisterervaring.

Toen Rodion G.A. nog muziek maakte, werd Europa door het ijzeren gordijn doormidden gedeeld. In het Westen had je krautrock, punk en de synth die langzamerhand haar plaats in de popmuziek veroverde. Roemenië lag echter in het Oosten en ging gebukt onder communistische dictatuur. Rockmuziek bestond, maar je zorgde er maar beter voor dat de apparatsjiks je niet betrapten op Engelse lyrics of op een cover van een nummer uit het Westen.

Rodion G.A. klonk als geen ander. De band, die naast creatief en technisch brein Rodion Ladislau Rosca ook Gicu Farcas en Adrian Capraru — de G. en de A. — onder de leden telde, experimenteerde met delayeffecten, een faser, een Oost-Duitse drummachine, een speelgoed Casio en een Russisch orgel. Rosca zelf had vier taperecorders die hij door elkaar gebruikte. Samen resulteerde dat in eigenzinnige composities die het midden houden tussen krautrock, progrock en uiteraard ook vroege elektronica. Typerend was de analoge, primitieve synth/orgelklank, de complexe ritmes en de invloeden van klassieke muziek en Oost-Europese volksmuziek.

Hoewel de band heel wat opnam, zouden slechts twee nummers effectief op plaat verschijnen, op de door staatslabel Electrecord uitgebrachte compilatie Romanian Rock Vol. 6. Toen Rosca’s moeder stierf, werd Rodion G.A. ontbonden. Tot producers- en dj-collectief Furure Nuggets de schaarse opnames zouden bundelen in The Lost Tapes, werd er niets meer van gehoord.

The Lost Tapes klinkt een beetje alsof je at random zapt tussen verschillende levels van een oud computerspel. “Alpha Centauri” is typerend. Het nummer begint met een aanstekelijke groove waarbij volle synth- en orgelklanken voortgestuwd worden door een strakke computerbeat. Vervolgens maakt het lied een bocht van 90 graden en verdubbelt het tempo plotsklaps. Als Mario die vanuit een idyllisch landschap met schildpadjes en paddestoelen plots terechtkomt in een kerker vol kolkende lava waar een vuurspuwende draak hem opwacht. Strak verpakte computerstukjes zijn het, die als blokken willekeurig naast elkaar lijken gezet. In ‘’Citadela’’ is het vertrekpunt een bossagroove. Soms wordt ze lichter, soms zwaarder, maar ze is altijd even dwingend en hoogdringend.

’’Cantec Fulger’’ heeft ten andere wel iets van een popstructuur. Het lied klinkt als Oost-Europese volksmuziek op xtc, en hetzelfde kun je ook zeggen van ‘’Diagonala’’. Van het begin dan toch, want het tweede liedblok neigt eerder naar trance. ‘’Disco Mania’’ start zowaar met een rockriff op een akoestische gitaar die wat later vakkundig omver gewalst wordt door de computerdrum en dikke synth. ‘’In Linistea Noptii’’ neigt wat naar Kraftwerk,‘’Salt 83’’ naar Can (de drums!). The Lost Tapes bevat tot slot nog twee hidden tracks, waarvan vooral de laatste het vermelden waard is. Er is een piano en iets dat klinkt als een tape die achterstevoren wordt afgespeeld. Een geslaagd experiment dat zowaar doet denken aan DJ Shadow. De combinatie van zachte piano en weirdness werkt goed bij Rodion, zoals u ook in ‘’Zephyr’’ kunt horen.

The Lost Tapes is een verrassend stukje muziekgeschiedenis met een toffe analoge klank. Gefundenes fressen voor de hedendaagse sampleartiest lijkt het, maar als plaat heeft het toch iets te weinig om het lijf om tot ver buiten Roemenië muziekgeschiedenis te schrijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 17 =