Melanie De Biasio :: No Deal

Schrijven is schrappen, en dat geldt net zozeer voor artiesten die actief bezig zijn op het literaire platform als voor zij die het met muziek doen. Als zangeres De Biasio iets begrepen heeft, dan is het dat wel, want veel meer uitgezuiverd dan No Deal ga je ze niet vinden. Een slimme zet, want ze verwerft er een uniek plaatsje mee binnen de Belgische en misschien zelfs internationale jazz.

Je vindt hier immers geen voluptueuze stemacrobatiek, opvallende technische hoogstandjes of uit hun voegen barstende composities die hun ambitie al dan niet kunnen waarmaken. Samen met een trio bijzonder functioneel spelende muzikanten slaagt De Biasio erin om van een uiterst minimalistische stijl een troef te maken. Van bepaalde soorten nachtbrakersjazz wordt beweerd dat het iets is voor een bruine kroeg in de late uurtjes. Het cliché met de hopeloze dromen en blauwe sigarettenrook, u kent dat wel. No Deal trekt dat nog verder door, begint pas als de cafés gesloten zijn, als het spannend wachten is op een rijzende zon, maar eerst nog een paar dingen verteld moeten worden.

De bezetting is bijzonder, met een drummer die ondanks een enorme bagage resoluut kiest voor uiterst sobere ondersteuning (Dré Pallemaerts), De Biasio’s vaste pianist (Pascal Mohy) en een extra toetsenist die bijdraagt met analoge synths en elektrische piano (Pascal Paulus). Dat zorgt vaak voor een donkere, vaak pulserende sound die zich nog altijd binnen de jazz bevindt (al zullen sommigen al de nodige kanttekeningen maken), maar door z’n pulserende golven en soberheid net zo goed aansluiting kan vinden bij de indie pop. No Deal zou wel eens de plaat kunnen zijn die als geen ander de gapende diepte tussen de twee werelden weet te overbruggen.

De stem? Omfloerst, verleidelijk, zelfbewust, vol zelfvertrouwen. Je zou aanvankelijk kunnen denken dat De Biasio zich er wat makkelijk vanaf maakt door de focus zo nauw te houden, maar dan zou je voorbij gaan aan de bijzonder elastische en doorleefde manier waarop woorden, lettergrepen, klanken over de tong rollen en hoe ze, ondanks dat lichte accent, naturel gestalte krijgen. Niet hees, niet echt bluesy of sexy op een goedkope manier, maar een beetje tijdloos. Het is dan ook opvallend dat dat instrument eigenlijk zo weinig gebruikt worden. No Deal telt amper 7 songs in 33 minuten en dan heb je nog ganse passages waarin De Biasio de stilte laat regeren.

Het gaat nochtans van start met de stem op de voorgrond, in “I Feel You”, dat meteen een mysterieuze sfeer schept, waarin die stem enkel vergezeld wordt door haar eigen sobere fluitspel, ronkende synths en zinderende cimbalen. Daarna “The Flow”, een topsong. Een en al sfeer, strompelritmes en zoemende synths, die later vergezeld worden door een elektrische piano die zindert als een sitar. Een eenvoudiger Portishead is niet zo veraf. En eigenlijk is dit het soort souplesse dat je hier en daar ook hoort op de recente release van Dans Dans. Dit is ook een band die back to basics gaat, maar daar wel verrassende dingen tevoorschijn haalt.

Dat eenvoudige patroon blijft aangehouden. In die mate zelfs dat No Deal voor sommigen onderontwikkeld zal klinken. De titeltrack komt zacht op gang, met een prominente rol voor Mohy en ondergaat een transformatie naar bluesier terrein als De Biasio beland bij haar mantra “No deal with love/ no deal with rest”. Dan lijkt haar rol meteen uitgespeeld, want op wat gezucht na is het vervolg volledig instrumentaal en gaat het nog eens over in het sobere vervolg, “With Love”. Andere artiesten zouden het gevoel hebben dat het allemaal te leeg was, zouden het willen volstouwen met nog wat zanglijnen, maar niet hier. Die tintelende kaalheid zorgt ervoor dat die belofte een vastberaden en bijna sinistere bijklank krijgt.

De broeierige, haast narcotische sfeer wordt aangehouden in “Sweet Darling Pain”, het stuk van de hypnotiserende vingerknip en hoogtepunt “I’m Gonna Leave You”, dat niet enkele geleend werd van Nina Simone’s voormalige rechterhand, gitarist Rudy Stevenson, maar ook voortgestuwd wordt door een ritme dat zacht opzwepend is zonder de sfeer de verbreken. Afsluiter “With All My Love”, een groepscompositie, is de kers op de taart, een knap staaltje evenwicht met delicate klanktoevoegingen en een compleet in trance verkerende tweede helft die je met wat slechte wil een outro van vier minuten kan noemen. Het einde komt dan haast even abrupt als schokkend over.

Of dit het meesterwerk is waarvan sommigen beweren dat het de poort naar de rest van de wereld openzet, dat laten we in het midden, maar dat De Biasio met deze muzikanten een formule heeft gevonden die gaat opvallen, dat is een zekerheid. No Deal is ongetwijfeld een van de meest ongewone albums die een Belgische jazzzangeres al maakte. Zoals een andere recensent opwierp, rest enkel nog de vraag of ze zich ook binnen een andere context staande gaat kunnen houden. Of dit knappe resultaat nog eens gaat kunnen herhalen of, je weet nooit, overtreffen. Het is alleszins iets om naar uit te kijken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + 9 =