Tropical Popsicle :: Dawn Of Delight

Een band met een naam als Tropical Popsicle die loeiharde death metal of deprimerende blues speelt, dát zou nog eens origineel zijn. Helaas is de psychedelische pop noire waar dit Californische viertal in werkelijkheid voor staat, heel wat minder spectaculair.

Tropical Popsicle is een band rond Tim Hines, die een verleden heeft in allerlei popgroepjes die ver van de grote doorbraak verwijderd bleven. Daar kreeg hij genoeg van en hij nam het heft in eigen handen. Op zijn laptop ging Hines in alle vrijheid zelf nummers in elkaar steken, zonder zichzelf regels of deadlines op te leggen. Aanvankelijk zag het er niet naar uit dat die nummers echt een toekomst zouden krijgen, maar met de hulp van drie muzikanten kwam er na een tweetal EP’s dan toch het debuutalbum Dawn Of Delight.

Op eigen houtje wijkt Hines af van de hapklare popsongs uit zijn verleden. De nummers van Tropical Popsicle krijgen een rauwe, psychedelische impuls, en verdwalen soms in een mysterieuze geluidswoestenij. De meest frisse nummers (“Age Of Attraction”, “Ghost Beacons”, “Havana”) gooien The Velvet Underground en The Beach Boys op een hoop, terwijl de donkerste songs (“The Beach With No Footprints”, “Canyons”) melodieën en vocals achterwege laten om kille synths en drumbeats de vrije loop te laten. Maar waar het allemaal naartoe gaat, dat is niet echt duidelijk.

Het geluid van Tropical Popsicle, dat door hippe bloggers al met de term Beach goth werd omschreven, kijkt duidelijk naar de garagerock uit de jaren zestig, en verbergt daar flinterdunne popmelodieën in. Zonnige popmuziek met een zwarte rand rond dus. “Age of Attraction” is zo’n psychedelische trip die je laat horen hoe The Byrds zouden klinken met extra lo-fi gitaren erachter.

Door het Californië en het New York van de late sixties te combineren, komt Tropical Popsicle vooral in een stuk niemandsland terecht. Wat alle nummers wel gemeen hebben, is dat ze bitter weinig troeven hebben om een indruk na te laten. Het contrast tussen de zonnige onderbouw en de duistere laagjes die er worden over gedrapeerd, is veelbelovend, maar zorgt nauwelijks voor spanning. De dunne lijn tussen pop en psychedelica die Tropical Popsicle ambieert, blijkt niet stevig genoeg om er echt iets aan op te hangen.

De wereld gaat Tropical Popsicle niet meteen veroveren. In het beste geval wordt Dawn Of Delight de basis voor een opvolger die de goede bedoelingen bevestigt. Maar daarvoor zal de band toch wat verder moeten durven gaan op de ingeslagen weg. Kiezen voor zwart of wit dus, want Dawn Of Delight is te grijs om te overtuigen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + twintig =