Arno Hintjens wordt oud, en dat doet hij op het podium. Dat is mooi in theorie, maar in de praktijk tekent het voor steeds maar meer ontgoochelende concerten. Ook in de AB kon de Oostendse Brusselaar niet verbergen dat het allemaal zo goed niet meer gaat.
“Godverdomme, waarom kan niet heel dit concert van dit niveau zijn”, schiet ons door het hoofd wanneer Arno en band er een bijzonder forse versie van “Oh La La La” uit persen. We zijn dan aan de finale begonnen, en wat duidelijk is: Arno moet tegenwoordig zuinig zijn met zijn energie. Dat werkt niet voor een oude rocker als hij, en het levert een avond op die maar niet op gang wil komen. Het helpt ook niet dat Le Plus Beau met Futur Vintage alweer de tweede erg middelmatige plaat op rij heeft uitgebracht , en die ook grondig wil promoten.
Nochtans begon het allemaal veelbelovend met een band die opkomt op de tonen van “Ostend Dub”, een stevige instrumental die Arno met zijn zoon in elkaar knutselde, en meteen een pompend “We Want More” inzet. Het kan nog alle kanten uit; dit zou nog eens een goed optreden kunnen worden, zeker als met “Que Pasa?” ook meteen een eerste TC Maticsong wordt opgediept. Nieuwe gitarist Filip Wauters toont zich een aanwinst.
Een sterk begin, maar dit houdt Arno niet vol, zo blijkt. Hij verliest zich in het eerste van vele lange, warrige verhalen — simultaan vertaald in drie talen — en haalt met een weinig begeesterend “Elle Pense Quand Elle Danse” het tapijt al meteen onder zichzelf uit, en zelfs een tot furieuze punkdisco omgebouwd “I Don’t Believe” doet het vuur niet ontbranden.
Hintjens mag dan immers weer een band rond zich hebben die zich uiterst bekwaam van zijn taak kwijt — ook nieuwe drummer Mattijs Vanderleen (Tommigun) toont zich op zijn best –, het is Le Chevalier zelf die maar een beetje op routine staat te werken. Podiumbeest genoeg om dat behoorlijk te doen, maar zonder energie raakt de fut er ook niet in. “Ratatat”, een van de meer speelse nummers uit zijn uitgebreide catalogus, passeert in een ingehouden versie die het absoluut geen recht doet. En dan moeten de mindere nummers uit Futur Vintage nog komen.
Zeggen dat dit optreden een beetje inzakt, is als zeggen dat de gemiddelde leeftijd in het publiek niet piepjong is: een understatement. Van het flauwe “Ca Plane Pour Nous” tot “Comme à Ostende” noteren we enkel nog een opmerkelijk “The Parrot Brigade”; niet toevallig nog eens een nummer uit de tijd van TC Matic, toen de songs nog door een groep werden geschreven.
Een nieuwe backdrop wordt neergelaten, en met “Je Veux Nager” wordt het gaspedaal ingetrapt. Zijn we nu vertrokken? Het lijkt er op. “Show Of Life” blijft in vergelijking met een witheet “With You”, “Oh La La” en “Putain Putain” — drie TC Maticklassiekers die rug aan rug volgen — een bleek nummer, maar het is nog een van de betere nummers in vergelijking met vroeger. In de bissen krijgt “Vive Ma Liberté” vervolgens een pittig ska-accent.
Je kunt opwerpen dat Hintjens toch nog altijd maar mooi bijna twee uur op het podium staat, maar de vraag rest of dat wel zin heeft op deze manier. Als er echt niet meer focus in de man zit — en de concerten van de laatste jaren geven aan dat we ons daarbij moeten neerleggen — dan lonkt een welverdiend pensioen. Liever dat dan steeds minder indrukwekkende concerten die zijn verhaal een wat zure epiloog geven. We onthouden liever de Arno die eind jaren negentig nog venijnig kon uithalen, en klassieker na klassieker bleef opdiepen. Maar als het kan, doe ons dan maar eerst als ererondje nog even die reünie van TC Matic als headliner op Rock Werchter.
