Bestonden er geen kalenders, dan zouden we nog weten dat er weer een jaar gepasseerd is gewoon door James Blackshaws muzikale activiteiten in het oog te houden. Een boude uitspraak, maar slaat u er zijn discografie maar eens op na: sinds 2004 is er geen jaar voorbijgegaan of de man heeft op zijn minst één plaat uitgebracht.
2012 brengt dus logischerwijze nieuw werk met zich mee, en om te compenseren voor het relatief rustige 2011 (waarin hij enkel de EP Holly uitbracht, wat achteraf gezien overigens toch een blijvertje was) mag het nog eens een volledig album zijn. Waar zijn eerdere platen bovendien nogal gelijkaardig klinken (en dan vooral Lithany Of Echoes, The Cloud Of Unknowing en The Glass Bead Game) heeft hij de laatste jaren zijn klankwereld significant opengetrokken, opdat het volgen van ’s mans muzikale beslommeringen niet enkel interessant zou zijn om uw leeftijd bij te houden. Gebeurde dat op All Is Falling nog door een continu epos te componeren voor elektrische twaalfsnarige gitaar en een klein legertje strijkers en blazers, dan lijkt de man sinds Holly een nieuwe liefde ontdekt te hebben voor de klassieke gitaar met nylonsnaren.
Nieuweling Love Is The Plan, The Plan Is Death bestaat voor twee derde immers uit composities voor klassieke gitaar en wat begeleidingsinstrumenten, en wordt verder ingekleurd door pianocomposities, waarvan een met zang. Niets echt nieuws dus: de klassieke gitaar hoorden we al op Holly en de piano gaat ondertussen ook alweer verschillende jaren mee. En toch voelt Love Is The Plan weer aan als een kleine stap vooruit, zij het dat het nooit duidelijk is waar Blackshaw uiteindelijk naartoe wil. Duidelijk is alleszins dat hij elke plaat opnieuw de grenzen van zijn klanklandschap blijft aftasten.
Helaas is het wel zo dat, of hij nu op twaalfsnarige of op klassieke gitaar speelt (wellicht geldt hetzelfde voor de ukulele of de banjo, misschien iets voor een volgende plaat?), zijn typische aanpak voorop blijft staan, hier weliswaar met iets minder alomtegenwoordige galm en resonantie. Daarbij heeft Blackshaw wel weer de lijn doorgezet om zich niet volledig centraal te plaatsen maar zijn gitaarpartijen een plaats te geven in een breder klanklandschap met verschillende ondersteunende partijen. Gebeurt dat in de titeltrack nog subtiel met galmende achtergrondgeluiden (vooral in het boeiendere eerste deel) dan is dat in het wat zoutloze “And I Have Come Upon This Place By Lost Way” veel explicieter wanneer Blackshaw een duet speelt met zangeres Geneviève Beaulieu (Menace Ruine/Preterite), een eerste keer ook dat Blackshaw meer dan woordloze vocals gebruikt.
Het sterkste nummer op de plaat is wellicht afsluiter “The Snows Are Melted, The Snows Are Gone” waarin Blackshaw een erg compleet pianonummer weet af te werken dat sterk doet denken aan sommige stukken van Ryuichi Sakamoto. Van de gitaarnummers is ongetwijfeld “We Who Stole The Dream” het hoogtepunt, met zijn vloeiende gemoedsverschuivingen en stuwende tempo dat de wat gezapige sfeer van de rest van de plaat doorbreekt.
Nee, omverkegelen doet James Blackshaw ons niet meer (dat deed hij helaas ook niet met zijn recente concert in Kortrijk). Zijn stijl is daarvoor te voorspelbaar, zelfs wanneer hij experimenteert met andere klanken en arrangementen. Dat neemt echter niet weg dat wie geen problemen heeft met meer van hetzelfde, nog steeds een goede plaat zal vinden in Love Is The Plan, The Plan Is Death, zij het een die dat op een wat vrijblijvende manier is en geen uitschieter in ’s mans oeuvre kan genoemd worden. Misschien eens tijd om wat langer te bezinnen en herbronnen alvorens een nieuwe plaat bijeen te schrijven, James?
