In Groot-Brittannië beteken je niets als je niet regelmatig in één van de vele BBC-programma’s mag aantreden. Tunng stelt na vier platen wel iets voor, dat bewijst This Is Tunng… Live From The BBC dat ettelijke sessies bij Auntie Beeb compileert.
Er zijn radiosessies en radiosessies. Je hebt het uitgeklede soort, waarbij de groep hoogstens een paar akoestische instrumenten gebruikt en je hebt er waar in vol ornaat mag worden aangetreden. Die zijn zeldzamer; zo’n studio leent zich niet tot groot lawaai. De intieme sessie is de gangbare norm. Maar voor Tunng gaat die tegenstelling niet op.
Een Tunng in volledige bezetting maakt immers niet meer lawaai dan een akoestisch folkduo. Hoogstens knispert ergens een laagje elektronica mee, klinkt ergens een geschudde cabasas… misschien een verre gedachte aan een synthesizer maar dan toch niet dichterbij dan in een vage echo; het moet niet te gek worden.
En dus klinkt het allemaal niet zo gek anders als Tunng live op de radio komt spelen in plaats van er gedraaid te worden. Omdat de definitieve versies nu eenmaal al bestaan. Hell, “Bullets” begint zelfs met exact dezelfde sample als de albumversie. Het is dus aangenaam om nog eens “Jenny Again” of het nog steeds onweerstaanbare “Hustle” — huppelende meezingfolk zoals er nooit genoeg bestaat — te horen, maar daarvoor koopt een mens geen nieuwe cd als hij al Comments Of The Inner Chorus of … And Then We Saw Land in huis heeft.
Wat maakt deze plaat dan wél de moeite? Een paar covers, om te beginnen. Bloc Party’s “Pioneers” wordt door de groep al sinds de begindagen onder handen genomen, en staat ook vandaag nog steeds als een huis. De kristalheldere gitaarlijnen van Kele Okereke en Russell Lissack worden naadloos vervangen door mooie dubbele fingerpicking, de bijna gefluisterde zang legt de nadruk op de sterke tekst. Indrukwekkend is ook “Naked In The Rain”, oorspronkelijk een vroege househit van Blue Pearl, die volledig het Tunnguniversum wordt binnengesleurd met eenvoudige handdrum, wat gitaar en veel samenzang.
De samenwerking met de bedoeïnengroep Tinariwen op “Tamatant Tilay” is nog unieker. Beide groepen tourden enkele jaren geleden samen, en improviseerden samen wat tracks bij elkaar. De woestijnblues van de Malinese band vloeit naadloos samen met de oer-Britse folk van de andere. Het resultaat is een bezwerende track die de afzonderlijke delen overstijgt.
Misschien kunnen we This Is Tunng… Live From The BBC nog het best beschouwen als een apart soort best of. Het biedt, aangevuld met wat unieke extra’s, een mooie dwarsdoorsnede van de vier platen van de groep en baadt in dezelfde gemoedelijke warmte als de studioalbums. Een introductieplaatje dus, voor wie niet weet waar te beginnen.
