Salim Ghazi Saeedi :: Human Encounter

‘No One Knows About Persian Cats’.

Onze collega’s van de filmredactie spreken er graag in lovende
termen over: het alternatieve filmcircuit is een fel onderschatte,
begerenswaardige grabbelton van verschillende stijlen en
achtergronden. De waarheid is ongetwijfeld wat ambigu: de kwaliteit
durft soms al eens sterk te wisselen. Nu en dan verschijnt er
echter iets dat durft te verrassen en misschien zelfs jan met de
pet naar de cinema kan lokken.

In 2009 draaide de Iraanse film ‘No One Knows About Persian
Cats’ voor een korte tijd in de Belgische alternatieve cinema’s.
Net zoals soortgelijke films, werd het islamitische regime op
indirecte wijze stevig op de korrel genomen. De film deed dat aan
de hand van een aantal portretten uit de ondergrondse muziekwereld
in Iran: twintigers verzot op Westerse muziek volgden in de
voetsporen van hun grote voorbeelden door ook zelf te musiceren.
‘No One Knows About Persian Cats’ toont bovendien op treffend wijze
hoe een autoritair regime altijd op gespannen voet met de
kunstwereld leeft.

Muzikant Salim Ghazi Saeedi kwam niet in het geheel voor, maar
zijn levensverhaal past in ieder geval perfect binnen het verhaal
dat ‘No One Knows About Persian Cats’ vertelt. Als experimenteel
rockartiest heeft hij al sinds jonge leeftijd ondervonden hoe
moeilijk het is om (moderne) muziek te verspreiden in Iran: “the
music scene was merely limited to ‘permitted’ materials that mostly
embraced traditional and conservative music. Most of contemporary
western music – especially rock music – was never published by
domestic or foreign publishers and so never existed on the market.”
Het internet zorgde in de voorbije tien jaar echter voor een
geleidelijke opening van de ondergrondse muziekwereld en gaf jonge
artiesten de kans om via internationale sociale netwerken hun
muziek aan de man te brengen.

‘Human Encounter’ is het meest recente album van Saeedi en wordt
door hemzelf omschreven als een “jazz-rock concept album” dat
uitvoerig inspiratie put uit zijn levensverhaal. Het album splitst
zich op in twee delen, waarvan vooral het eerste een donkere, bijna
sombere indruk geeft. Liefhebbers van progressieve rock (King
Crimson) en experimentele jazz (John Zorn) zullen
mogelijk hun gading vinden in zijn muziek. ‘Human Encounter’ scoort
echter niet over de volledige lijn goede punten.

Saeedi is een multi-instrumentalist en dat heeft uiteraard
gevolgen voor de wijze waarop zijn muziek geconstrueerd is. Een –
overigens vrij makke – proloog illustreert hoe dat in zijn werk
gaat: gefragmenteerde geluiden, waarvan heel wat door een
synthesizer gehaald, creëren een chromatische spanning en schetsen
het globale kader van het album. ‘Lustful Feast of Flesh’, het
volgende nummer, wekt daarentegen al een totaal verschillend gevoel
op. Saeedi brengt op zijn piano diepe bastonen tot leven, die
geregeld overgaan in een zacht en prikkelend klankspel. Het geheel
is sober ingevuld, met her en der percussieslagen en tevens wat
begeleiding op een basgitaar. De Iraanse muzikant bevindt zich
stilistisch alleszins in het vaarwater van experimentele
jazzmuzikanten.

‘Human Encounter’ brengt een aantal leuke ideeën aan het licht.
De wijze waarop hij een zacht, maar wervelend tempo in ‘You Many
One Devils’ creëert, contrasteert mooi met de fragmentarische
ingrepen op piano en gitaar. Zijn melodieuze interventies zijn
telkens spitsvondig en brengen het uitgeklede karakter van de
muziek niet in het gedrang. Ook ‘Lonesomeness’ is best aardig
dankzij een fijne interactie tussen piano en bas. De eenzaamheid
van de titel laat zich mooi in de uitwerking reflecteren.

Het is niettemin geen volmondige Persian dream. Na een
aantal nummers krijg je als luisteraar redelijk snel een gevoel van
herkenning en bijhorende verzadiging. Eenmaal het verhaal en de
stijl van het album uitgeklaard zijn, reiken er zich nog maar
weinig echt vernieuwende ideeën aan. Salim Ghazi Saeedi lijkt af en
toe wat moeite te hebben om het monotone opzet van zijn verhaal
gepast te doorbreken (‘Sadistic Teacher’). Een stijlbreuk,
compositorisch of op vlak van instrumenten, had misschien meer
variatie gebracht. Ook de afwezigheid van lyrics, zorgt ervoor dat
het moeilijk is om iets meer te weten te komen over Saaedi’s
levensverhaal en de effecten daarvan op zijn muziek.

De enige grote verandering die hij aanbrengt, is het vormelijke
contrast tussen het eerste en tweede deel van het album. Bij? ‘For
Eugene, Distilling the Delicacy’ begint dat met een vleugje
Perzische folkrock, die gelijkenissen met Gábor Szabó en John
Berberian oproept. Hetzelfde klankgeluid zet zich verder ?’For Ali,
Who Does Live Many Births Mercifully’. Hoewel Saaedi aardig van
start gaat in het tweede deel, hervalt hij ook hier in dezelfde
fout. Vooral ‘?For Kurt, The King Without Crown’ is een kleine
misser, door de weinig originele imitatie van rockabilly (denk maar
aan de arthouse film ‘Roadracers’ van Robert Rodriguez).
‘?Unknown Red-Skirt Girl, Who Vanished Before My Eyes in 1995’
herstelt enigszins het evenwicht met een geweldige pianomelodie die
een aantal keer in de compositie terugkeert. Hoewel Saaedi hier met
schoonheid afsluit, hebben we toch het gevoel dat er meer uit het
originele idee valt te rapen.

Het beluisteren en beoordelen van ‘Human Encounter’ komt op het
einde neer op de volgende vraag: is de waarde van een album
gebaseerd op het aantal goede ideeën of het uiteindelijke
resultaat? ‘Human Encounter’ bevat een karrenvracht aan kleine,
gedenkwaardige elementen, maar slaagt er niet in om uit te groeien
tot een begeesterend album. Het instrumentale opzet is onvoldoende
om als brug te fungeren tussen zijn levensverhaal en zijn muziek.
De grondstoffen zijn aanwezig, alleen is het resultaat niet
helemaal wat we gehoopt hadden.

‘Human Encounter’ kan gekocht worden via de website van
Salim Ghazi Saeedi.

http://www.salimworld.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + achttien =