The Chakras :: Build Me A Swan

Oh Engeland! Land van hype en glorie! Op elk plein in elke stad staan er standbeelden die de groten der aarde moeten eren die wereldzeeën en continenten hebben veroverd in Uw naam. Maar in Uw onderbuik krioelen en creperen de “best new bands in Britain” die ooit als hoop in bange dagen werden opgehemeld. De bodem van Uw Noordzee ligt bezaaid met de afgeknaagde karkassen van groepen die poogden om het Kanaal over te steken, gedragen door een flinterdunne hype, maar wiens vleugels niet eens tegen een flets waterzonnetje bestand bleken. Zeg ons: welk lot is The Chakras beschoren?

Het hypen van nieuwe bands maakt nu eenmaal evenzeer deel uit van de Britse volksaard als thee en vossenjacht. We zijn ondertussen dan ook al wat immuun geworden voor de hypes die met de regelmaat van de klok onze richting uit komen. Maar als het gerenommeerde Q een plaat vier sterren geeft, zijn wij wel bereid om te luisteren. Al wekt een uitspraak als “Epic, swirling psychedelica that recalls Richard Ashcroft‘s gang at their peak” wel de nodige achterdocht. Onze Britse concullega’s hebben immers nogal vlug de neiging om alles wat vijf centimeter boven de grond zweeft, met The Verve te vergelijken. Alsof het opendraaien van het reverbknopje het enige was wat ze in hun mars hadden. Songs en grooves, daar draaide het bij The Verve om, zelfs al was het potje met psychedelicakruiden weer eens in de soepkom gevallen.

Gelukkig blijken The Chakras met “Movement” een openingsschot onder de arm te hebben waarmee stadions kunnen worden gevuld. “I’m going to take this world in storm/I’m going to plunge myself in its depths/I can’t wait to seek out life/Burn me brighter than the hollows of Eden”, klinkt het. Protserig? Breedsprakerig? Arrogant? Jawel, maar onze halve platenkast steekt vol met (Britse) bands die zich te pas en onpas als arrogante rotzakjes gedragen, so who cares? En bovendien is dit nu eenmaal een debuut. Dan mag je toch wel een statement neerpoten zeker?

Als titelnummer “Build Me A Swan” ook nog eens moeiteloos My Bloody Valentine combineert met de elegante pop van A-ha zijn we geneigd om de hype te gaan geloven. Maar net dan roept “Beautiful Sorrow” nare herinneringen op aan “City Of Blinding Lights” en moeten we twee ronduit slaapverwekkende minuten doorstaan voordat “Slowdive” tegen alle verwachtingen in toch nog een knappe climax krijgt.

Single “Drifting (Take A Walk Inside)” smijt vervolgens beats en elektronica in de strijd, maar met een bommentapijt alleen verover je de “hearts and minds” niet. Dat hebben de Amerikanen the hard way geleerd in Irak en dat wordt ook nu weer pijnlijk duidelijk. Alles wordt uit de kast gehaald om het groots te laten klinken: de galm gutst uit de speakers; de piano’s riedelen erop los alsof Keane zich in een parallel universum aan shoegaze waagt; de tempo’s slepen zich zwaarwichtig voort …

Heel soms slaat die hang naar grootsheid wel aan. Dankzij de strijkers op “Make It Tonight” worden de armen spontaan wijd open gespreid. Maar al vlug wordt duidelijk dat Build Me A Swan ondanks de initiële belofte niet meer is dan een verzameling van grootse gebaren zonder veel diepgang. Want ook al wil “We The People” een aanklacht tegen het systeem zijn (“No system will ever survive, based on such inequality/And we the people will rise”), de kans dat het zal uitgroeien tot het lijflied van de Indignados of Occupy Wall Street, is vrijwel onbestaande. Rocky Whittaker sleurt zo hard aan zijn stem dat het resultaat gekunsteld en weinig oprecht overkomt.

De sound van The Chakras mag dan wel naar de stadions lonken, maar als je amper een handvol echte songs hebt, blijf je met moeite op een klein podium overeind. De volgende “best new band in Britain” kan dus maar beter de ferry of de Eurostar nemen in plaats van te hopen op de vleugels van een hype het Kanaal over te geraken. Dan kan je tenminste songs meenemen in je handbagage.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 17 =