Gold Leaves :: The Ornament

Je zal maar met een plaat als The Ornament op de proppen komen net op het ogenblik dat Ryan Adams met het terecht bejubelde Ashes & Fire een van zijn beste platen van de laatste jaren uitbrengt. Het is vragen om een stille dood voor je album.

Toch zouden we, met aandrang zelfs, willen vragen even dat briljant album aan de kant te leggen en de eerste plaat van Gold Leaves enkele draaibeurten te gunnen. Gold Leaves is immers het nieuwe project van Grant Olsen, die eerder samen met Sonya Westcott onder de naam Arthur & Yu het fijne In Camera uitbracht. Nu gaat Olsen zo’n beetje solo en dat klinkt lang niet slecht. Ok, het is geen Adams, maar wat hij doet, doet Olsen zeer goed. The Ornament is een zeer gemoedelijk debuut geworden, een plaat die zonder al te veel stennis te schoppen drie kwartier lang op gezapig tempo voorbij komt.

Waar die aanpak doorgaans echter goed is voor een vermoeide zucht en een zeer vroeg aan de kant schuiven van de cd in kwestie, heeft Gold Leaves de zaken op zijn kop gezet. Hoe banaal de liedjes ook mogen lijken, ze zijn verdomd mooi, zoals “Cruel/Kind” zachtjes tokkelend duidelijk maakt, alvorens een sobere doch efficiënte — is dat daar een groove? — ritmesectie invalt en de indringende stem van Olsen naar een hoger niveau tilt.

En daarmee lijkt goed halverwege, The Ornament helemaal open te bloeien. “Honeymoon” werkt zich gestaag naar een finale die bijna euforisch is, maar dan op subtiele wijze. En zonder de overdreven vrolijkheid. Hetzelfde doet “Hard Feelings” met het concept waltz: het is er wel, maar ook weer net niet. Door nooit de handrem helemaal af te zetten, creëert Gold Leaves een sfeertje dat balanceert tussen tevredenheid en naar meer verlangen, een geniale zet voor wie songs aan de man brengt.

En het is al zeker een geniale zet als je, zoals Olsen, niet tot de allergrootste songschrijvers aller tijden hoort, maar wel net talent genoeg hebt om de middenmoot achter je te laten. Tel daar nog het doorvuren van een aantal kunstgreepjes bij (zoals de Spectoriaanse inslag in slotnummer “Futures”) en Gold Leaves vormt het levende bewijs dat je met relatief weinig middelen toch tot een zeer fraai resultaat kan komen.

Jammer alleen dat dat vast niet zal volstaan om het op te nemen tegen de Ryan Adamsen dezer wereld. Uiteraard wordt door hen in een categorie hoger gespeeld, maar het zou te jammer zijn mocht een release als deze hetzelfde lot beschoren zijn als In Camera vier jaar geleden: enkele weken lang lof tot en met om nadien geruisloos naar de achtergrond te verdwijnen tot, nog voor het jaar om is, de groepsnaam bij niemand nog een belletje doet rinkelen. Gold Leaves maakt niet alleen mooie muziek, het is ook een mooie naam die makkelijk te onthouden is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =