Gorath :: Apokálypsis (Unveiling the Age that is not to Come)

Vorig jaar was het album ‘MXCII‘ van het Limburgse
Gorath een persoonlijke openbaring. Black metal van zulks niveau,
bruut en sfeervol, had ik nog niet vaak gehoord in eigen land.
Gedeeltelijk mijn fout, want ‘Apokálypsis (Unveiling the age that
is not to come)’ is ondertussen al het vijfde album van de band
rond Filip Dupont. In vergelijking met zijn voorganger, is er een
zekere evolutie. Wie echter met Gorath vertrouwd is, en hun muziek
goed vindt, mag ‘ Apokálypsis’ zonder aarzelen aanschaffen.

Op het vorige album waren er een paar uitstapjes richting
schoegazemetal, iets wat de vooral de Ieren van Altar of Plagues geen
windeieren legde. Op dit album is er niet minder sfeer al zijn de
uitgesproken en uitgesponnen melodieuze passages heel wat minder
nadrukkelijk aanwezig. Het enige nummer waarbij je nog kans hebt om
wat verder weg te dromen en in een verlichte toestand te geraken is
‘Beasts From The Earth and The Sea’. Het magische van klotsende
golfjes wordt treffend weergegeven, tussen het gebeuk in uiteraard.
Het is ook het langste nummer van de LP en het verhaal wordt
opgeluisterd met stukjes soundscape en een galmend
monnikenkoor. Een metalnummer over zeemonsters roept dat bij u ook
associaties met Mastodon op? Hier wel, en
zeker in het ruigere gedeelte na dat kerkkoor hoor je wel wat
echo’s van de progmetaldompteurs uit Atalanta.

Het nummer ervoor was ook al een lange compositie met nog meer
nadruk op sfeer. Aan ‘Le Porteur de Lumière’ is echter niets van
romantiek verbonden. Het is een slepende en malende aftocht met
weinig rust naar een diep krocht in de hel. Een plaats waar
Lucifer, de drager van het licht, naartoe werd verbannen. Het is
niet de enige Bijbelse referentie, en geregeld duiken andere
verwijzingen op. Het geheel is opgehangen aan de teksten die
evangelist Johannes bundelde in de Openbaringen (beter bekend onder
de naam Apocalyps, vandaar de albumtitel; svh). Middenin het nummer
is er even een punt waarin er adem gehapt kan worden maar voor de
rest is dit intense maalstroom van trage, desoriënterende riffs en
bezwerende vocals.

Naast die twee centrale epen bevat ‘Apokálypsis’ ook drie
nummers waarin het gaspedaal doorgaans flink wordt ingedrukt en
daarnaast nog twee korte intermezzi. ‘Before The Throne Of The
Demiurge’ start het album met wat dreigende gitaartonen maar
evolueert geleidelijk naar een woeste blackmetalaanval op je
nekspieren en je ziel, niet zonder nuance of dynamiek. Tweede
nummer ‘The Seven Seals’ breit daar een even zwart en ijzersterk
vervolg op, met zwaarder gitaarwerk dat eerder aan deathmetal doet
denken. Misschien wel het beste nummer van de LP (ze hebben er in
ieder geval ook een videoclip voor gemaakt). Het laatste nummer
sluit het album op op een behoorlijk razende manier af. Apocalyps
is geen boek voor doetjes en dit album ook niet. Happy end, mijn
voeten.

Op de vorige twee albums vroeg men voor de mastering
nog de hulp van de Zweedse oppertechneut en metalduizendpoot Dan
Swanö. Nu is zijn inbreng niet meer nodig. Het geluid is perfect.
De juiste balans is gevonden tussen de stevige fond voor de brute
stukken en nodige ademruimte voor de sfeervolle passages is. Zowel
in de zweverige akkoorden als in de snelste blaststukken horen we
melodie en valt er steeds iets te beleven in de hogere registers.
Smaakvol en bruut tegelijk, zo worden ook de vileine brokken
Limburgse blackmetal uitgevoerd. Er wordt nergens zodanig ver
buiten de lijntjes gekleurd dat de band moet verwachten er
genre-overschrijdende aandacht mee te trekken. Gorath heeft met
‘Apokálypsis (Unveiling the Age that is not to Come)’ en de vorige
plaat wel twee fameuze wapens in handen om het Europese
blackmetalfront te bestormen en zieltjes te oogsten.

http://www.gorath.be

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vier =