Hoofdpodium Pukkelpop, ergens in de namiddag; een afgeladen AB in oktober en in de winter een dito Vorst. Het parcours dat The National het afgelopen jaar aflegde, valt onder de noemer feilloos. Een plaatsje op de Werchter-affiche ter hoogte van de valavond, is de kers op de taart.
Op de tonen van het gezapige “The Man In Me” van Bob Dylan wandelt The National het podium op. De omstandigheden lijken daarmee goed te zitten voor een nonchalant, zorgeloos zomerconcert, maar de focus en urgentie waarmee The National zich op “Anyone’s Ghost” smijt, zijn bijna confronterend. Dit wordt geen vrijblijvende onderbreking van het toeristisch toerleven. Matt Berninger gooit zich vol overgave in de strijd, vastbesloten de reputatie van de groep minstens in stand te houden, en waar mogelijk naar een hoger niveau te tillen.
Dat dat gebeurt door een band die zwaar te kampen heeft met slaapgebrek, en drummer Bryan Devendorf die bovendien — op zijn eigen verjaardag — eerder op de dag zijn neus gebroken heeft bij het opstaan, maakt de geleverde prestatie des te indrukwekkender. “Mistaken For Strangers” en “Bloodbuzz Ohio” worden gretig opgepikt door het publiek en wanneer Berninger in “Mr. November” de ziel uit zijn lijf schreeuwt én een wandeling door het publiek maakt, heeft The National weer een stap vooruit gezet.
Volkomen terecht, overigens, na een uur waarin kippenvel veroorzakende versies van juweeltjes als “Slow Show” — die blazers! — en “Apartment Story” het superieure songschrijverschap van de band in de verf zetten. Het feit dat The National zelfs in het zonlicht schijnbaar moeiteloos overeind blijft, laat vermoeden dat we het beste nog niet gezien hebben van het gezelschap uit Brooklyn. Geef dit vijftal nog een of twee platen op het vertrouwde niveau en het potentieel van een geweldige dagafsluiter loert om de hoek.
Zover is het voorlopig — helaas, misschien — nog niet, maar The National heeft de niet-evidente stap van de Marquee naar de Main Stage probleemloos gezet. Dat rustige nummers als uitsmijter “Terrible Love” evengoed een klein episch kantje hebben, maakt de schaalvergroting uiteraard makkelijk verteerbaar.
Na Vorst heeft The National zich nu ook voor een krankzinnige mensenmassa staande gehouden. “Fake Empire” klonk daarmee zelden zo accuraat. Als één nummer moet blijven hangen als soundtrack van vandaag: dan graag dit.
