Cooking Vinyl, 2011
In de wereld der beeldende kunsten verwijst de term
‘art brut’ of ‘outsider art’ naar artiesten die buiten de lijntjes
van de officiële cultuur kleuren. In de praktijk gaat het veelal om
geestelijk gestoorden en laat dat nu net de indruk zijn die Eddie
Argos en de zijnen in 2005 op ons achterlieten met hun debuut ‘Bang
Bang Rock & Roll’.
Argos moet wel de meest onwaarschijnlijke frontman
van het voorbije decennium zijn. Bleke huid, onvolgroeide snor,
lichaam van een veertiger die zichzelf heeft laten gaan en
rupsvormige wenkbrauwen die de rest van zijn gezicht lijken op te
slokken. Gelukkig maken charisma en verfrissende arrogantie veel
goed. Het is al langer bekend dat Argos niet zingt. Hij praat,
schreeuwt en spuwt terloops ludieke oneliners uit op een
toon die men doorgaans enkel terugvindt bij dronken toogfilosofen.
Op klungelige toon verzekerde hij ons toen “Yes, this is my singing
voice/It’s not irony”. Heel erg art brut allemaal, maar
niettemin dikke fun.
Groot was dan ook onze verbazing om de frontman op
‘Brilliant! Tragic’ een geluid te horen produceren dat verdacht
veel lijkt op zingen, zonder ironie. Onbegrijpelijk dat een groep
net datgene wat hen uniek maakt overboord gooit. Op single ‘Lost
Weekend’, de bevreemdende ballade ‘Sexy Sometimes’ en ook de
oersaaie afknapper ‘Is Dog Eared’ hijgt Argos ons slap gezwets toe
als een geperverteerde laatavondbeller. Een begenadigd zanger
he is not.
Wat heeft Art Brut dan nog wel
te bieden, vragen we ons af? Ondanks voornoemde ergernissen valt er
niet te ontkennen dat deze band onderdak biedt aan enkele
steengoede muzikanten. Met name de hevige songs die geïnjecteerd
worden met gespierde gitaarrifs, de oerschreeuw van Argos en harde,
scherpe drums weten als vanouds te overtuigen. ‘Bad Comedian’ mag
dan wel een aanslag zijn op het trommelvlies, toch kunnen we na
enkele luisterbeurten niet anders dan met gebalde vuist in de lucht
meeschreeuwen met het refrein. Net als in het verschroeiende
‘Martin Kelmp Welch Five A-Side Football Rules’ is de invloed van
knoppendraaier Frank Black te horen
in het korte, maar krachtige gitaargeweld en de hitsige ritmes.
Verder is het bewonderenswaardig dat deze kerels na
zes jaar nog steeds op zoek zijn naar een passende genrebenaming.
“We’re working in a genre you don’t understand”. Wij noemen het
gewoon rock. Al is een knoert van een punkattitude hen niet vreemd
in ‘Axel Rose’. Getuige daarvan onder meer de huiveringwekkende
openingsschreeuw die doet vermoeden dat iemand zonet Argos’ ballen
heeft ingesmeerd met wasabi. “This world is fucked/and you’re an
idiot/Why don’t you take a long look at my middle digit”. Eindigen
doet hij met de meest welgemeende “Fuck off!” die ons in jaren te
beurt is gevallen. Ironie of niet, wij vinden het alleszins een
smakelijke meezinger.
‘Brilliant! Tragic!’ levert enkele memorabele songs
op, maar helaas loert de verveling al te vaak om de hoek om van een
geslaagd album te kunnen spreken. Het is inderdaad tragisch wanneer
een briljante groep haar wilde haren en scherpe hoekjes lijkt te
verliezen. De zoektocht naar een nieuwe explosieve antiheld is
ingezet.
