Art Brut :: It’s a Bit Complicated

De moeilijke tweede of, zoals de Engelsen het zo mooi zeggen, de
‘sophomore slump’, ook het olijke Art Brut moest er ooit eens aan
beginnen. Goed twee jaar na het verschijnen van hun geslaagde
debuutplaat ‘Bang Bang Rock & Roll’ ligt die opvolger, ‘It’s a
Bit Complicated’, in de winkels en net als bij het gros van de
bands van hun lichting klinkt die in wezen niet echt anders dan de
eerste. Het geheel is een tikkeltje minder uitbundig en hier en
daar werden de scherpste hoekjes en randjes netjes bijgevijld, maar
zonder aan de essentie van Art Brut te raken: gevatte, grappige
teksten, op een bedje van hoekige, sprankelende punkrock.
Uithangbord van de band (we vermijden angstvallig de term ‘zanger’)
is Eddie Argos, een prettig gestoorde, vlotgebekte ex-goth, die in
zijn thuisstad Bournemouth al betrokken was bij bands als The Art
Goblins en The Welsh Elephant. Argos neemt geen genoegen met dit
gerommel in de marge en verhuist naar Londen, om van daaruit een
gooi te doen naar een plaatsje in Top of the Pops.

In de Britse hoofdstad leert hij webzineredacteur en gitarist Chris
Chincilla kennen, die op zijn beurt zijn Duitse flatgenote Freddie
Feedback weet te overtuigen zich een basgitaar aan te schaffen. Na
een tip van een kennis sporen ze in een Londense klerenwinkel een
drummende Duitser op (Mikey Breyer, die meteen bereid is mee te
doen), en wanneer Argos ook nog stadsgenoot Ian Catskilkin (de zoon
van Ray Wilson, de zanger van Stiltskin en Genesis) weet in te
lijven als gitarist, is de eerste bezetting van Art Brut volledig.
In het eerste jaar van bestaan (’03) neemt de band een eerste demo
op (‘Brutlegs’), met daarop al eerste versies van songs die later
op de debuutcd zullen verschijnen. De demo levert hen alvast een
eerste succesje op wanneer Rough Trade het zogeheten
autobiografische ‘Formed a Band’ in 2004 uitbrengt op single.

In datzelfde jaar volgen er een tweede demo (‘Brutlegs 04’), ook
weer met materiaal dat later op de eerste plaat zal belanden, en
een tweede single (‘Modern Art’/’My Little Brother’). Hierna wordt
er werk gemaakt van een eerste langspeler: ‘Bang Bang Rock &
Roll’ wordt geproduced door John Fortis en verschijnt in mei 2005,
samen met de uitstekende single ‘Emily Kane’. Na een drukke
festivalzomer houdt gitarist Chris Chinchilla het voor bekeken (hij
concentreert zich voortaan op zijn nieuwe band Macaca
Mulatta).
Zijn vertrek betekent echter geen rem op de activiteiten van de
groep, want zijn plaats wordt ingenomen door Jasper Future, net als
Argos en Catskilkin afkomstig uit Bournemouth en ex-lid van The Art
Goblin. Met Future neemt Art Brut de single ‘Nag Nag Nag Nag’ op en
worden eind 2006 de opnames aangevat voor ‘It’s a Bit Complicated’.
Net als o.a. The
Rakes
, Maxïmo
Park
en Arctic Monkeys werkt
Art Brut voor de tweede plaat met een andere producer, Dan Swift,
die in het verleden ook al de studio indook met Snow Patrol, Help
She Can’t Swim en Victorian English Gentlemens Club.

Het resultaat mag er zijn. Art Brut vonkt een stuk minder dan op de
eerste cd, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de
uitgebalanceerde sound van de twaalf songs. De plaat kent minder
uitschieters van het type ‘Emily Kane’, maar daar staat tegenover
dat ‘It’s a Bit Complicated’ als geheel veel regelmatiger is dan
haar voorganger en dat de nummers ook ‘volwassener’ gearrangeerd
zijn dan op de splinterbom die ‘Bang Bang Rock & Roll’
letterlijk was.
Een echte zanger met grote Z zal Eddie Argos nooit worden (net als
zijn grote voorbeeld Jonathan Richman declameert hij gewoon zijn
lyrics en is hij al blij dat hij niet – letterlijk – uit de toon
valt), maar als tekstschrijver blijft hij zich manifesteren als het
hitsige neefje van Jarvis Cocker en
snijdt hij op onnavolgbare wijze onderwerpen aan als gebroken
relaties, katers, geldproblemen of liefdesbrieven onder de vorm van
zorgvuldige samengestelde mixtapes.

Alles bij elkaar duurt ‘It’s a Bit Complicated’ net geen
vierendertig minuten, en die zijn voorbij voor je er erg in hebt.
Een plaat met gelaagde, complexe songs met diepzinnige teksten
moeten we in de nabije toekomst niet verwachten van dit vijftal,
maar wanneer Art Brut binnen enkele weken op Pukkelpop het betere
werk van de nieuwe plaat (‘Direct Hit’, ‘St Pauli’, ‘People In
Love’, ‘I Will Survive’, ‘Nag Nag Nag Nag’) koppelt aan ‘oudere’
stampers als ‘Emily Kane’, ‘Formed a Band’, ‘Bang Bang Rock &
Roll’ en ‘My Little Brother’, dan vrezen we voor het dak van de
tent!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 2 =