Graphic Classics :: 4. Les Misérables (Victor Hugo)

Met Graphic Classics meent uitgeverij Epo een gat in de markt te hebben aangeboord. Na het tweedelige Het Kapitaal van Marx en Oorlog En Vrede van Tolstoj, werd nu Les Misérables van Victor Hugo onder handen genomen. En er staan nog heel wat werken in de pijplijn.

Het lijkt een beetje Kafkaiaans (van hem worden trouwens ook bewerkingen verwacht): een Franse roman die in het Japans vertaald werd, terug vanuit het Japans naar het Nederlands vertalen. Maar het doel van uitgerij Epo is nobel: de mangareeks Graphic Classics wil jong en oud aansporen om opnieuw kennis te maken met de grote klassiekers. Dat de reeks een commercieel succes is in Japan zal uiteraard ook wel meehelpen. Voor de vertaling wordt steevast beroep gedaan op Nele Noppe, assistent Japanologie aan de KU Leuven, die manga als onderzoeksobject gekozen heeft.

En daar wringt het schoentje ook. Niet de vertaling, want die is vrij behoorlijk, maar de omzetting van de manga naar deze reeks zorgt voor een aantal tekortkomingen. Ten eerste moest de volgorde van de prenten omgekeerd worden en het formaat vergroot. Hierdoor wordt de miserabele tekenkwaliteit wel erg duidelijk. Zelfs naar manganormen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de tekenaar anoniem is gebleven, hoewel dit wel meer gebeurt met manga-uitgaven.

Gelukkig is er nog het verhaal. Centrale figuur is Jean Valjean die om het stelen van een brood 19 jaar in de gevangenis sleet. Het verhaal begint bij zijn vrijlating. Noodgedwongen moet hij een priester, die hem onderdak verleent, bestelen. Van deze priester krijgt hij een tweede kans en een goede raad. Valjean vestigt zich elders en bouwt onder een andere naam een goede reputatie op als bedrijfsleider en burgemeester van een stadje. Toevallig wordt Javert de nieuwe politie-inspecteur van het stadje. Voor Javert, die in het verleden de gavangenisbewaker was van Valjean, telt maar één misdaad om van iemand een misdadiger voor het leven te maken.

Pas wanneer Valjean het leven van een ondergeschikte redt, verraadt hij zich bij Javert. Maar die kan niets bewijzen. Later onthult Valjean alsnog zijn ware identiteit wanneer hij alleen maar goed wil doen. Intussen had Valjean aan een stervende werkneemster beloofd om voor haar dochtertje Cosette te zorgen die bij de wrede Thénardiers inwoont. Met Javert op zijn hielen probeert Valjean alweer een nieuw bestaan op te bouwen in Parijs, samen met Cosette die hij opvoedt als zijn eigen dochter. Maar de onlusten groeien in de Franse hoofdstad. Valjean en Javert vinden elkaar opnieuw in een ultieme confrontatie aan de oevers van de Seine.

Intussen kent het lijvige verhaal, oorspronkelijk in vijf delen, heel wat bekendheid bij het brede publiek. Zo waren er al de toneelstukken, de musical, de televisiereeks en de verfilming met Liam Neeson als Valjean. Er was zelfs al een verstripping van onze eigen Eddy Paape, die sinds 1995 echter niet verder kwam dan deel 1 van wat een korte reeks had moeten worden. Het is dan ook de vraag of de Graphic Classicsreeks inderdaad een leemte vult. Als je de toekomstige uitgaven bekijkt, zitten er zelfs een aantal werken tussen die al zeer behoorlijk eerder in stripvorm verschenen zijn. Maar de toekomst zal uitwijzen hoe succesvol dit idee van Epo wordt.

Wat de reeks betreft, kunnen we kort zijn. De uitgave mag zeker verzorgd genoemd worden met een ingebonden hardcover. Voor de mangaliefhebber en de tekentechnisch veeleisende striplezer is dit echter absoluut geen aanrader. Zie je dit vooral als kennismaking, dan geldt dan weer: zeker aanschaffen (of lenen in de bib).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − 6 =