Catalepsy :: Bleed

Bastardized, 2011
Alive Distribution

Kleine labels en bands mogen dan dikwijls kreunen onder een
gebrekkige promotie, wij hebben alleszins moeite gedaan voor
Catalepsy. Zelfs de medische encyclopedie werd er bij gesleurd.
Niet omdat we zo’n heimwee hadden naar schoolbanken en de
spreekwoordelijke neus in de leerboeken. Wel omdat de bandnaam
bekend voorkwam en uw recensent het, zoals zovelen, irritant vond
er niet op te komen van waar precies. Katalepsie blijkt
uiteindelijk een spierverstijving over het volledige lichaam met
verstoring van ademhaling- en zenuwstelsel als mogelijke gevolgen.
In extreme gevallen leidt de gezellige aandoening zelfs tot de
dood. Na dat opgehelderd te hebben, kan je alleen maar hopen dat
het beluisteren van een band met die naam niet dodelijk uitdraait.
Misschien niet letterlijk, maar dan als een serieuze
killer voor het enthousiast schrijven van een
recensie.

Blijkt dat gelukkig bijzonder goed mee te vallen. Doe wat
research over de band in plaats van over het symptoom en
dan blijken ze in thuisbasis Florida best wel groot te zijn. Met
niemand minder dan Jamey Jasta van Hatebreed als ontdekker kan het
ook bijna niet anders. Het debuut kwam uit op diens label
Stillborn, nu wordt de opvolger op de VS en Europa losgelaten via
Bastardized. Toch al een klein trede omhoog op de ladder. En zoals
dat gaat met opvolgers van redelijk succesvolle debuten, is het
afwachten of de band echt groots kan worden of niet. Catalepsy gaat
voluit met een album dat verder geëvolueerd is uit de goede punten
van de eerste langspeler.

Deathcore is geen bijster populaire stroming, althans niet in
Europa, maar deze Amerikanen kunnen best groot worden in hun genre.
‘Bleed’ is hondsbrutaal met ferme grooves en krankzinnig
harde uithalen. Al het geweld op deze schijf zet zijn tanden in je
vlees tot het bloedt. Hier en daar ontdekken we ook een vleugje
industrial dat je trommelvliezen genadig even minder laat daveren.
Die manier van aanpakken doet denken aan het album van Illdisposed. De plaat was
een aangename ontdekking en als referentie kan dat tellen. Het
niveau van Catalepsy ligt weliswaar een petieterig beetje lager,
maar deze release is evengoed vrij smakelijk.

Andere invloeden zouden wel eens Disillusion en zelfs Meshuggah kunnen zijn. Die
laatste is momenteel een populaire inspiratiebron voor veel
startende bands. Hier horen we ze vooral terug in ‘Infernal’, een
nummer dat trouwens een topper op deze plaat vormt en logischerwijs
gekozen werd om uit te brengen als eerste single. Technisch gezien
is dit om de lippen bij af te likken, het vormt een waanzinnige
beuker. Ook ‘Statistic’ is een extra vermelding waard. Met de
meeslepende groove kan dit nummer ons extra bekoren. Een
buitenbeentje staat desalniettemin nooit mis op een plaat. ‘Medusa’
neemt die rol graag op zich. Mijlenver van de rest verwijderd staat
deze track zeker niet, het verfrissende zit hem vooral in het
mythische onderwerp en bijpassende songstructuur, een lijn die op
de andere nummers niet doorgetrokken wordt. Geeft niks, want dan
zouden we op den duur ook met een heel ander genre opgescheept
zitten.

Waarom deze plaat dan toch geen hogere score krijgt? Hoewel we
dit absoluut kunnen smaken, moeten we evengoed toegeven dat het
album enkele mankementen bevat. Hij is opvallend kort, onderling
weinig afwisselend, weinig origineel of écht spannend en de teksten
zijn soms net iets te cliché. En toch bestaan er veel slechtere
releases. Onze tenen gaan allesbehalve krullen bij het beluisteren
en ontspannend eindigen is altijd een welkom resultaat. Voor de
meerwaardezoeker waarschijnlijk een nee, voor fans van het genre
die hun oren graag verder beschadigen zonder veel meer, volmondig
ja. Hier zit nog mogelijkheid tot ontwikkeling en een mooie
toekomst in. En anders kunnen de bandleden nog altijd verstijven en
stilletjes sterven, maar het lijkt ons sterk dat de groep gaat
lijden aan hun eigen bandnaam.

http://www.myspace.com/catalepsy

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + zestien =