Sonic Cathedral #2 :: 29 mei 2011, Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele

Wat kunnen folk, klassiek en elektronische muziek voor elkaar betekenen? Die vraag werd zondagavond gesteld in de Brusselse Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele. Met een boeiend concert probeerden Musiques Nouvelles en een stoet van gasten een begin van een antwoord te formuleren.

Betekenen de termen ‘populaire muziek’ en ‘klassiek’ nog iets in onze tijd? Immers, als rockbands strijkkwartetten op sleeptouw kunnen nemen, waarom zou een klassiek gezelschap dan niet in zee kunnen gaan met laptopkunstenaars? Het terrein werd al wat verkend door mensen als Jóhan Jóhannsson, maar er is nog heel wat onontgonnen grensgebied richting pure klassiek waar nog boeiende dingen kunnen gebeuren. Met Sonic Cathedral #2 gaf Les Nuits Botanique een voorzichtige aanzet om mogelijke samenwerkingen verder te onderzoeken.

Vijf jaar geleden pakte de Botanique al eens uit met een avond Sonic Cathedral, die klassieke, elektronische en orgelmuziek met elkaar probeerde te verzoenen. Het werd een avond die vooral liet voelen hoe al die werelden ook heel los van elkaar kunnen staan. Gelukkig leerde men uit dat gebrek aan dialoog; op deze tweede uitgave krijgt Musiques Nouvelles het hoogste woord, maar zoekt het van daaruit steevast het gesprek met andere werelden, van wereldmuziek over folk tot laptopdrone.

Van “Journey In Megh” met de Indiase sarangispeler Dhruba Ghosh wordt de link gelegd naar “Ode Au Fado” van Musiques Nouvellesdirigent Jean-Paul Dessy, waar maloyazanger Danyèl Waro naadloos op aansluit. Het is krachtige vocale blues van op het Ile de la Réunion die weinig muzikale begeleiding nodig heeft. Daarna mag nog een streep puur klassiek volgen met de Belgische creatie van Arvo Pärts “Für Lennart In Memoriam”. Volgt: een daverend “Toccata en ré mineur” van Buxtehude op het monumentale Grenzingorgel van de kathedraal.

De daverende dreun van het laatste orgelakkoord wordt door de laptop van Stephan Mathieu getransformeerd tot een drone waarover Psallentes eeuwenoud Gregoriaans gezang laat opklinken. Het is dit soort ontkenning van eeuwen tijdsverschil die vanavond zo boeiend maakt, en ook het strijkersorkest zwelt even mooi aan, maar laat zich door de zangers gewillig opnieuw de mond snoeren. Even héél erg Jóhann Jóhannsson is de combinatie tussen de elektronische ruis van Mathieu en Bachs “Herr Gott, dich loben alle wir”.

Vanuit de confrontatie en het samenspel met de andere muziekstijlen hoor je hoe Musiques Nouvelles naar een nieuwe taal zoekt. De verschillende aparte gesprekjes van vanavond resulteren uiteindelijk in een knap orgelpunt wanneer de Gaelic psalmen van de Schotse Alyth McCormack naadloos overgaan in “The Planets” van Mathieu en gaandeweg al de andere gasten inpikken. Psallentes gaat mee met McCormack — zo afstanden in ruimte en tijd overbruggend tussen twee vocale tradities –, Ghosh vult aan vanuit de zijne, en legt zo de nadruk op de verwantschappen tussen al deze culturen. Vanuit de blues brengt Waro tot slot nog een vleugje Afrika aan.

En zo bewijst Sonic Cathedral #2 dat elke poging tot schotten plaatsen altijd artificieel zal zijn. Muziek is muziek is muziek — om Gertrude Stein te parafraseren — van waar of wanneer ook, en niets hoort dat te onder scheiden van elkaar. Als er één ding sprak uit dit concert, dan wel dat er nog een zee aan mogelijkheden openligt. Volgende keer: een rockgitaar in de kathedraal?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − veertien =