Yuko + Dark Dark Dark

Het was een beetje vreemd vast te stellen dat het Amerikaanse Dark
Dark Dark het voorprogramma zou verzorgen van ons eigen Yuko en
niet andersom. Na afloop van het concert bleek echter dat deze
keuze geheel terecht was.

De uit Minneapolis afkomstige indiefolkband Dark Dark
Dark
had eerder al de affiche van Les Nuits Botanique
gehaald en bevindt zich de laatste weken opvallend vaak in onze
platendraaier in de vorm van hun laatste album ‘Wild Go’. Veel meer
dan bij het hoofdprogramma waren we vooral nieuwsgierig naar hoe de
lijm bij hen live zou plakken en hoe de stem van Nona Marie Invie
zou bekoren. Van dat laatste kunnen we enkel tevreden zijn. Wat de
frontvrouw ontbreekt aan uitstraling, compenseerde ze met een
sterke vocale prestatie en een aangenaam timbre.

Van het optreden van Dark Dark Dark op zich hadden we op basis van
hun knappe ‘Wild Go’ meer verwacht. Het begon allemaal goed met een
mooi ‘Something for Myself’ maar dan leek het even alsof de
Amerikanen een trein te halen hadden. ‘Say the Word’ verloor veel
van zijn charme in een snelle met accordeon overladen popversie,
‘Heavy Heart’ werd een halve rocksong en ‘In Your Dreams’ werd
bijna dansbaar, al pleitte dat laatste zeker niet in hun nadeel. We
noteerden ook een aantal sterke momenten, vooral dan onder de
ballads, want de kracht van Dark Dark Dark schuilt toch wel in
beroering. Hoogtepunt werd ‘Wild Go’, waar Nona Marie weer achter
de piano ging zitten, maar ook single ‘Daydreaming’ werd goed
gesmaakt door het Brugse publiek en mocht samen met een al even
sterk ‘Robert’ de set met een positieve noot afsluiten.

Yuko, net als hun voorprogramma met vijf op het
podium, is helemaal terug met hun tweede full album ‘As If We Were
Dancing’. De songs hebben meer toegankelijke wateren opgezocht maar
hebben niets aan creativiteit ingeboet. We zagen dan ook een erg
veelzijdig Yuko, waarin drumster Karen Willems zich eens te meer
helemaal in haar instrument verloor (in positieve zin) en Kristof
Deneijs zich opwierp als een charismatische frontman, met een
fantastische stem en een mooi gevoel voor humor.

Centraal in de set stond uiteraard het te promoten album met een
zacht ‘The View Was Bad (That’s Why)’ aan de aftrap. ‘Undiscovered’
begon met eenzelfde ritme maar brak heerlijk los toen de basdrum
het tempo begon aan te geven, wat live erg goed uit de verf kwam.
Ook het interessante percussieritme viel op, iets waar Yuko een van
hun handelsmerken heeft van gemaakt.

Het was echt zoeken naar mindere momenten in de set – als u er
heeft gehoord, vertel het ons – want Brugge kreeg een Yuko in vorm,
dat ons hielp het nieuwe album te omarmen. Zo was er de mooie sound
van ‘Northorn’ met een waanzinnig waanzinmoment, het steeds drukker
wordend ‘When You Go Blind’, dat u zeker binnenkort richting
Afrekening stemt en het verstillende ‘You’re Better off’, dat het
publiek met een onverwacht einde even perplex liet. “Dankuwel om zo
aandachtig te luisteren,” besloot Deneijs de Yuko-set. Dankuwel om
zo overtuigend te spelen, lijkt ons een betere afsluiter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − twee =