White Lies :: 23 maart 2011, AB

Vraag het aan uw lief: zwart blijft altijd in de mode. Ook dertig jaar na de dood van Ian Curtis doet doem het dus goed. White Lies bewees voor een uitverkochte AB klaar te zijn voor de grote festivals met de stadionnew wave van Ritual.

Het blijft verbazend hoe populair White Lies in de twee jaar sinds debuut To Lose My Life… is geworden, maar een uitpuilende AB laat er geen twijfel over bestaan: het trio — aangevuld met twee ingehuurde krachten op toetsen en extra gitaar — wordt van bij de bombastische klassieke intro ingehaald als helden. Een flauw gebracht “A Place To Hide” overtuigt echter niet als opener, en de bijna psychotische blik van zanger Harry McVeigh maakt ons eerder ongerust dan betrokken.

De groep moet het dan ook niet hebben van zijn charisma. McVeigh koos vandaag voor een junior business accountantlook en eindigt ergens tussen plechtige communicant en upperclass twit of the year (denk: het etterige zoontje van David Cameron). Dat laatste halen we vooral uit de erg blasé, volksmennerige maniertjes die de zanger al tijdens het tweede nummer ontwikkelt. De verlegen jongen van twee jaar terug is ver weg, maar ondanks de arrogantie pakt hij nog altijd niet op een podium. Nog steeds weet hij zich geen houding te geven, en ook de zoutpilaren rond hem hebben ongeveer evenveel uitstraling als een dode zeekoe.

Waarmee we overigens niets fout willen gezegd hebben over dat “Holy Ghost”. Muzikaal is dit immers wel even in orde; het stevige fundament dat Charles Cave legt met een vuil, omineuze baslijn geeft de song een aangename dreiging. Een strak gebracht “To Lose My Life”, de doorbraaksingle met discoritme, is een binnenkoppertje en een eerste meezingmoment.

Drie nummers ver is zo het patroon gezet voor de rest van de avond. White Lies schiet soms raak, maar heeft niet altijd het songmateriaal dat het zou moeten hebben. “Strangers” is efficiënte galmrock, zo klaar voor een festivalwei, maar heeft uiteindelijk ook weinig om het lijf. Het is recyclage van recyclage, opgepompt tot stadionformaat. En McVeigh mist de uitstraling om de muziek te dragen, niet in openlucht, maar ook niet hier. Laat hem even geen gitaar moeten spelen, niet moeten zingen, en hij lummelt maar wat aan.

Dat is ook wat “E.S.T.” vakkundig de nek om helpt. Een Dave Gahan zou dit nummer tot aan een denkbeeldige bomenrij jagen, in McVeighs handen ontploft het bommetje als een nat rotje; met een doffe pets. En ook “The Price Of Love” helpt niet; over-bombastisch, en net buiten zijn stembereik., als het is

Zullen we stoppen met zeuren? We moeten wel. In de eindspurt vindt White Lies immers zijn tweede adem. “Farewell To The Fairground” is degelijk — zo’n typische vierde single uit een album dat het beste al gegeven heeft — maar wanneer het publiek het brugje “keep on running/there’s no place like home” terug naar het podium brult, lijkt door de zelfvoldane grijns van McVeigh toch een zekere verrassing en zelfs dankbaarheid te breken. Het refrein van “Bad Love” is een volgend hoogtepunt en smijt de armen zo wijd open dat het ongetwijfeld een verrekking moet opleveren. Maar uiterst meebrulbaar, dat wel, en aanstekelijk.

“Death”, de single waarmee het allemaal begon, wordt — ietwat overdreven — onthaald als een klassieker. Toch is het één van de strafste nummers die de groep al schreef, en daar kan zelfs deze wat routineuze versie geen afbreuk aan doen. Het klapstuk is echter voor de bissen. “Unfinished Business”, dé uitschieter in het oeuvre van White Lies, met zijn trage opbouw en dramatische statement “you got blood on your hand/and I know it’s mine”, maakt zijn punt ook vanavond. Voeg daar nog “The Power & The Glory” en “Bigger Than Us” — twee van de betere nummers van dat weinig overtuigende Ritual — aan toe en een orgelpunt is gezet.

Conclusie? Het zal White Lies wel lukken om een wei van Werchter in te pakken. Het gebaar is breed genoeg, de band speelt met zijn huurlingen voldoende op power om degelijk te zijn. Maar de zwaktes zijn onmiskenbaar. White Lies heeft te weinig charisma en vooral te weinig goeie songs om over vier jaar nog herinnerd te worden. Een voorbijgaand fenomeen dus. Geniet van de lekkere stukken voor ze de vervaldatum bereiken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + negentien =