The Vaccines + Throw Television




Het
zou allemaal geweldig de mist in zijn gegaan, mocht een
reclamebureau in ons vlakke Vlaanderenland z’n beste koppen rond de
tafel hebben gezet om na ettelijke, dikbetaalde uren of dagen op de
proppen te komen met “De Vaccinaties op tournee – een campagne van
de Vlaamse Overheid”. Geef nu toe, welke kersverse moeder zit te
wachten op een concert van Rubella De Hond of Polio and his Chicken
pocks? Maar wanneer een bende Londense jongens de gitaren omgordelt
en zich ten volle achter The Vaccines schaart, dan loopt plots heel
België storm voor een spuitje bij de Botanique-dokter.

En net zoals het alle goede dokters betaamt, had de Botanique ook
een wachtkamer gevuld met bijpassende muziek van Throw
Television
. Het zijn vier jongens die nog maar net de
leeftijd bereikt hebben waarop er al eens wijfelend naar beneden
getuurd wordt in afwachting van de eerste hoopvolle tekenen van
schaamhaar. Hun zanger klinkt zelfs zo jong dat het ongemakkelijk
wordt. Bovendien passen zijn fragiele toon en uiterlijk totaal niet
bij de alomtegenwoordige van naarstige bliepen voorziene
electro-indierockpop die de jongens maken. Nochtans zit het qua
techniek wel allemaal snor bij deze Brusselaars en nummers als ‘No
Introductions’ en ‘Tears in Seatlle’ mogen er best wezen. Maar we
wensen hen toch vooral de baard in de keel alvorens verder te
timmeren aan een roemrijke carrière.

Dan zijn er natuurlijk ook bands die amper hoeven te timmeren, maar
die hun bakstenen huisje zomaar in de schoot geworpen krijgen. Het
in 2010 opgerichte The Vaccines heeft nog geen
album op het conto staan, maar wist al zoveel Briste buzz te
veroorzaken dat ze nu al voor uitverkochte zalen spelen.

Ze maken het soort ‘onetwothreefourheyholetsgo!-muziek’ waar The
Ramones keizers in waren en eigenlijk nog steeds zijn; nummers die
abrupt beginnen, hoop en al twee minuten duren en je daarna
beteuterd en smachtend naar meer achterlaten.

Hun eerste single ‘Wrecking Bar (Ra Ra Ra)’ is hier het
schoolvoorbeeld van. Eer je voldoende gotspe hebt gevonden om
volledig loos te gaan en wild met de armen door de lucht te maaien,
is het nummer gedaan… zomaar, zonder waarschuwing. Het besef dat
ze het effectief gespeeld hebben, komt pas goed wanneer je terug op
weg naar huis bent.

Het vergaat de rest van hun nummers helaas niet anders. ‘We’re
Happening’, ‘Norgaard’ en ‘All in White’ steken al terug in de
koffers alvorens de menigte nog maar de kans krijgt om te beseffen
dat er een ander nummer gespeeld werd. Hoewel er steeds met het
nodige gejuich gereageerd wordt.

Bovendien spelen de heren niet bepaald met het volle enthousiasme
van een band die nog een onontgonnen wereld voor zich heeft
openliggen. Je zou verwachten dat ze nog een ongetemperd vuur aan
de dag leggen in een nummer als ‘Post-break-up-sex’, toch wel hun
doorbraaksingle in België. Maar het lijzige en warme daar verdwijnt
compleet wanneer het gespeeld wordt als een Radiohead die voor de
tiende keer op dezelfde avond ‘Creep’ ten berde moet brengen.

Ironisch genoeg zijn het vooral de tragere (hoewel traag in termen
van The Vaccines nog steeds genoeg speed bevat om een hele
horde clubbers een nachtje te laten doorgaan) songs zoals ‘If You
Wanna’ en ‘Lack of Understanding’ die blijven hangen. Niet in het
minst omdat het daarbij nog meer opvalt hoe bassist Anri Hjorvar
met lege ogen en als een langharig spook in een aftands
Vicky-Pollard-trainingsjasje van links naar rechts over het podium
glijdt.

Na een cover van The Standells (‘Sometimes Good Guys Don’t Wear
White’) en goed 30 (!) minuten gespeeld te hebben, kondigt zanger
Justing Young aan het laatste nummer te zullen spelen en nog
voordat die tonen helemaal zijn weggestorven, zijn de heren al
verdwenen.

En toen kwam de grote, boze wolf met een getrainde longinhoud en
blies al enkele barsten in dat bakstenen The
Vaccines-huisje…

Meer afbeeldingen The Vaccines hier!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =