Jason Netherton van Misery Index :: “Miserie, miserie, miserie…”

Voor het optreden in de Minus One, op 25 november vorig jaar,
heb ik de kans om Jason Netherton te spreken. Een noemenswaardige
backstage is er niet, de nightliner wordt door band- en crewleden
als cinema gebruikt, dus belanden we lekker Belgisch aan de toog.
Minus One heeft geen uitgebreide bierkaart en dat is natuurlijk
teleurstellend voor mijn gesprekspartner, zelfverklaard fanaat van
onze vele nationale gerstenatsoorten. In zijn tourblog is trouwens
te lezen dat hij bij onze zuiderburen enkele dagen later wél aan
zijn trekken is gekomen, onvergeeflijk eigenlijk.

Hoe dan ook, we hebben het over toeren en reizen, de huidige en
de volgende plaat, en koetjes en kalfjes. Zoals de Frontline in
Gent bijvoorbeeld, want blijkbaar speelde hij daar ook ooit nog en
herinnert hij zich levendig de toestand van de toiletten in dat
hol. Hieronder een weergave van de rest van het gesprek.

Slecht weer vandaag

enola: Hallo Jason hoe lang duurt deze tour
eigenlijk?

Jason: Een viertal weken, dat is de normale lengte en we proberen
dat gewoonlijk zo te plannen.

enola: Ik vraag het maar omdat jullie geloof ik al sinds
september constant op tournee zijn.

Jason: Non-stop on the road sinds september, dat klopt, ja. In
totaal hebben we voor het nieuwe album al drie tournees door de US
en Canada gedaan, dit is de eerste in Europa.

enola: En hoe is het tot nu toe al geweest? Is het speciaal om
met Grave te toeren, want dat is toch één van de legendes van de
deathmetal?

Jason: Ja, dat is wel cool. Voor de rest is deze tourervaring
eigenlijk wat middelmatig. We hebben altijd al slecht weer gehad,
bewolkt, regen, enzovoort, en dat drukt de sfeer wel wat. Je hebt
ook niet zoveel vrijheid op een bustour met vier bands. We
spenderen te veel tijd op parkeerplaatsen en in industriegebieden
aan de rand van de stad. Als je met klein busje rondtrekt heb je
veel meer kans om dingen te ontdekken en eens de stad of de natuur
in te gaan. Ik ben nogal verzot op vogels kijken, en daar is nu
niet veel kans toe. Rome was wel een succes; het weer was goed en
we hadden tijd om de stad in te gaan. Het was mijn eerste keer in
Rome en we hebben toch heel wat van die mooie gebouwen kunnen
zien.

enola: Ik weet niet of je morgen veel tijd hebt, maar hier niet
ver vandaan heb je de Bourgoyen, een interessant vogelgebiedje,
bijna midden in de stad.

Jason: Dat zal niet lukken, vrees ik. We moeten om 1 uur al weer
weg, om dan waarschijnlijk een halve dag op een parking in
Nederland te zitten wachten.

enola: Hebben jullie eigenlijk ooit schrik als je zoveel
onderweg bent? Er gebeuren toch geregeld ongevallen met bands, niet
zo lang geleden nog met Early Graves, toen viel zelfs een
dode.

Jason: Het zit altijd in je achterhoofd. We zijn veel op de baan in
de States, en die busjes zijn echt niet zo veilig. Niemand, behalve
de bestuurder, heeft gewoonlijk een veiligheidsgordel aan en al het
materiaal ligt opgestapeld achterin. Die dingen worden bij een hoge
snelheid ook onstabiel en zeker bij een plotse bocht kan het fout
gaan. Het komt geregeld voor, hopelijk niet bij onze band of bij
iemand anders.

enola: Hoe was de respons op het nieuwe album ‘Heirs To
Thievery
‘?

Jason: Overweldigend positief, bijna iedereen vindt het onze beste
plaat. We zijn er zelf heel gelukkig mee, want we hebben deze keer
ook heel wat meer werk gestoken in de preproductie.

enola: Zelf had ik het idee dat op ‘Heirs…’ voor de eerste
keer alle elementen in je sound – punk, grindcore, death metal en
wat melodieuze solo’s – écht goed in elkaar pasten. Het totaalbeeld
klopt veel meer dan op de vorige. Heb je daar deze keer bewust naar
gestreefd?

Jason: Dat probeerden we eigenlijk al te bereiken van in het begin.
Om een of andere reden, de studio of tijdsgebrek, lukte het ons
niet eerder. Ondertussen kennen we elkaar ook veel beter als
muzikanten, en dat zorgde er ook voor dat we deze keer veel juister
wisten wat we wilden bereiken. Met ons volgende album willen we op
dezelfde manier weer een stap vooruit zetten.

Sparky Voyles

enola: Als ik goed geïnformeerd ben dan is Sparky Voyles, één
van de gitaristen, ondertussen vertrokken uit de
band?

Jason: Kort na de opnames in april al. Hij had voor deze cd ook
maar één nummer bijgedragen en was een beetje uitgeblust. We
merkten het eigenlijk al een tijdje dat hij zich niet meer zo
amuseerde in de band en er niet veel interesse voor had. Hij
sukkelt ook wat met zijn gezondheid, en dan is het tourleven niet
zo goed en is het eigenlijk wel het beste van ermee te stoppen.

enola: Jullie vonden wel vrij vlug een
vervanger?

Jason: We kenden een kerel, Darren Morris, bij wie we geregeld
werkten in zijn homestudio. Hij is al lang een vriend, een goed
gitaarspeler, en bovendien jamt hij samen met Adam en Mark in het
zijproject Criminal Element (ook de moeite waard voor wie van
beatdown deathmetal met een old school attitude houdt – svh), het
was dus logisch om hem in de band te vragen. Hij was al zo goed als
ons vijfde lid.

enola: Die wijziging had dus eigenlijk geen grote effecten op
het geluid of de chemie in de band?

Jason: Nee. We hebben eerst nog een tour gedaan als trio, zonder
Sparky, en dat ging ook erg goed. We hebben niet zo heel erg veel
partijen in onze muziek voor twee gitaren, en zelfs als die
wegvielen had de show nog veel power. We wilden Darren gewoon een
kans geven in de band.

enola: Zijn jullie ondertussen ook al weer met nieuw materiaal
bezig?

Jason: We doen normaal gezien een split 7″ met Lock Up. Die nummers
nemen we normaal gezien op in januari. We moeten ze nog afwerken,
maar ze zullen nogal naar onze grindcorekant neigen. Die dingen
schrijven we vrij spontaan, en voor de vorige splits waren we
tevreden van het resultaat. Voor het volgende album zijn we vrij
ambitieus. We denken aan een concept album dat heel wat langer zal
zijn, met meer ruimte voor tragere nummers. We willen echt tonen
wat we kunnen, en niet alles bijeen proppen in een half uur.

enola: Dat klinkt wel ambitieus, ja. Een dik half uur goed
gespeelde, snelle en agressieve death/grind gaat er altijd vlotjes,
dit project klinkt moeilijker.

Jason: We spelen eigenlijk nooit uitsluitend snelle nummers. Op
alle albums staat wel minstens één trager nummer en die spelen we
ook erg graag. De mensen verwachten nu van ons dat we zoiets als
‘Traitors’ en ‘Heirs To Thievery’ spelen, snel, politiek
geïnspireerd enzovoort. Nu zitten we op een punt dat we wel eens
iets anders willen. Misschien dat mensen het zullen haten, maar
ja.

enola: Ondertussen heb je toch een vrij brede groep fans.
Misschien dat niet iedereen openstaat voor zo ‘n wijziging, maar
het is het proberen waard. Heb je een specifiek voorbeeld voor ogen
als je over dit nieuwe album nadenkt?

Jason: Ik groeide op in de eighties en luisterde veel naar heavy
metal. Queensrÿche en hun ‘Operation Mindcrime’ is zeker een grote
inspiratie. We hebben de ambitie om daar een soort
death/grindversie van te maken. We gebruiken sowieso al heel wat
gelijkaardige thema’s als het antikapitalisme en zo. We willen deze
keer ook echt een verhaal vertellen, misschien dat we dat dan
baseren op een film of een boek. Dat geeft dan vanzelf ruimte om
ook eens wat andere thema’s te proberen in de teksten.

enola: Als die soort muziek je ding is, dan moet je ook zeker
het nieuwste conceptalbum met Devon Graves eens uitproberen. The
Shadow Theory heet de band. Zijn ‘Heirs…’ en ‘Traitors’ trouwens
ook niet rond een bepaald thema opgebouwd?

Jason: Niet echt. De hoes en het titelnummer sluiten wel bij elkaar
aan en dat geeft misschien de indruk dat de rest dezelfde lijn
volgt, maar dat is niet per se zo. De teksten zijn redelijk divers.
Op het nieuwste album heb je soms wel nummers die aan elkaar
gelieerd zijn. ‘The 7th Cavalry’ gaat over de slachting bij Wounded
Knee, en ‘Heirs To Thievery’ behandelt eerder het algemene kader
van kolonialisme, imperialisme en de negatieve effecten ervan.
Andere nummers gaan over iets helemaal anders. ‘The Carrion Call’
is meer een beeld van de wereld na een soort van milieuramp,
waarbij de mens uitgeroeid is en alle andere dingen terug tot leven
kunnen komen. Sommige zaken komen terug van vroeger, zoals
onderwijs in ‘Fed To The Wolves’. Sommige zijn wat persoonlijker:
Mark schreef ‘The Day of The Dead’ over een relatie die hij ooit
had.

enola: Jullie brachten vorig jaar ook nog ‘Pulling Out The
Nails’ uit, een compilatie met nummers van 7″es en zo. Was dat je
eigen idee of iets van het label? Vind je dat eigenlijk nog wel
zinvol, nu alles toch van het net te krijgen is?

Jason: We wilden dit zelf zeker doen, de cd kwam trouwens uit op
ons eigen label. De originele releases zijn uitverkocht en worden
niet meer bijgeperst. Dit is dan de manier waarop de nieuwere fans
al dat materiaal toch op een deftige manier in huis kunnen
halen.

Professor Netherton

enola: Krijg je ooit wel eens opmerkingen die specifiek gaan
over de inhoud van je teksten? Je bent misschien niet de enige
deathmetalband die zo iets schrijft, maar toch zeker een van de
bekendste?

Jason: We krijgen zeker veel positieve reacties omdat we teksten
met gewicht en inhoud hebben. Zeker in een genre als deathmetal,
dat toch bekend staat voor zijn behoorlijk inhoudsloze teksten die
vooral gericht zijn op een schokeffect. Ik zie onszelf wat in de
traditie van Napalm Death, teksten gebaseerd op de realiteit met
inhoud en muzikaal, niet echt grind en niet echt deathmetal.

enola: Hoe kom je eigenlijk tot die teksten? Vloeit dat uit
jezelf of doe je daar research voor?

Mijn vraag is nog niet volledig gesteld of er duikt plots een
enthousiaste jonge meid op die recht naar Jason gaat. Blijkbaar
gaat het om een fan uit Duitsland die de band achterna gereisd is.
Jason is nogal van zijn melk, en antwoordt in eerste instantie op
een vraag die ik niet heb gesteld. Later op de avond blijkt de
genoemde jongedame geen meter van de zijde van Jason te wijken. Een
van de leukere kanten aan toeren door Europa in een politieke
death/grind band?

Jason: Het is een proces natuurlijk. Als ik in ergens iets
lees dat interessant zou kunnen zijn, dan schrijf ik het op.
Misschien zit er wel een coole songtitel of een thema in.

enola: Zou je eigenlijk ooit nog iets anders kunnen doen dan in
een band zitten, nummers schrijven, opnemen, toeren? Je bent hier
nu al zolang mee bezig, zodat het me lastig lijkt dat te combineren
met een ander leven.

Jason: Ik zou wel graag terug naar de universiteit gaan Ik heb al
twee universitaire studies afgerond, internationale relaties en
internationale communicatie. Ik ben geïnteresseerd in cultuur en
media, en denk eraan nog een doctoraat te halen. Misschien wil ik
ook gaan lesgeven.

enola: Dan zal het rond de band toch een pak rustiger
worden.

Jason: Zeker, misschien wel helemaal stil, we zien wel hoe het
loopt. We gaan sowieso nog één plaat maken.

enola: Daar kijk ik al naar uit, succes vanavond en met de rest
van de tour. Bedankt voor het interview.

http://www.myspace.com/miseryindex

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + drie =