Tindersticks :: 7 november 2010, Vooruit

De kennismakingsrondes met het laatste Tindersticksalbum volgen elkaar dit jaar met rasse schreden op. Na het Koninklijk Circus in het voorjaar en afgelopen zomer de weide van Dranouter, krijgt nu ook de Vooruit de albumpresentatie van Falling Down A Mountain, in het seizoen dat niet per se nog de natuurlijke bondgenoot van de groep is.

De herfstige melancholie waarvan de eerste Tindersticksplaten doortrokken waren, zweert de intussen in samenstelling veranderde groep rond Stuart Staples weliswaar niet af — hoe zouden ze ook kunnen — maar de verandering in aanpak en toon op Falling Down A Mountain kan geen luisteraar ontgaan zijn. De vervoerende strijkersarrangementen en trage slepers worden er voor het grootste deel een bank achteruit gezet ten voordele van songs die een stuk snediger willen overkomen, maar naar ons aanvoelen dikwijls overtuigingskracht missen. Songs als “Black Smoke” en “No Place So Alone” klinken zo te vrijblijvend en aftastend.

Met David Kitt op gitaar (tevens het puike voorprogramma vanavond — genoeglijk om te horen hoe de stem van de gitarist in een soortgelijk haardvuur als dat van de frontman ligt te gloeien) en Earl Harvin op drums erbij, moesten dan ook nieuwe leden in het groepsgeluid worden opgenomen, die op de nieuwe plaat ook nog eens voortdurend worden aangevuld met een schare gastmuzikanten. Vandaar allicht het losse uit-de-polsgevoel van een jamsessie dat door de songs waart. Ook vanavond staan er niet minder dan zeven muzikanten op het podium, die zich echter meteen al heel wat strakker tonen dan op plaat.

De jazzy titelsong “Falling Down A Mountain” maakt het van bij aanvang duidelijk: zoekend elkaar aftasten is niet meer nodig. De jachtige drums pikken trefzeker in op de kronkelende baslijn; de sfeer van een broeierige jazzclub zit meteen goed. Het subtiel met xylofoon ingekleurde “Keep You Beautiful” draait met zijn soulvolle gloed de verwarming daarna nog een graad hoger, maar swingen doet het pas echt met het tegen mexicana aanschurende “She Rode Me Down” — met een prachtrol voor de cello van Andy Nice.

Er zijn wel meer nummers die vanavond een stuk beter uit de verf komen dan op plaat het geval is. Vonden we het hupse “Harmony Around My Table” eerst een vrij makke song, dan neemt het vanavond welhaast de gedaante van een anthem aan, uit volle borst meegezongen la-la-la’s incluis. Ook het walsende “Peanuts” — zonder Mary Margaret O’Hara weliswaar — blijkt op tour aan levenslust te hebben gewonnen. “Black Smoke” weet nu wel te overtuigen, strak aan de teugels gehouden in een groove die de groep niet misstaat.

Het beklijvendst blijken de momenten waarop de spots vooral op Andy Nice worden gericht. In een typische Tinderstickssleper als “Raindrops” zie je de weemoed haast uit ’s mans cello sijpelen. De strijkers- en blazerssectie die vaak mee de hort op is, wordt op die manier niet echt gemist. Ook wanneer de songs louter sober met piano worden begeleid zoals in het prachtige “Factory Girls”, wordt met gemak het gemoed in de vertrouwde knoop gelegd. Dit zijn de momenten waarop Tindersticks toont nog steeds de opsmuk niet nodig te hebben om zijn haast vanzelfsprekende klasse te etaleren.

Het zijn evenwel de oudjes die nog steeds het meest tegen de ribben blijven kleven. De mistige overpeinzingen in “A Night In” maken de herfst nog steeds wat herfstiger, het smachten in “Sweet Release” het zuchten nog wat dieper.
De kreetjes van verrukking zijn terecht niet van de lucht wanneer ten slotte “Another Night In” als glorieuze finale wordt ingezet: zonder twijfel de verpletterendste openingssong (Curtains) die Tindersticks ooit op band zette.

Ingetogen, uitbundig, jazzy en op z’n mexicana: voor Tindersticks anno 2010 kan het allemaal, en dat kan het spelplezier van de nieuw samengestelde groep enkel ten goede komen. Met zo veel gezichten voor ons meteen ook weinig kans erop uitgekeken te raken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − vijf =