Jamie Lidell :: 1 november 2010, Het Depot

Terwijl dikke lagen mist en miezerige regen klaar en duidelijk laten merken dat we het allerlaatste restje nazomer nu wel gehad hebben, doet het Leuvense Depot zijn uiterste best om dat zoveel mogelijk te negeren. En niet zonder resultaat: geen beter winterdipmedicijn dan een avond met Jamie Lidell.

Lidell, die ondanks zijn bleekschetenlooks almaar zwarter klinkt, is immers niet gekomen om een neerslachtige novemberset neer te zetten. Het warme decor ziet er alvast veelbelovend uit: een soort krokodillenlederen achtergrond, verlicht met zacht opflakkerende gloeilampen, die het Depot in een subtiel boudoirsfeertje hullen. Opener en titeltrack van zijn laatste album “Compass” kon dan ook niet beter gekozen zijn, met Lidell op zijn croonerigst, vergezeld door een stevige band die de slicke soul perfect tot zijn recht laat komen.

Daarmee is de toon echter allerminst gezet. “What Is It This Time” is nog een soulvolle ballad die zo uit de pen van Stevie Wonder had kunnen komen, maar de rest van de avond zal er verdorie gezwéét worden. De man die met Multiply de meisjes wilde doen dansen, legt zijn publiek al gauw het vuur aan de schenen, met een op vuile synths en de roffelende percussie van de twee drummers drijvend “Gypsy Blood” dat hier haast klinkt als een eighties rocker waarop het bijzonder lekker meestampen is. Heel vroeg in de set wordt ook een vingerknippend “Another Day” bovengehaald, zo te horen de voornaamste reden waarom de zaal al geruime tijd uitverkocht was.

Iets minder respons — tenzij die gefronste wenkbrauwen en “tijd voor pintjes, zeker?” pósitief bedoeld waren — voor de ingenieus verhakkelde elektronica van “The City”, waarbij Lidell zijn band van het podium stuurt en zich weer even gedraagt als de onnavolgbare knoppendraaier die hij ooit was. Maar niet voor lang: na enkele minuten laagjesgefröbel en hortende beats, kan Lidell zijn innerlijke Prince niet langer bedwingen. Met een opzwepende mix van “Enough Is Enough” en “Where’d You Go” toont Lidell nog maar eens wat voor een ongelooflijk showbeest hij ondertussen geworden is.

Het zat er al in bij Multiply, maar zeker sinds Jim is de bebrilde nerd uitgegroeid tot een rasentertainer, die zijn — overwegend vrouwelijke — publiek perfect weet te bespelen. Zelfs in zijn slijmerigste momenten is Lidell onweerstaanbaar: “I was hoping she would let me in / for more than a cup of tea” klinkt het in de sleper “She Needs Me” — wie zou daar nu neen tegen zeggen? Toch primeert vanavond de funky Lidell, en dat is maar goed ook. Dankzij de vettige funk van “Telephone”, het alle kanten op stuiterende “The Ring” en het kristalheldere orgeltjesrefrein van bijna-classic “Multiply” zet hij schijnbaar moeiteloos de zaal in lichterlaaie. Prince zal maandag stévig uit z’n schulp mogen komen om dit te overtreffen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 9 =