PUKKELPOP 2010 :: Drie dagen dansen

Pukkelpop heeft ook zijn eigen Tomorrowland, met de Boiler Room en de Dance Hall, waar zich drie dagen lang een eindeloos kluwen van minimal, techno, dubstep, trance, house en drum ‘n’ bass ontspint. Alors on danse!

Aangezien we donderdag pas laat op de avond voor het eerst de weg richting dance hall vinden, zijn we maar net op tijd voor afsluiter Groove Armada. Het wordt meteen duidelijk dat de groep al lang niet meer het hippe loungefunkcombo van weleer is. Pop Goes The World; een zangeres en een rapper zijn er om het publiek op te hitsen, maar wij krijgen er na enkele fletse electropopnummers al genoeg van. Dan maar terug richting tent.

Om vrijdag topfit te zijn voor Hot Chip. Onder het motto things nerds can do that average people can’t mogen de heren hun fel gesmaakte passage van twee jaar geleden komen herhalen. Het is dan ook geen verrassing als dat ook gebeurt, ondanks de afwezigheid van Joe Goddard, die mee zit te puffen naast het kraambed. “Boy From School” zet meteen de toon en “One Life Stand” wordt aan het afwezige groepslid opgedragen. Geen ontgoochelingen hier en de dansvloerkrakers “I Feel Better” en “Ready For The Floor” zetten de kroon op het werk aan het einde van de set.

Dat Darwin Deez — die gekke dansclown van donderdag — een uitstekende gelegenheid was om de benen nog eens los te gooien leest u elders in dit lijvige verslag, maar ook het Britse We Have Band beschikt over een boekje vol aanstekelijke popsongs. Een schaars gevulde Dance Hall ziet meteen toe hoe het trio door geluidproblemen moeilijk uit de starblokken raakt. “Divisive” dringt nooit tot ons door en ook “Hear It In The Cans” ontbreekt de power waarmee de band op Les Nuits Botanique tekeer ging. Tot onze grote vreugde slaat de motor na “Oh!” dan toch aan en kan “Time After Time” op het einde voor een lichtpunt zorgen. Bij momenten een aangename festivalgroep, maar de nieuwe Hot Chip of The Rapture gaat het nooit worden.

Zaterdag brengt Uffienaar de Dance Hall, maar die heeft er duidelijk geen zin in. De New Yorkse zangeres ramt haar nummertjes nonchalant af, vrijt openlijk haar bandleden op en duikt meermaals in de coulissen terwijl de band voort loopt. Het krachtige “Steroids” lijkt beterschap te brengen, maar niet veel later vat Uf haar optreden zelf gevat samen: “I’m here to make the money.”

Na Uffie was het plots drummen in en zelfs rond de Dance Hall — wij geraken zelf maar tot op enkele meters. Reden hiervoor?Goose, een band die sowieso al niet met optredens strooit en na vier jaar eindelijk nog eens een plaat uitbrengt. Dat nieuwe materiaal is uitdrukkelijk aanwezig doorheen de set: “Synrise”, “As Good As It Get’s” en aan het eind het very Front 242 klinkende “Words”, maar dan op steroïden. En of u er pap voor Goose. Knallers als “Bring It On” en “Britsh Mode” gelden als staal in het gewapend beton dat hier vanavond gemaakt wordt, sterk eigenlijk hoe fris die songs nog steeds klinken.

Akkoord, u gaf al van jetje tijdens voornoemde acts, maar als er een groep was die u massaal aan het feesten krijgt, daar weggestoken achter de Boiler Room, dan is het wel Soulwax. De broertjes Dewaele brengen een uitgepuurde versie van hunNite Versions, waarbij de verschillende nummers minder herkenbaar waren, maar het geluid des te effectiever. Flarden van prijsbeesten als “NY Excuse”en “E Talking” worden herknipt en vakkundig geplakt tussen, op en door elkaar heen. Resultaat: F.E.E.S.T. in een propvolle Dance Hall. Goose en Soulwax als toppers van dit danceweekend? België — of zoals u wil: Vlaanderen — boven!Wie had daar vooraf nog in geloofd? Olé olé Elio!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + drie =