DOUR 2010 :: Atari Teenage Riot, vrijdag 16 juli, Red Frequency Stage

Tien jaar geleden ging Atari Teenage Riot op pauze na de dood van MC Carl Crack. Elf september en een veranderende wereld leken daar een definitief einde van te maken: er was iets anders nodig dan de radicale slogans en beats van de Duitsers. Maar tijden keren, en in 2010 was er plots Atari Teenage Riot 2010: een reünie waar ten huize goddeau op werd geklonken.

In (mvs)’ top tien van meest geanticipeerde concerten stond de passage van Atari Teenage Riot dan ook al bij voorbaat helemaal bovenaan; net na Pixies op Werchter in 2004 en Morrissey in Amsterdam in 2006. Dit was het optreden waar hij al tien jaar naar uitkeek. Nu het eindelijk zo ver is, zijn de verwachtingen hoog gespannen, maar al van bij de introtape voel je "dit gaat goed zitten". Als een bokser die zich alvast warm danst met wat schijnstoten, zo brengt de muziek het publiek in de juiste staat van opwinding om de eerste tonen van nieuwe single "Activate" — waarmee de band op het podium verschijnt — goed te ontvangen.

Toch is het pas vanaf "Into The Death", nummer twee op de setlist, dat het pandemonium losbarst. Alec Empire, Nic Endo en nieuwe rapper MC Kidtronic (die Carl Crack vervangt) razen door elkaar het podium af, lossen topzware gabberbeats om dan weer razendsnelle drum-’n-bass af te vuren, en de meest overstuurde noise door de boxen te jagen. Deze groep heeft er zin in: glad to be back.

Nadat zijn solocarrière al een paar jaar in het slop zat, zie je overigens dat Empire opnieuw het heilig vuur heeft gevonden. Trouw aan het activisme dat de groep motiveert, kan zelfs even een speech over de staat van de wereld en hoe nodig het dus was dat "Atari Teenage Riot 2010" (om het verschil te maken met het oude ATR met Hanin Elias?) terugkeerde. De oude slogans hebben in elk geval nog geen spatje van hun urgentie verloren.

Klassieker na klassieker volgt: het bijna swingende "Destroy 2000 Years Of Culture", de punky uitbarsting van "Sick To Death", het nihilisme van "Fuck All!", … ze razen als een bloeddorstige stampede over de weide voor de Red Frequency Stage. Waarna de band de versterker van elf naar stand dertien draait in een verschroeiende finale. "Speed" raast voorbij aan de snelheid van het licht, met opgefokte beats die zelfs de gemiddelde tuner niet door zijn boxen zou durven jagen. Dit is razernij van het soort dat Prodigy herleidt tot prenatale zuigelingen. Zagen we daar een paar stoere metallers huilend om hun moeder roepen?

"Riot beat produce riots" was de slogan waarmee Atari Teenage Riot begin jaren negentig het duffe ravewereldje een schop onder de kont verkocht. Het enige doel van de band: zo’n lawaai maken dat er wel rellen van moesten komen, dat het establishment wel moest ineenstorten. Zo ver is het nooit gekomen (al kwam het er in Berlijn ooit dicht bij), maar met het afsluitende duo "Revolution Action"/"Start The Riot" lijkt de groep alvast bereid om nog eens een poging te wagen. Wat eerst een reünie van drie concerten zou worden, is ondertussen een kloeke lijst tourdata geworden. Het is goed zo. De wereld is zo mogelijk nog harder naar de kloten dan tien jaar geleden en verdient dus een welgemikte trap in de ballen. Atari Teenage Riot is klaar om die te leveren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 15 =