Met stevige metal in de avond en agressieve beats ’s nachts kreeg het kleine huis op de heide een minder rustgevende bijklank. Baroness was de eerste in de rij en zette meteen een volle tent op stelten.
Of je nu fan bent van oude rotten als Led Zeppelin, Metallica en Kyuss of het beloftevolle Torche, Baroness is spek naar je bek. Baroness dankte haar twee uitverkochte concerten in België niet alleen aan stoere metalheads maar evengoed aan fans van een stevige portie rock-’n-roll. In Dour is de opkomst niet anders. De verst gelegen festivaltent raakt danig gevuld van zodra de echoënde gitaartonen van het atmosferische "Bullhead’s Psalm" weerklinken. Tijdens het monstrueuze "The Sweetest Curse" zien we vier ruwe bolsters in bloedvorm. John Baizley, wiens halsader opzwelt met zijn stemvolume, laat zijn schorre stem luidkeels horen en vormt een harmonieus geheel met co-gitarist Peter Adams. Ook de ritmische power van Allen Blickle en het basgeluid van Summer Welch dragen bij tot de geluidsstorm. De band, waarvan het spelplezier in het rond spat, lijkt meteen veel beter bij de pinken dan in Brussel afgelopen winter.
Na de overmoedige start van "Jake Leg" moet Baizley het wel met een snaar minder stellen, maar de beestige gitarist gaat nog steeds als een wilde tekeer en weet het euvel snel op te lossen. Het duizelingwekkende riffwerk, de opwindende jams en de punkerige samenzang zijn voor het publiek redenen te meer om in actie te schieten. Tijdens de stoffige maar relaxte southern rock in het nummer is het dan weer met de ogen dicht genieten. Het doomy "Isak" en het staalharde "The Birthing" kunnen op minder uitzinnigheid rekenen, maar bewijzen wel de muzikale charmes van Red Album.
Het publiek is vooral gekomen voor de songs van Blue Record. Na de intense metalen atmosfeer van "Ogeechee Hymnal", die de broeierige tent helemaal in wilde zuiderse sferen brengt, zijn "A Horse Called Golgotha" en "Swollen And Halo" de onbetwiste hoogtepunten. Baroness schakelt nog een versnelling hoger en tovert het huis om tot een ruwe schuur, zonder de controle te verliezen én met een knipoog naar de woestenij van The Allman Brothers Band, Kyuss en Mastodon. Met "Grad", ook van Red Album, spelt Baroness ons nog een les: bloedmooie en krachtige muziek, met een minimum aan tekstueel gezeik, kan wel degelijk. Baroness is en blijft een band van weinig woorden, zelfs na een overdonderend applaus.
Baroness speelt, op "Wanderlust" na, dezelfde setlist als in de AB, maar hoe meer we de vier noeste klassemuzikanten te zien krijgen, hoe meer ze overtuigen. Later dit jaar mogen ze — net als Gojira vorig jaar — meetrainen met de groten der aarde (lees: Metallica). Dour was getuige van een grote doorbraak.
