We Have Band :: WHB

Waaraan denkt u wanneer iemand op café de groepsnaam We Have Band laat vallen? De kans is groot dat u een Scandinavische popgroep voor ogen ziet waarvan het gemiddelde groepslid slechts een handvol Engelse vocabulaire ter beschikking heeft. Het tegendeel is waar: We Have Band — zomers, fris en aanstekelijk — is één van de verrassingen dit jaar.

Voor een keer hebben we overigens niet te maken met een band die is ontstaan op de schoolbanken of een andere clichéplaats. Nadat groepsleden Darren Bancroft, Thomas Wegg-Prosser en Dede Wegg-Prosser — man en vrouw — als medewerkers van EMI Music besloten een andere weg in te slaan, creëerden ze een band wiens geluid doet denken aan The Rapture en Bloc Party-in-zijn-jonge-jaren. En na drie jaar zwoegen mag de groep met enige trots zeggen: "we hebben het gedaan, we staan er." Terecht, want genietbaar is debuutalbum WHB zeker.

Zowel groepsnaam als albumtitel zijn ontzettend kinderachtig, maar muzikaal zit het wel snor bij de Londenaren. De elektronica op WHB is zo beklijvend dat elk nummer op de plaat enig hitpotentieel meekrijgt. De bijhorende percussie en het zwoele basspel vullen het plaatje mooi aan, en de diepe, doch heerlijke stem van Bancroft zorgt helemaal voor een verfrissend popgeluid. Telkens hanteren ze een andere formule, maar steeds komen ze onvoorspelbaar catchy en dansbaar uit de hoek.

De openingsballad "Piano", waarmee WHB aftrapt, is er eentje om de vingers van af te likken. Een klassieke piano resoneert op een bedje van dromerige synths, terwijl de samenzang tussen Dede Wegg-Prosser en Bancroft met haar lichte klanken extra glans geeft. Daarna is de electropop op WHB zo eclectisch dat de ene verrassing de andere opvolgt. Zo doet "Honeytrap" denken aan de agressieve electro van The Presets en neigt "Divisive" eerder naar de seutenpop van Hot Chip, waar de percussie het experimentele aspect mooi ondersteunt.

De band gaat zelfs verder in "How To Make Friends", waar de zang van de drie groepsleden, geleid door een simpele baslijn, door de ruimte rondzweeft. Het toppunt wordt echter bereikt wanneer de band met "You Came Out", "Centrefolds & Empty Screens" en "WHB" een loepzuivere hattrick scoort. De popcomposities zijn zo verfijnd dat ook de kleinere details als het gehijg van de groepsleden bekoren. Daarenboven zoekt We Have Band steeds naar een evenwicht tussen de ’80 synths van Depeche Mode en de moderne electropop van Delphic en Chew Lips.

Maar We Have Band tapt niet altijd uit hetzelfde — succesvolle — vaatje. Bij momenten begint de groep wat te vervelen, zodat de link met de huiskamerpop van een bende tieners nooit veraf ligt. Neem nu "Hero Knows"; vulsel van de onderste plank. Ook "Buffet" blijft ver onder het niveau dat We Have Band met "Oh!" en "Hear It In The Cans" haalt. De gitaar in "Buffet" begint na enkele minuten fors op onze zenuwen te werken, en ook de — meestal — achtenswaardige zang van Bancroft laat het deze keer afweten.

The Rapture, Bloc Party en Hot Chip zijn drie grote bands waarbij We Have Band de mosterd is gaan halen. Duplicaten maken de bandleden echter nooit, vervelen doen ze slechts af en toe. Met een op veel percussie en electronica gestoeld geluid bewijst We Have Band dat je zonder al te veel middelen een straffe popplaat kan maken. WHB zal de komende maanden nog veel worden grijsgedraaid. Benieuwd wat dat live zal geven.

We Have Band pronkt op de affiche van Pukkelpop 2010.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − twaalf =