Cocorosie :: ”Het hoofddoel is: aanwezig zijn”

Na een wat langere stilte dan we van hen gewoon waren, keren de zusjes Bianca en Sierra Casady terug met een nieuw Cocorosie-album. Hoewel wat nieuwe geluiden worden uitgeprobeerd, is ook Gray Oceans meteen herkenbaar: intrigerend, lichtjes obscuur maar toch speels. "Het idee dat je maar één leven hebt, met één familie en één geslacht, interesseert ons niet."

De zusjes Cocorosie hebben een reputatie hoog te houden als het gaat om interviews, en Bianca Casady is vandaag vastbesloten die hoog te houden. Ongeïnteresseerd, de blik door het raam naast ons gericht op iets vaags buiten, houdt ze haar antwoorden kort. Kan een interview soms een aangename gedachtenwisseling zijn, soms voelt het ook aan alsof je in een lunapark wanhopig probeert de grijpers iets te doen opvissen uit de grabbelbak. En toch wilden we weten waarom het deze keer zo lang geduurd heeft vooraleer Cocorosie met een opvolger voor The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn uit 2007 op de proppen kwam.

Casady: "Het is inderdaad de eerste keer dat het zo lang duurde. De jaren voordien hadden we bijna elk jaar een plaat gemaakt. We hebben even de tijd genomen om heel wat mogelijke richtingen te verkennen; daaruit de juiste nummers kiezen heeft veel tijd in beslag genomen. We hadden heel veel materiaal, en het duurde even vooraleer daaruit een plaat kwam."
"We hadden al heel lang geleden alweer een hoop songs klaar, maar we hadden niet het gevoel dat ze geschikt waren om op plaat te zetten. Ik vermoed dat we deze keer gewoon meer geduld hadden. Uiteindelijk kozen we voor die songs die volgens ons een tijdloze kwaliteit en een wat ernstigere ondertoon hadden; misschien is het iets melancholisch dat hen bindt. Nochtans hadden we ook heel wat lichte, poppy songs geschreven, maar die vielen er gewoon tussen uit. Een aantal ervan hebben wel die tour-EP (Coconuts, Plenty Of Junk Food, mvs) gehaald, en de rest is wel ergens online te vinden in livefilmpjes of zo."

enola: Hebben jullie het schrijven van de plaat deze keer anders benaderd?

Casady: "Dit is de eerste plaat die we volledig in de studio hebben geschreven; niets was voorbereid. Alles ontstond uit improvisatie en stream-of-consciousness. We experimenteerden er op los, wat die grote hoop songs verklaart. We went all over the place: we boekten studio’s waar oude instrumenten stonden, als antieke marimba’s of grote Chinese harpen. Die hebben we gebruikt voor het eerste nummer op de plaat "Trinity’s Crying", en "Smokey Taboo" heeft een Hawaiiaanse harp. We hebben enorm veel verschillende instrumenten gebruikt op deze plaat."

enola: In tussentijd heb jij je ook beziggehouden met allerlei kunstprojecten, zoals de tentoonstelling It’s ot only rock ’n’ roll, baby! in Bozar. Heeft dat werk de plaat beïnvloed?
Casady: "Op ander kunstvlak actief zijn, heeft altijd zijn weerslag op onze songs. Vorige lente hebben we zo een film geschoten, waarbij we manieren om visueel verhalen te vertellen exploreerden. We doen dat wel vaker: iets anders proberen en de muziek even laten rusten. Het blijven toch altijd dezelfde ideeën die we op andere manieren proberen uit te werken. Zo zijn we de laatste tijd erg bezig geweest met rituelen die mensen hebben. Rook is ook erg belangrijk op Gray Oceans, als veruitwendiging van een soort geesten, spoken."

enola: Geloof je in spoken?
Casady: "Niet in de typische zin als ’het spook van mijn grootvader’. Maar ik geloof wel dat het een soort afspiegelingen zijn van de verschillende personen die ik ben geweest in vorige levens. Dat proberen we ook in onze muziek te doen: de mensen op te roepen die we in vorige levens misschien zijn geweest. Ik geloof wel in een soort van reïncarnatie, ja, maar dat kunnen misschien net zo goed mensen uit de toekomst zijn. We verkennen gewoon de mogelijkheid dat we allemaal verschillende persoonlijkheden in ons hebben verborgen. Het idee dat je maar één leven hebt, met één familie en één geslacht, trekt ons niet echt aan. Het interesseert ons niet."

enola: Reflecteren de verschillende songs ook die verschillende persoonlijkheden?
Casady: "Ja, zeker als zangers hebben we heel erg gespeeld met de manier waarop je met je stem een personage speelt. Er komt een waaier aan verschillende karakters ten tonele in de plaat, maar er keren er ook een paar terug. The Bloody Twins waren ook al op onze vorige plaat aanwezig. Dat is een Victoriaanse siamese tweeling die een vocale creatie is van Sierra. We voeren ze opnieuw op in "Gallows". Na verloop van tijd krijgen de personages dus een naam, en weten we in welk tijdvak ze leefden,… maar soms blijft het eerder abstract. Dat kan ook."

enola: Voor "The Undertaker" gebruikten jullie een oude Cherokeelied dat jullie moeder ooit zong. Hoe past die bij het lied?
Casady: "We hebben heel het nummer rond een klein stuk uit het lied opgebouwd, voor we wisten wat het betekende. Het klonk als een gebed; oud en mystiek. Ondertussen weet ik dat het zo’n beetje het nationale hymne van de Cherokee was."

enola: Voel je je verwant met dat soort roots?
Casady: "Niet in termen van bloedverwantschap, ik geloof niet echt in zo’n soort wortels. Maar we voelen zeker een band met de idealen van de Cherokee; de liefde voor de natuur en de spiritualiteit, en de kracht die uitgaat van iets met eigen handen te maken."

enola: Jullie werkten samen met engineer Nicolas Kalwill en loofden zijn werk. Wat maakte zijn bijdrage aan de plaat zo bijzonder?
Casady: "Het is moeilijk iemand te vinden die zijn eigen ideeën niet opdringt, maar hij heeft ons niet bestookt met ongevraagd advies. Hij heeft een goed gevoel van wat we willen, en geen ego dat in de weg loopt. Misschien was dat het onwaarschijnlijke. Het is de eerste keer dat we iemand hebben ontmoet die op zo’n manier onze plaat heeft gemixt, als we het niet zelf deden. Hem konden we vertrouwen en die mix in handen geven."
"Producer is hij niet geweest. Met zo iemand samenwerken hebben we geprobeerd voor The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn, toen we met Valgeir Sigurdson in de studio zaten. Dat zorgde voor flink wat discussies. We moesten veel te vaak met hem onderhandelen over onze ideeën. Dat hebben we met Nicolas niet. Als we hem vertellen wat we in gedachten hebben, zegt hij ’ok, dan gebruik je best deze microfoon’ in plaats van ’slecht idee. Doe maar eerder dit’. Erg respectvol van hem."

enola: Was The Adventures Of Ghosthorse And Stillborn door die samenwerking met Valgeir Sigurdson eerder een compromis?
Casady: "Bij momenten. Het waren in elk geval niet de ideale werkomstandigheden, als je zo je ideeën moet verdedigen. Toch niet voor ons. Het was een goeie leerervaring, dat wel. Maar ik denk niet dat we nog met een producer zullen werken, of het zou voor een compleet ander project moeten zijn. Het gaat me niet eens erover of ze goed of slecht zijn, maar we zijn gewoon niet zo erg geïnteresseerd in iemand anders’ benadering van onze muziek."

enola: Met toetsenist Gael Rakotondrabe hebben jullie voor het eerst iemand die echt deel van de band lijkt uit te maken. Wie is hij?
Casady: "Hij is een ongelofelijk goeie pianist. Hij heeft een jazzachtergrond, maar kent eigenlijk geen onderscheid tussen genres. Dat is misschien wel wat ik nog het meest aan hem apprecieer. Hij treedt ook al drie jaar met ons op, dus we hebben al een kans gehad om onze ideeën naar elkaar te laten toegroeien. Spelen met hem is het meest verregaand dat we al gedaan hebben qua samenwerking. Hij is geen gast, hij heeft echt meegeschreven aan de plaat."
"Maar ook hij kan op een dag weer vertrekken. Veel kans dat we op een volgende plaat opnieuw een heel andere richting uitgaan, en het weer gewoon met ons tweetjes en niemand anders is. Ik denk dat het wat in de aard van de band ligt om voortdurend te veranderen met wie we samenwerken. Vandaar dat MC Spleen er deze keer niet bij is."

enola: In "Hopscotch" experimenteer je met een drum-’n-bassritme. Wil je meer experimenteren met dance-elementen?
Casady: "Definitely. Dat ritme is trouwens ingespeeld door een echte drummer, een Argentijn die nog nooit drum-’n-bass had gespeeld. Het was een grote uitdaging voor hem. We hebben hem proberen uit te leggen hoe snel we het wilden. Op dit moment boeit dat me nog het meest: dat soort typische elektronische ritmes op akoestische instrumenten creëren."

enola: Kun je wat meer vertellen over die film die jullie gemaakt hebben?
Casady: "’t Gaat over een zus en een broer, die wat helderziende is en de Tarotkaarten legt. Het meisje kan met dieren praten maar niet met mensen. Het speelt zich af op een boerderij. Tot op een bepaalde hoogte is het autobiografisch. Sierra en ik zijn de enige mensen in de film."
"We hebben vorig jaar onze eigen Tarotkaarten gemaakt, en ik heb ze veel meer gebruikt dan ik had verwacht. It took me on a psychic ride. Eigenlijk had ik het meer als een visueel idee bedoeld; een manier om beelden te presenteren, maar het heeft er toe geleid dat we heel veel de kaarten hebben gelegd. "

enola: Waarom moest de plaat de titel Gray Oceans krijgen?
Casady: "Soms springt er een zinnetje uit de songteksten naar voor en weet je gewoon dat het de titel is. Er is niet echt een waarom, dus ik kan het niet goed uitleggen. Het heeft meer met een gevoel te maken, dan met een concept. Het is een plaat over overgaan, tussen licht en duisternis, leven en dood, slapen en waken; en daartussen ligt telkens een vage zone die gerust een grijze oceaan kan genoemd worden. Misschien kun je het nog het best een schemerzone noemen."

enola: Laatste vraagje: jullie optredens zijn altijd intrigerende totaalspektakels. Waar zijn jullie naar op zoek als jullie zoiets plannen?
Casady: "We zijn gewoon nogal rusteloos van aard en dus willen we elke keer iets nieuws. Dat dwingt je ook om er elke keer met je hoofd bij te zijn. Het hoofddoel is: aanwezig zijn, en niet ergens anders. De beste optredens zijn die waar de tijd lijkt te vertragen; een surreële ervaring die volgens mij alleen maar kan ontstaan als je optreedt, omdat je dan helemaal het moment zelf beleeft. Soms is het alsof ik aan het zingen ben, en toch buiten mezelf kan treden. Dat is het ideaal voor mij, maar het is me nog maar een paar keer overkomen, en dat waren onze beste optredens."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − zes =