Randy Newman :: 9 mei 2010, AB

Op 1 februari 2004 speelde Randy Newman een indrukwekkend concert in de Antwerpse Elisabethzaal. Van de vierendertig songs die hij toen speelde, passeerden er gisteren zevenentwintig (plus nog een achttal andere). Op zich geen probleem maar wat minder aangenaam was dan die statistische trivia, was dat we sommige verhaaltjes en mopjes nog kenden van toen. Het kon de pret echter niet bederven.

Net als zes jaar geleden maakte Newman een grapje over zijn afwezigheid op de lijst van de honderd beste componisten van de 20e eeuw. Net als zes jaar geleden vatte hij “The Great Nations Of Europe” aan met “400 jaar geschiedenis in twee minuten, achtenveertig seconden”. Net als toen werd er verwezen naar de ophef omtrent “Short People” (“(…) more hits later on!”). De neerwaartse spiraal in Newmans albumproductie valt ongeveer samen met zijn carrière als filmcomponist. Albums werden steeds zeldzamer na 1980, terwijl de soundtracks op het voorplan kwamen. Voor deze kerel is optredens spelen eigenlijk een schnabbel. Gelukkig zijn er voldoende argumenten om de aanschaf van een ticketje te rechtvaardigen.

TIEN GELDIGE REDENEN OM RANDY NEWMAN AAN HET WERK TE ZIEN

1. Randy heeft geen vestimentair besef. Ondanks een vette bankrekening kleedt de man zich nog steeds in een colbertje uit de kringloopwinkel. Dat maakt hem kig en aaibaar, een alledaagse kwast zoals u en ik. Een geslepen tactiek!

2. Randy kan niet zingen. Nu ja, hij is alleszins geen Caruso, zoals Dylan. Maar het is mooi om hem te zien worstelen met songs die zelfs op plaat net binnen de grenzen van het welvoeglijke blijven. Randy Newman “Feels Like Home” horen zingen en het hem net niet horen halen, dat is hartverscheurend. In de loop der jaren is die ouderdomsreutel trouwens steeds gezaghebbender geworden.

3. Hij is gemeen. Of het nu gaat om politici, immigranten, rednecks, pensioengerechtigde rockers die maar niet van ophouden willen weten of zichzelf, Newman spaart niets of niemand. Meteen de reden waarom hij als soloartiest nooit echt doordrong tot de overgevoelige Amerikaanse eredivisie maar in Europa, en zeker in België, op handen gedragen werd. Een beetje achterbaks zijn is dan ook iets dat ons Belgen op het lijf geschreven is.

4. Hij is grappig. “It’s Money That I Love”, “Lonely At The Top”, “The Girls In My Life (Part One)”, het zijn stuk voor stuk hilarische songs, sommige bitterzoet, andere dan weer sarcastisch, cynisch of provocerend. Enkel Lyle Lovett en Loudon Wainwright III zijn soms even grappig. Soms.

5. Weinig hits = weinig ‘AHAAAA!’-gedoe. Het gebeurt vaker bij de oudere garde: het publiek, dat de artiest vaak al meerdere decennia volgt, slaakt een zucht van verrassing bij elke persoonlijke favoriet die passeert, begint enthousiast te applaudisseren als er een hit herkend wordt en zit betweterig titels af te vuren. Hier valt dat nogal mee, op het onvermijdelijke “Short People” (gelukkig mooi vooraan de set) na.

6. Er zijn altijd wel obscuriteiten. Nu ja, obscuur kan je ze niet noemen, die minder bekende albumtracks, al krijg je ze niet op compilaties en Best of-pakketjes. De verrassingen van 2010: “Real Emotional Girl”, “Bad News From Home” en vooral “Cowboy”. Ook opmerkelijk: “In Germany Before The War”, een minder bekende song van Little Criminals, en hier een van de absolute hoogtepunten.

7. De klassiekers zijn fantastisch. Op een wat slordig afgerammeld “Political Science” na zat het snor met de paradepaardjes. “Mama Told Me Not To Come”, “Louisiana, 1927”, “Birmingham” en “Sail Away” zijn songs die nog ettelijke generaties mee kunnen.

8. Naakt is beter. Eén man, één piano. Het maakt sommige songs zo veel beter dan de albumversies. “Love Story” en “I Think It’s Going To Rain Today” verzopen op z’n debuut onder het strijkerspathos. Hier stonden ze fier overeind als loepzuivere Newmanklassiekers.

9. De ballads. Newman is een ondergewaardeerd balladschrijver, iets dat hij vermoedelijk te danken heeft aan z’n eigen tekstuele rebellie. Wie onbewogen bleef tijdens “Marie” of “I Miss You” stak vroeger waarschijnlijk jonge katjes in brand.

10. “God’s Song (That’s Why I Love Mankind)”. Newman schreef een van de beste songs aller tijden en hij speelt die song ook live. Weinig miniatuurtjes blijven zo’n zeggingskracht hebben.

Kortom: wie er al eerder bij was, die kreeg aanvankelijk af te rekenen met een déjà vû-gevoel en had daarna de keuze: meegaan of tegenspartelen. Wie Newman voor het eerst aan het werk zag, werd getrakteerd op een gulle rit van 35 songs waarin alle facetten van ’s mans werk als soloartiest aan bod komt. En daar rest maar een conclusie: Randy Newman is een van de Groten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 4 =