Volgens de aloude spreuk (16e eeuw) is ledigheid des duivels oorkussen maar daar wordt geen luiheid zonder meer mee bedoeld. Veeleer betreft het een zich verlustigen in het kwade en het ontberen van de wil om het goede te doen. De Boze richt zich tot hen die zich openstellen voor de zonden van het vlees en wie is daar ontvankelijker voor dan een ledich menschè
Tot zijn trouwste Vlaamse trawanten behoren ongetwijfeld de leden van Silvester Anfang, het Maldegemse satansgebroed dat eind vorig jaar debuteerde met de lp Satanische Vrede. Nog geen jaar later brengen ze niet minder dan twee albums uit. De lp Echte Vlaamse geiten (uit op Eclipse) verzamelt opnames uit 2005 en 2006, terwijl voor de cd Kosmies Slachtafval twee nummers geplukt werden uit een opname die dateert van ergens in november 2006.
Hoewel het collectief wel eens van bezetting durft te wisselen — zo speelt Ignatius Van Kempenhof noch PI666 mee op de cd en krijgt het collectief op de lp versterking van Lapinus Bulgaris — blijft de essentie behouden. Silvester Anfang zweert immers bij improvisatie en knipt uit lange opnamesessies gewoon de delen die zij zelf verkiezen. Net zoals tijdens hun livesets kan dat in het beste geval leiden tot intrigerende soundscapes en bezwerende afdalingen in de hel maar net zo goed kan het geheel als een mislukte soufflé in elkaar zakken en klinken als irritant gepriegel.
Hoe interessant het live ook is om één lange trip te creëren, op plaat dreigen dergelijke experimenten snel te vervelen, vooral wanneer er geen echte uitbarstingen zijn. En daar gaat Silvester Anfang vooral op zijn laatste worp in de fout: de twee nummers op Kosmies slachtafval zijn gewoon te lang. "Mijn vader was een wolf en mijn moeder een hoer" bijvoorbeeld had gemakkelijk in twee delen geknipt kunnen worden. Het vijftien minuten durende nummer sluit na een vijftal minuten netjes af waarna een tweede deel van start gaat.
Bovendien blijft de groep iets te lang in dezelfde patronen hangen zonder een echt bezwerende sfeer op te roepen. "Konfituur voor de Satanjeugd" duurt haast dubbel zo lang (net geen achtentwintig minuten) maar boeit wel al meer. De haast ridicuul lang uitgesponnen track kent weliswaar geen echte hoogtes of laagtes maar weet toch te bezweren door zijn haast mantrisch herhalende patronen.
De lp Echte Vlaamse geiten is interessanter dan de cd, alleen al omdat op "Demonische agricultuur" (maar liefst tweeëntwintig minuten lang) na de nummers allemaal slechts zeven à acht minuten duren. Muzikaal gezien is er immers weinig verschil te merken met Kosmies slachtafval of Satanische vrede. Aangezien de nummers allemaal in dezelfde periode opgenomen zijn, mag dat overigens niet echt verbazen. Oorspronkelijk was Echte Vlaamse geiten zelfs voorzien als debuut-lp.
Toch bieden zowel de lp als de cd een interessante kijk op dit vreemde collectief en vatten ze evenzeer de essentie van de groep samen als gelijk welk optreden of andere release. De groep is immers redelijk uniek te noemen dankzij een intrigerende combinatie van ernst en luim (die songtitels! Die hoezen!) die gekoppeld wordt aan een moeilijk te duiden muzikale exploratie.
Silvester Anfang heeft een apart geluid en weet met zijn releases zeker de aandacht te trekken. Maar de groep moet zich ook de vraag durven te stellen of elke sessie het waard is om te worden uitgebracht. Het grote gevaar schuilt in een overkill door een teveel aan releases op een te korte tijd. Met de infernale trilogie Satanische vrede, Echte Vlaamse geiten en Kosmies slachtafval is voorlopig alles gezegd wat er moet worden gezegd. Haal dus de albums in huis, speel ze na elkaar af en verzink in de ledigheid. De groep zal u wel verwittigen wanneer De Meester van uw diensten gebruik wenst te maken.
