Hoe jammer het ook mag zijn: Soldier Of Love is géén cover van de Belgische Eurosong-inzending van 1987, wél het zesde album van Sade — het in muziek vertaalde synoniem voor rust, saunadampen en hotstonemassages — na een pauze van tien jaar.
Van vermoeiende overproductie kan Sade moeilijk beschuldigd worden. Met zes studioalbums in een tijdsspanne van zesentwintig jaar is ze een beetje het zusje van Kate Bush, die twee albums meer voortbracht in ongeveer evenveel tijd. Net als Bush schuwt Sade (echte naam Sade Adu) grote tournees en is ze niet dol op de pers. Interviews zijn een rariteit en platen uitbrengen doet ze uitsluitend wanneer, in haar eigen woorden, de opnamen perfect zijn.
Daartoe neemt ze geen risico’s. Ze werkt al jaren met dezelfde mensen. Sade — eigenlijk eerder een groepsnaam dan een artiestennaam — bestaat al sinds de eerste plaat Diamond Life (1984) uit Stuart Matthewman (gitaar, sax), Andrew Hale (toetsen) en Paul S. Denman (bas). De productie neemt Adu voor haar eigen rekening, waarbij ze zich soms laat begeleiden door Mike Pela, die al sinds Love Deluxe (1992) regelmatig aan de knoppen zit. Hartsvriendin Sophie Müller zorgt ervoor dat haar verschijning — die op de tijdlijn bevroren lijkt — netjes en ondubbelzinnig in beeld wordt gebracht. Müller verzorgde destijds ook Sades gesofisticeerde live-dvd.
Recht evenredig met het behoud van personeel is de onveranderde Sade-sound, u welbekend van wellnesscentra of opkomende loungebars eind jaren ’90. Het donzige geluidstapijtje van jaren ’80-synths, de huilende akoestische gitaar die sinds het laatste album Lovers Rock (2000) plaatsnam naast het scheurende maar toch op de achtergrond vertoevende elektrische exemplaar, de occasionele saxofoon, de honingzoete, naar seks én tederheid lonkende stem van Sade op de meest (s)lome beat. Alles blijft bij het oude, zo blijkt al uit het openingsnummer "The Moon And The Sky", moeiteloos inwisselbaar met laatste single tot op heden, "By Your Side". Ook het leitmotiv in "Bring Me Home" is een copy/paste van dit — uitstekende, daar niet van — nummer.
De cadans is overheersend traag. Een eentonige beat, tikkend als een metronoom dat zelden meer dan 60 slagen per minuut haalt, maakt van zwoele hits als "Smooth Operator" en "Ordinary Love" uptempo nummers. "In Another Time" past meteen in dit rijtje: de eeuwige twijfel tussen teder geknuffel en geile seks, hoewel de tekst een heel ander verhaal vertelt: "In another time girl / Your tears won’t leave a trace / In another time / In another place".
Single en titelnummer "Soldier Of Love" is een van de twee buitenbeentjes. Het naar wapens verwijzende tromgeroffel en de statige, stoere gitaren knipogen naar Timbaland, terwijl de achtergrondkreet wel in het kraam van Black Eyed Peas zou passen, zonder evenwel afstand te doen van die onmiskenbare Sade-stempel. Die signatuur is een van Sades sterke punten. Hoe gelijkvormig haar oeuvre ook, nergens boet ze in aan kwaliteit.
Andere bizarrerie is het op reggae gestoelde "Babyfather", een bijzonder flauw verhaaltje over een tienerzwangerschap, geruggensteund door twee kinderstemmen (Adu’s dochter en Matthewmans zoon). Als een platgetrapte erwt op een vuile keukenvloer. Verwaarloosbaar en te schrappen.
In tegenstelling tot Bush is de comeback van Sade geen blij weerzien, waarbij je van je sokken wordt geblazen omdat je vergeten was hoe straf ze wel niet is. Sade is tijdloos, los van de tijdlijn en daarom nooit gemist. Of ze nu twee, vijf of tien jaar wacht op een volgende plaat, het is om het even. Soldier Of Love is een Sade-plaat met negen oerdegelijke nummers en één miskleun. Blij te merken dat ze niets verleerd is, maar dat onthalen we eerder met opgehaalde schouders dan met opengesperde armen.
