Muziek ontstaat nooit in een vacuüm, een abstracte leegte zonder
enige te onderscheiden eigenschappen. Zo kan de locatie een niet te
versmaden invloed hebben op zowel de tekst als de melodie. Bij
‘July Flame’ van Laura Veirs is dat niet anders. Tijdens de hete
zomermaanden in Portland (Oregon) werkte de Amerikaanse aan de
opvolger van ‘Saltbreakers‘. Hoewel
het nieuwe album die warme gloed van een midzomer met zich mee
draagt, waaien de herkenbare klanken van heldere indiefolk nog
steeds door haar songs. U leest het goed: het is niet enkel en
alleen de ruimtelijke context die ‘July Flame’ een intrigerend
karakter geeft.
Vanaf het eerste gitaargetokkel bij ‘I Can See Your Tracks’ tot de
strijkers van ‘Make Something Good’ op het einde, klinkt ‘July
Flame’ als een pure en onbevlekte geluidservaring. Eenvoudige
meloritmes, dromerige zanglijnen en een intense warmte die van de
muziek afstraalt. Veirs lijkt bij de eerste nummers wel nog even de
juiste verhouding te moeten vinden tussen al dat instrumentaal
schoons. Zo start ‘July Flame’ als een complexloze song met een
heldere sound, maar bij het refrein loopt het een beetje mank. De
synthetische geluiden op de achtergrond zijn niet volledig op hun
plaats en het refrein is beperkt qua literaire stof. De rijke
muzikale kleuren van het instrumentarium op het einde maken
gelukkig veel goed.
Het zwaartepunt van het album ‘July Flame’ ligt duidelijk in het
midden. Pareltjes worden opgevolgd door juweeltjes en zo lijkt het
even oneindig door te gaan. Bij ‘Where Are You Driving’ valt alles
voor het eerst op zijn plaats: een knap melodische choreografie
waarbij alles met veel gevoel op elkaar wordt afgestemd. ‘Life is
Good Blues’ gaat verder in die richting, met meer ruimte voor
songteksten die uitblinken op vlak van vlinders-in-de-buik-gevoel
en ander jeugdsentiment. Laura Veirs heeft iets met dansen, zoals
meermaals zal blijken in de teksten (“have you danced away the
hours“).
‘Little Deschutes’ is het eerste van een triumviraat dat met de
potentiële titel van beste nummer gaat lopen. Een zachte dramatiek
ingebed in een minimalistische constructie waarbij Veirs alle
aandacht opeist. Eventjes bloeit alles open tot een felle
zonnestraal die haar warme gloed op het gelaat doet aftekenen.
Veirs maakt niet enkel muziek over warme zomermaanden en haar
jeugdjaren, maar durft ook een diepere zoektocht aan te gaan, op
zoek naar onbeantwoorde vragen.
Het daaropvolgende ‘Summer Is the Champions’ is wederom een
voltreffer. Zowel melodie als ritme zitten goed en bewegen zich met
enige elegantie en frivoliteit doorheen het nummer. Bij ‘When You
Give Your Heart’ zijn de kaarten ook in het voordeel van Veirs
geschud. Je voelt perfect aan wat er zal komen, en toch blijft het
allemaal fris en onontgonnen klinken. De lieflijke en onschuldige
stem van Veirs kan makkelijk vertederen, maar ook de leuke
overschakeling van ritme en melodie gaat niet onbesproken voorbij.
“This is my song for you” – het is muziek die met alle wil
en liefde van de wereld is geschreven en gezongen.
Afsluiter ‘Make Something Good’ voelt duidelijk aan alsof het een
diepere laag bevat. Veirs zingt niet enkel over haar eigen leven,
maar maakt ook een kortstondige reflectie over de muziek van ‘July
Flame’. Het is het enige nummer waarbij een mannelijke stem zich
bij die van Veirs voegt en dat legt het nummer geen windeieren (ook
met dank aan kleine instrumentale details).
Portland is voor Laura Veirs een plaats waar herinneringen en
waarnemingen dicht aaneengegroeid zijn in een rijkelijk verweven
geheel. Eenvoud siert haar muziek, maar ‘July Flame’ durft ook te
verrassen met een sierlijke instrumentale rijkdom. Laura Veirs
verwoordt het in ieder geval zeer treffend: “I wanted to make
something built to last“. Opdracht geslaagd.
Laura Veirs treedt op 1 februari 2010 op in de Ancienne
Belgique (Brussel).
