Laura Veirs :: Saltbreaker

Afgaand op fotomateriaal zou je Laura Veirs sneller in een
bibliotheek dan op een podium verwachten. Ook de afbeelding op de
achterhoes van deze zesde langspeler getuigt hiervan dankzij het
uilenbrilletje, het keurig geknoopte sjaaltje en de schuchtere
gelaatsuitdrukking. Toch wist deze dame ons in het verleden steeds
in te pakken met charmante liedekijns die over de kleine
beslommeringen des levens vertellen. Doorheen haar carrière waren
we ook getuige van een groei als artieste van de live opgenomen
titelloze debuutplaat (1999) over de doorbraakplaat op een groter
label ‘Carbon Glacier’ (2004) naar het voorlopige hoogtepunt ‘Year
Of The Meteors’ (2005). Twee jaar later is ze terug met
‘Saltbreakers’, haar meest persoonlijke plaat tot op heden. Zout
vormt de rode draad doorheen dit werk: van de zilte geur van de
oceaan (geïnspireerd door de zomerse kampeeruitstapjes die ze
vroeger met het gezin ondernam, vormen natuurelementen wel vaker
het uitgangspunt van Laura’s lyriek) tot de bittere doch bij
momenten deugddoende smaak van een traan.

Afgaande op deze thematische beschrijving komt het water al in de
mond wanneer we de schijf uit het doosje klikken. ‘Year Of The
Meteors’ bewees immers al dat Veirs het best tot haar recht komt in
het weemoediger werk, daarbij de grens tussen innemend en
pathetisch perfect weet liggen en in alle subtiliteit respecteert.
Met ‘Ocean Night Song’ wordt deze behoefte al snel bevredigd.
Terwijl ze zingt “The petals of the night are unfolding / A
mermaid’s map floats by on the rolling green / A Japanese fishing
float carries my soul out to the whales and out to the deep”

horen we in de viola de zwalpende baren en in de verte zelfs nog
een laatste roep van een meeuw, terwijl de song dieper het
oceanografische rijk induikt. Al deze componenten komen mooi samen
in deze sprookjesachtige track. Daarna is het echter wachten tot
het allerlaatste nummer, het warme ‘Wrecking’, dat de
schipbreukelingen een disfunctionele maar daardoor net uiterst
herkenbare relatie laat verbeelden, tot alles nog eens volledig
klopt.

Tussendoor horen we meer uptempo materiaal dan we gewoon zijn en
dat steevast opgebouwd wordt door banaliserende toevoegingen. De
titeltrack haalt de mosterd bij A.S. Byatt’s ‘Possession’, maar
maakt hier een olijke countrysong van die door de amateuristisch
aandoende backings van Karl Blau tot op het niveau van een lokaal
bandje ter begeleiding van een Texaanse barbecue wordt gebracht.
Ook ‘Don’t Lose Yourself’ speelt leentjebuur bij de
wereldliteratuur – ditmaal is Nobelprijswinnaar Jose Saramango aan
de beurt – maar verliest zichzelf alweer in oppervlakkigheid: door
het tot treurens toe herhaalde “Don’t lose yourself, don’t let
yourself be lost”
klinkt dit brouwsel als een themalied voor
een scoutskamp. In de lyrics legt Veirs inderdaad voor het eerst de
diepere regionen van haar ziel bloot, maar het lijkt alsof ze dit
wil compenseren met een veel te luchtige muzikale inkleding. Hier
en daar brengt deze werkwijze een genietbaar nummer mee (het
lieflijke ‘Cast A Hook In Me’, een aanstekelijk ‘Wandering Kind’ of
‘Phantom Mountain’, dat even het terrein van Avril Lavigne
betreedt), maar meer dan een fijn meezingertje om mee te nemen in
de ochtendlijke douche zit hier ook niet in.

Waar de eenvoud een troef was op ‘Year Of The Meteors’, komt die op
‘Saltbreakers’ veel te goedkoop over. Het vraag- en antwoordspel
met een meisjeskoor in ‘To The Country’ kan de basis vormen voor de
Studio 100-bewerking van ‘The Sound Of Music’ en “voorspelbaar”
klinkt als een eufemistische beschrijving van ‘Nightingale’,
compleet met een gemakzuchtig refrein dat de nachtegaal oproept tot
een wiegelied om een zoete slaap te garanderen.

Op papier zag ‘Saltbreakers’ er zeer mooi uit: de maritieme
thematiek vormt een goed gekozen vertrekpunt voor de plaat. Een
rode draad waar geregeld naar teruggegrepen wordt, maar die niet op
elk moment geforceerd aanwezig hoeft te zijn. Laura Veirs pende
voor deze plaat enkele van haar beste lyrics tot op heden neer,
maar slaagt er slechts tweemaal die in een passende song te gieten.
Voorts is dit album vooral gevuld met makke pop die buiten het
oeuvre veel te alledaags klinkt om ooit opgemerkt te worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 11 =